Pół żartem, pół serio
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$2 900 000
Opłaty
$25 000 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Adolph Deutsch
Artysta
Casting
Phil Benjamin
Instalacja
Arthur P. Schmidt
Cały zespół (38)
Cały zespół (38)
Krótki opis
Pod koniec szalonych lat dwudziestych, w czasach prohibicji, początku ery swingu i kulminacji wojen gangsterskich dwaj bezrobotni muzycy, Jerry i Joe, są przypadkowo świadkami porachunków kryminalnych w dniu świętego Walentego. Wiedzą za dużo, więc nie pozostaje im nic innego, jak zwiać najdalej, jak to możliwe. Jedynym ratunkiem okazuje się ucieczka z Chicago na Florydę i to w kobiecym przebraniu. Teraz już jako Daphne i Josephine na chwilę przed odjazdem pociągu trafiają do żeńskiego zespołu jazzowego, udającego się na koncerty do Miami.
Co pozostało za kulisami
- Ponieważ Billy Wilder uważał, że niemożliwe jest kręcenie filmu na podstawie ukończonego scenariusza, podczas zdjęć kontynuował pracę nad scenariuszem wraz z I.A.L. Diamondem. Zajmowali się tym najczęściej w weekendy, prosto na planie filmowym. Dopiero na cztery dni przed zakończeniem zdjęć udało im się dokończyć scenariusz.
- Film powstał na motywach niemieckiego filmu „Fanfary miłości” (1951), który z kolei był remakiem francuskiego filmu o tym samym tytule z 1935 roku. Prawda jest taka, że w niemieckim filmie nie było żadnych gangsterów.
- Słynne zdanie „Każdy ma swoje wady” narodziło się całkowicie przypadkowo. Wypowiedział je I.A.L. Diamond podczas rozmowy z Billym Wilderem, gdy omawiali zakończenie filmu.
- Początkowo film miał być kręcony w kolorze, ale po kilku próbach ekranowych zrezygnowano z tego pomysłu ze względu na wyraźny zielonkawy odcień wokół ciężkiego makijażu Tony’ego Curtisa i Jacka Lemmona w rolach Josephine i Daphne.
- Film zajmuje 32. miejsce pod względem frekwencji wśród zagranicznych filmów w radzieckim kinie.
- Podczas ponownego wydania w radzieckim kinie w 1985 roku film obejrzało 28,9 mln osób.
- Całkowita widownia po dwóch wydaniach w ZSRR wyniosła 77,9 mln widzów.
- Film został skrócony w radzieckim kinie o 17 minut.
- W oryginalnej wersji, gdy bohater podaje się za milionera, Tony Curtis imituje głos Cary’ego Granta. Jest to więc prawdopodobnie najdłuższa w historii Hollywood parodia jednej gwiazdy na inną.
- Rozważano kandydatury Mitzi Gaynor, Audrey Hepburn i Elizabeth Taylor do roli Sugar Kowalczyk (pol. Cukierku).
- Marilyn Monroe była bezkonkurencyjna na ekranie, ale nie podczas kręcenia. Z powodu niej Tony Curtis musiał przez 42 duble wgryzać się w nóżkę kurczaka, ponieważ gwiazda nie potrafiła poprawnie zagrać sceny. Z tego samego powodu przez 47 dubli aktorzy stali na wysokich obcasach, spoceni pod jedwabnymi pończochami i sztucznymi biustami.
- Tony Curtis i Jack Lemmon, po raz pierwszy przymierzając damskie kostiumy i makijaż, postanowili sprawdzić, jak bardzo będą przypominać kobiety. Chodzili po studiu, wchodzili do damskich toalet, poprawiali makijaż i gdy otoczenie przestało na nich zwracać uwagę, stało się jasne, że stworzone zostały wiarygodne kobiece wizerunki.
- W oryginale fałsze zawodzenia Josephine i Daphne odgrywali inni aktorzy, Paul Fries i Anthony Perkins. Natomiast w rosyjskim dubbingu ci sami aktorzy podkładali głos zarówno pod męskie, jak i damskie wersje Tony’ego Curtisa i Jacka Lemmona. Byli to Feliks Jaworski (Jerry/Josephine) i Boris Iwanow (Daphne/Daphne).
- Podstawą wizerunku Josephine, stworzonego przez Tony'ego Curtisa, były od razu kilka postaci – jego własna matka, Grace Kelly i Eve Arden.
- Na pytanie, czy Billy Wilder jest gotów nakręcić kolejny film z udziałem Marilyn Monroe, reżyser odpowiedział: „Mój lekarz i mój psychiatra… mówią, że jestem zbyt stary i zbyt bogaty, żeby to jeszcze raz przeżyć”.
- Na ostatniej drzwi w budynku biurowym, które Jerry i Joe otwierają w poszukiwaniu pracy, widnieje tabliczka „Jules Stein, prezes”. To imię prawdziwej osoby, założyciela Musical Corporation of America (również wskazane na tabliczce). Reżyser filmu Billy Wilder i Stein często grali razem w karty.
- Roboczy tytuł filmu brzmiał „Nie dziś, Josephine”.
- W wizerunku mafioza Colombo dostrzec można znanego chicagowskiego gangstera Al Capone. W 1929 roku Capone urządził krwawą rzeź w Dniu Świętego Walentego w magazynach przy Clark Street, w której zastrzelono członków innego gangu. Podobny czyn ukazany jest w filmie i również wspomniana jest ulica Clark Street.
- Podczas kręcenia Marilyn Monroe była w ciąży i wyglądała zauważalnie pełniej niż zwykle. Z tego powodu, podczas produkcji materiałów reklamowych do filmu, zamiast Marilyn kręcono jej dublerkę Evelyn Moriarty i aktorkę Sandrę Warner (odgrywającą rolę Emily, nie umieszczoną w napisach końcowych), a do ich zdjęć następnie montowano głowę Monroe.
- Billy Wilder początkowo chciał, aby w roli Jerry/Daphne wystąpił Frank Sinatra.
- Opowiadając o swoich relacjach z Monroe, reżyser filmu Billy Wilder mówił: „Poczuliśmy się, jakbyśmy lecieli samolotem, a w połowie lotu okazało się, że na pokładzie jest szaleniec”. Wilder wielokrotnie krytykował aktorkę za jej zachowanie. A po zakończeniu zdjęć nie została zaproszona na pożegnalną imprezę.
- Według Tony’ego Curtisa, Marilyn Monroe regularnie spóźniała się na plan zdjęciowy o 2-3 godziny, a czasem w ogóle odmawiała opuszczenia swojej garderoby.
- Wyświetlanie filmu w stanie Kansas było ograniczone ze względu na to, że przebranie się mężczyzn za kobiety było „zbyt oburzające dla mieszkańców stanu”.
- W scenie „pożegnalnej” rozmowy między bohaterami Marilyn Monroe i Tony’ego Curtisa widać, jak oczy aktorki biegają w lewo i w prawo, ponieważ odczytuje swój tekst z specjalnie przygotowanej tablicy-sufleura.
- Jeden z niewielu amerykańskich filmów, który otrzymał ocenę „potępiającą” od Rzymskiej Katolickiej Ligi Przyzwoitości.
- Tancerz kabaretowy o imieniu Babett próbował nauczyć Tony'ego Curtisa i Jacka Lemmona chodzenia na wysokich obcasach. Po tygodniu nauki Lemmon zrezygnował z jego usług, stwierdzając, że chce chodzić nie jak kobieta, a jak mężczyzna udający kobietę.
- W scenie, w której Daphne tańczy tango z Fieldingiem i ten mówi „znowu prowadzisz”, w rzeczywistości prowadzi Fielding, a Daphne znajduje się w pozycji damy (partner lewą ręką trzyma prawą rękę partnerki, jego prawa ręka – na jej talii, a jej lewa ręka – u niego na ramieniu). Jest to widoczne również po parach tańczących na drugim planie w prawidłowej pozycji. Tak więc, po uwadze Fieldinga, stają w „nieprawidłowej” pozycji.
- Na pytanie, czy Billy Wilder jest gotów nakręcić kolejny film z Marilyn Monroe, reżyser odpowiedział: „Mój lekarz i mój psychiatra… mówią, że jestem zbyt stary i zbyt bogaty, żeby to powtórzyć”.
- Na ostatnich drzwiach w budynku biurowym, które Jerry i Joe otwierają w poszukiwaniu pracy, znajduje się tabliczka „Jules Stein, prezes”. To imię prawdziwej osoby, założyciela American Music Corporation (również wskazane na tabliczce). Reżyser filmu Billy Wilder i Stein często grali razem w karty.
- Roboczy tytuł filmu „Nie dziś, Józefino”.
- Opowiadając o swoich relacjach z Monroe, reżyser filmu Billy Wilder powiedział: „Czuliśmy się, jakbyśmy lecieli samolotem, a w połowie lotu okazało się, że na pokładzie jest szaleniec”. Wilder wielokrotnie krytykował aktorkę za jej zachowanie. A po zakończeniu zdjęć nie została zaproszona na przyjęcie pożegnalne.
- Dystrybucja filmu w stanie Kansas była ograniczona ze względu na to, że przebieranie się mężczyzn za kobiety było „zbyt oburzające dla mieszkańców stanu”.
- W scenie „pożegnalnej” rozmowy między bohaterami Marilyn Monroe i Tony'ego Curtisa wyraźnie widać, jak oczy aktorki wędrują z prawej na lewo, ponieważ odczytuje swój tekst z przygotowanej tablicy z suflerem.
- Jeden z niewielu amerykańskich filmów, który otrzymał „potępiającą” ocenę od Rzymskiego Katolickiego Legionu Przyzwoitości.
Podobne filmy
8.6/10
8.3/10
8.3/10
8.1/10
7.9/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
