Czarne święta
Krótki opis
Czarne święta to kanadyjski horror osadzony w uniwersyteckim miasteczku podczas przerwy świątecznej. Młode kobiety z domu studenckiego przygotowują się do wyjazdu na zimowy urlop, gdy nagle zaczyna do nich dzwonić nieznajomy, który kieruje pod ich adresem obsceniczne uwagi i groźby. Kiedy jedna z lokatorek znika, policja w świątecznym rozgardiaszu nie nadaje sprawie priorytetu, jednak kolejne telefony sprawiają, że znika coraz więcej dziewcząt. Fabuła śledzi losy Jess, jednej z członki bractwa, oraz porucznika Fullera w czasie, gdy nękanie przeradza się w coś znacznie bardziej niebezpiecznego.
Reżyserią i produkcją zajął się Bob Clark, opierając się na scenariuszu autorstwa Roya Moore'a. Był to pierwszy z wielu filmów, które Clark zrealizował w kolejnych dekadach, przed takimi tytułami jak Morderstwo na zlecenie, Świntuch i Prezent pod choinkę. W obsadzie, liczącej trzydzieści osób, znaleźli się m.in. Olivia Hussey jako Jess, Keir Dullea jako Peter, Margot Kidder jako Barb, John Saxon jako porucznik Fuller, Marian Waldman jako pani Mac oraz Andrea Martin jako Phyl. Film trwa 98 minut; powstał i zadebiutował w Kanadzie w 1974 roku.
Globalne wpływy z biletów wyniosły około 4 milionów USD. W serwisie IMDb obraz zdobył ocenę 7,1/10 na podstawie około 56 000 głosów, natomiast w TMDB 7/10 z około 981 głosów. Ocena krytyków na poziomie 6,5/10 z 46 recenzji jest zbliżona do not widowni, co wskazuje na podobny poziom uznania filmu przez obie grupy.
Co pozostało za kulisami
- Budynek żeńskiego bractwa studenckiego, pokazany w filmie, nie był specjalnie wzniesioną dekoracją. To był prawdziwy budynek na terenie kampusu uniwersyteckiego, który trzeba było wynająć na potrzeby kręcenia. Do dziś stoi na terenie kampusu i obecnie jest pokazywany turystom.
- Według reżysera Boba Clarka, oryginalny scenariusz zawierał bardziej drastyczne i bezpośrednie sceny zabójstw. Sam Clark chciał, żeby były one bardziej „stonowane” i mniej jaskrawe, a potem okazało się, że scenarzysta Roy Moore podziela ten pogląd.
- Do roli porucznika Fullera początkowo wybrano zdobywcę Oscara, Edmunda O’Briena. Kiedy po aktora przyjechali na lotnisko, zobaczyli go na wózku inwalidzkim. Wkrótce okazało się, że w rzeczywistości potrafi chodzić. Później dowiedziono się, że O’Brien cierpi na chorobę Alzheimera. Według reżysera Boba Clarka, gdyby nie zimowe zdjęcia plenerowe, aktora prawdopodobnie pozostawiono by w grupie twórczej filmu, ale ponieważ producentowi Gerry’emu Erbeidu powierzono poinformowanie O’Briena, że jego usługi nie są potrzebne, aktor się rozpłakał. Gdyby pilnie nie znaleziono Johna Saxona do roli Fullera, projekt zostałby zamknięty.
- Roboczy tytuł filmu brzmiał „Zatrzymaj mnie” (ang. Stop Me).
- Stacja „NBC” zaplanowała premierę filmu na 28 stycznia 1978 roku pod tytułem „Obcy w domu”. 15 stycznia 1978 roku doszło do zabójstwa dwóch studentek uniwersytetu stanowego na Florydzie, a trzy znajdujące się w pobliżu dziewczyny zostały ranne. W związku z tym wydarzeniem, „NBC” odpowiedziała na liczne prośby o usunięcie filmu z emisji. Później okazało się, że tych przestępstw dopuścił się seryjny morderca Ted Bundy.
- Scenariusz został napisany przez kanadyjskiego pisarza Roya Moore’a i oparty jest na prawdziwej serii morderstw, które miały miejsce w prowincji Quebec w okresie świątecznym. Jednak krążą plotki, że scenariusz oparty jest na miejskiej legendzie, a nie na prawdziwych przypadkach.
- Bob Clark ściśle przestrzegał zasady, aby nie umieszczać w filmie żadnych scen erotycznych z udziałem bohaterek. Chciał, aby widzowie postrzegali studentki jako prawdziwych ludzi, a nie jako postacie drugoplanowe w filmach grozy, które muszą zginąć, co było nieodłącznym atrybutem gatunku.
- Nick Mancuzo mówił ochrypłym i przerażającym głosem, ponieważ stał na głowie, aby ścisnąć gardło.
- Jak później stwierdził Bob Clark, sceny z rozmową telefoniczną kręcono przed nagraniem wulgaryzmów i obsceniczności. Nie chciał, żeby reakcja dziewczyn była przesadnie ekspresyjna, ponieważ mogłaby odwrócić uwagę widzów od szokujących replik.
- Do sceny, w której kot wskakuje na zwłoki bohaterki granej przez Lynn Griffin i zaczyna lizać worek na jej głowie, na twarz aktorki naniesiono sprayem kocimiętkę, aby zwabić zwierzę.
- Albert J. Dunk przymocował kamerę do swojego ramienia i z nią obchodził dom oraz wchodził po schodach na strych, aby widzowie mogli widzieć wszystko niemal oczami jego bohatera.
- Kiedy film został wydany w Wielkiej Brytanii, Brytyjska Rada ds. Klasyfikacji Filmów wycięła szereg wulgaryzmów, użytych podczas nieprzyzwoitych rozmów telefonicznych.
- Podczas kręcenia filmu prawie wcale nie padało śniegu, więc śnieg w filmie jest sztuczny. Jak powiedział Albert J. Dunk, trawa, na której położono pianę strażacką udającą śnieg, wiosną następnego roku urosła niezwykle zielona.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
