Pół żartem, pół serio
Some Like It Hot (1959)
Produkcja
Budżet
$2 900 000
Opłaty
$25 000 000
Reżyser
Scenariusz
Michael Logan
Autor
Kompozytor
Adolph Deutsch
Producent
Aktorzy
Toni Kartis
Joe (Josephine)
Jack Lemmon
Jerry (Daphne)
Marilyn Monroe
Sugar Kane Kowalczyk
George Raft
Spats Colombo
Pat O’Brien
Detective Mulligan
Joe E. Brown
Osgood Fielding III
Nehemiah Persoff
Little Bonaparte
Joan Shawlee
Sweet Sue
Krótki opis
W Chicago w czasach prohibicji muzycy jazzowi Joe i Jerry ledwo wiążą koniec z końcem, aż pewnego dnia przypadkowo stają się świadkami gangsterskiej zbrodni. Ścigani przez morderców, muszą jak najszybciej zniknąć z miasta. Jedyną szansą na ucieczkę jest pociąg do Florydy, w którym podróżuje kobieca orkiestra. Mężczyźni przebierają się za kobiety i dołączają do grupy jako Josephine i Daphne. Przez pewien czas ich plan działa, jednak Joe zaczyna interesować się piosenkarką Sugar Kane, a Jerry przyciąga własną wielbicielkę. Obaj muszą teraz zrobić wszystko, by ich prawdziwa tożsamość nie wyszła na jaw.
Reżyserią zajął się Billy Wilder, który wraz z I. A. L. Diamondem napisał scenariusz, a następnie wystąpił w roli producenta obok Doane Harrisona. Jest to trzynasty z dwudziestu dwóch pełnometrażowych filmów wyreżyserowanych przez Wildera, poprzedzony obrazem W duchu St. Louis i poprzedzający Garsonierę. W rolach muzyków wystąpili Tony Curtis i Jack Lemmon, w rolę Sugar wcieliła się Marilyn Monroe, a w rolach drugoplanowych pojawili się George Raft, Pat O'Brien oraz Joe E. Brown. Budżet produkcji wyniósł około 3 milionów dolarów, a światowe wpływy z biletów osiągnęły poziom blisko 25 milionów dolarów.
Film od dekad cieszy się niesłabnącym uznaniem widzów: w serwisie IMDb otrzymał ocenę 8,2/10 na podstawie około 304 000 głosów, a w TMDB 8,1/10 przy około 4 000 głosach. Jeszcze wyżej oceniają go krytycy, przyznając produkcji notę 9,4/10 na podstawie 74 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- Tancerz kabaretowy o imieniu Babett próbował nauczyć Tony'ego Curtisa i Jacka Lemmona chodzenia na wysokich obcasach. Po tygodniu nauki Lemmon zrezygnował z jego usług, stwierdzając, że chce chodzić nie jak kobieta, a jak mężczyzna udający kobietę.
- Tony Curtis i Jack Lemmon, po raz pierwszy przymierzając damskie kostiumy i makijaż, postanowili sprawdzić, jak bardzo będą przypominać kobiety. Chodzili po studiu, wchodzili do damskich toalet, poprawiali makijaż i gdy otoczenie przestało na nich zwracać uwagę, stało się jasne, że stworzone zostały wiarygodne kobiece wizerunki.
- Całkowita widownia po dwóch wydaniach w ZSRR wyniosła 77,9 mln widzów.
- Billy Wilder początkowo chciał, aby w roli Jerry/Daphne wystąpił Frank Sinatra.
- W scenie, w której Daphne tańczy tango z Fieldingiem i ten mówi „znowu prowadzisz”, w rzeczywistości prowadzi Fielding, a Daphne znajduje się w pozycji damy (partner lewą ręką trzyma prawą rękę partnerki, jego prawa ręka – na jej talii, a jej lewa ręka – u niego na ramieniu). Jest to widoczne również po parach tańczących na drugim planie w prawidłowej pozycji. Tak więc, po uwadze Fieldinga, stają w „nieprawidłowej” pozycji.
- Na pytanie, czy Billy Wilder jest gotów nakręcić kolejny film z Marilyn Monroe, reżyser odpowiedział: „Mój lekarz i mój psychiatra… mówią, że jestem zbyt stary i zbyt bogaty, żeby to powtórzyć”.
- W wizerunku mafioza Colombo dostrzec można znanego chicagowskiego gangstera Al Capone. W 1929 roku Capone urządził krwawą rzeź w Dniu Świętego Walentego w magazynach przy Clark Street, w której zastrzelono członków innego gangu. Podobny czyn ukazany jest w filmie i również wspomniana jest ulica Clark Street.
- Film zajmuje 32. miejsce pod względem frekwencji wśród zagranicznych filmów w radzieckim kinie.
- Opowiadając o swoich relacjach z Monroe, reżyser filmu Billy Wilder powiedział: „Czuliśmy się, jakbyśmy lecieli samolotem, a w połowie lotu okazało się, że na pokładzie jest szaleniec”. Wilder wielokrotnie krytykował aktorkę za jej zachowanie. A po zakończeniu zdjęć nie została zaproszona na przyjęcie pożegnalne.
- Roboczy tytuł filmu „Nie dziś, Józefino”.
- Słynne zdanie „Każdy ma swoje wady” narodziło się całkowicie przypadkowo. Wypowiedział je I.A.L. Diamond podczas rozmowy z Billym Wilderem, gdy omawiali zakończenie filmu.
- Rozważano kandydatury Mitzi Gaynor, Audrey Hepburn i Elizabeth Taylor do roli Sugar Kowalczyk (pol. Cukierku).
- Podczas ponownego wydania w radzieckim kinie w 1985 roku film obejrzało 28,9 mln osób.
- Podczas kręcenia Marilyn Monroe była w ciąży i wyglądała zauważalnie pełniej niż zwykle. Z tego powodu, podczas produkcji materiałów reklamowych do filmu, zamiast Marilyn kręcono jej dublerkę Evelyn Moriarty i aktorkę Sandrę Warner (odgrywającą rolę Emily, nie umieszczoną w napisach końcowych), a do ich zdjęć następnie montowano głowę Monroe.
- Jeden z niewielu amerykańskich filmów, który otrzymał „potępiającą” ocenę od Rzymskiego Katolickiego Legionu Przyzwoitości.
- Podstawą wizerunku Josephine, stworzonego przez Tony'ego Curtisa, były od razu kilka postaci – jego własna matka, Grace Kelly i Eve Arden.
- Film został skrócony w radzieckim kinie o 17 minut.
- W oryginale fałsze zawodzenia Josephine i Daphne odgrywali inni aktorzy, Paul Fries i Anthony Perkins. Natomiast w rosyjskim dubbingu ci sami aktorzy podkładali głos zarówno pod męskie, jak i damskie wersje Tony’ego Curtisa i Jacka Lemmona. Byli to Feliks Jaworski (Jerry/Josephine) i Boris Iwanow (Daphne/Daphne).
- Początkowo film miał być kręcony w kolorze, ale po kilku próbach ekranowych zrezygnowano z tego pomysłu ze względu na wyraźny zielonkawy odcień wokół ciężkiego makijażu Tony’ego Curtisa i Jacka Lemmona w rolach Josephine i Daphne.
- W oryginalnej wersji, gdy bohater podaje się za milionera, Tony Curtis imituje głos Cary’ego Granta. Jest to więc prawdopodobnie najdłuższa w historii Hollywood parodia jednej gwiazdy na inną.
- Marilyn Monroe była bezkonkurencyjna na ekranie, ale nie podczas kręcenia. Z powodu niej Tony Curtis musiał przez 42 duble wgryzać się w nóżkę kurczaka, ponieważ gwiazda nie potrafiła poprawnie zagrać sceny. Z tego samego powodu przez 47 dubli aktorzy stali na wysokich obcasach, spoceni pod jedwabnymi pończochami i sztucznymi biustami.
- Ponieważ Billy Wilder uważał, że niemożliwe jest kręcenie filmu na podstawie ukończonego scenariusza, podczas zdjęć kontynuował pracę nad scenariuszem wraz z I.A.L. Diamondem. Zajmowali się tym najczęściej w weekendy, prosto na planie filmowym. Dopiero na cztery dni przed zakończeniem zdjęć udało im się dokończyć scenariusz.
- Dystrybucja filmu w stanie Kansas była ograniczona ze względu na to, że przebieranie się mężczyzn za kobiety było „zbyt oburzające dla mieszkańców stanu”.
- W scenie „pożegnalnej” rozmowy między bohaterami Marilyn Monroe i Tony'ego Curtisa wyraźnie widać, jak oczy aktorki wędrują z prawej na lewo, ponieważ odczytuje swój tekst z przygotowanej tablicy z suflerem.
- Według Tony’ego Curtisa, Marilyn Monroe regularnie spóźniała się na plan zdjęciowy o 2-3 godziny, a czasem w ogóle odmawiała opuszczenia swojej garderoby.
- Film powstał na motywach niemieckiego filmu „Fanfary miłości” (1951), który z kolei był remakiem francuskiego filmu o tym samym tytule z 1935 roku. Prawda jest taka, że w niemieckim filmie nie było żadnych gangsterów.
- Na ostatnich drzwiach w budynku biurowym, które Jerry i Joe otwierają w poszukiwaniu pracy, znajduje się tabliczka „Jules Stein, prezes”. To imię prawdziwej osoby, założyciela American Music Corporation (również wskazane na tabliczce). Reżyser filmu Billy Wilder i Stein często grali razem w karty.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
