Podwójne życie Weroniki
Krótki opis
Dwie młode kobiety, jedna mieszkająca w Polsce, a druga we Francji, są do siebie uderzająco podobne, mimo że nie łączy je żadna więź rodzinna. Obie pasjonują się muzyką i śpiewem, a obie cierpią na chorobę serca. Weronika rozwija karierę wokalną w Polsce, podczas gdy Véronique w Paryżu czuje niewyjaśnioną potrzebę wycofania się z własnej ścieżki muzycznej. Ich życie toczy się równolegle, a każda z nich zdaje się przeczuwać istnienie drugiej, choć nigdy się nie spotykają.
Krzysztof Kieślowski wyreżyserował film i współtworzył scenariusz wraz z Krzysztofem Piesiewiczem, opierając opowieść na motywie sobowtórów i intuicji, a nie na prostym ciągu przyczynowo-skutkowym. Produkcja z 1991 roku była dziesiątym z trzynastu pełnometrażowych filmów w jego dorobku, powstałym po Dekalogu, sześć i przed Trzema kolorami: Niebieskim. W obu głównych rolach wystąpiła Irène Jacob, a w obsadzie wspierającej znaleźli się m.in. Philippe Volter jako lalkarz Alexandre Fabbri, Halina Gryglaszewska, Guillaume de Tonquédec, Kalina Jędrusik oraz Aleksander Bardini.
Film jest koprodukcją Polski, Francji i Norwegii, zrealizowaną przez Canal+ oraz innych partnerów. Światowe wpływy z biletów wyniosły około dwóch milionów dolarów, co jest wynikiem skromnym jak na produkcję o takim profilu. Na IMDb film uzyskał ocenę 7,6 na podstawie około 57 000 głosów, a na TMDB 7,5 z około 900 głosów, podczas gdy średnia ocen krytyków wynosi 7,7. Zbieżność ocen widzów i recenzentów wskazuje na to, że dzieło zostało przyjęte w podobny sposób przez obie grupy.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo Krzysztof Kieślowski chciał zobaczyć w roli Weroniki amerykańską aktorkę Andie MacDowell, a w roli Aleksandra Fabbrego – włoskiego reżysera Nanniego Morettiego.
- Rola Weroniki była oferowana również rosyjskiej aktorce Natalii Negodzie, która jednak nie znała języka francuskiego.
- Rola Veroniki została zaoferowana również aktorce Juliette Binoche, która później otrzymała główną rolę w filmie Krzysztofa Kieślowskiego „Trzy kolory: Niebieski”, a także epizody w filmach „Trzy kolory: Biały” i „Trzy kolory: Czerwony”.
- Trudności finansowe uniemożliwiły Kesiolowskiemu zrealizowanie w tym filmie postmodernistycznego triku z kilkoma wariantami zakończenia, które różniłyby się w zależności od kina, akcentując nieskończoną rozgałęzioność drzewa losu. W jednym kinie film miał zakończyć się sceną, która w ostatecznej wersji stała się przedostatnią: kukielnik opowiada Weronice historię o dwóch tajemniczo połączonych życiach, w jednej z których ona rozpoznaje własną. Przy innym scenariuszu Weronika ponownie udawałaby się do Krakowa, przypadkowo wpadając w oczy młodej piosenkarce, która była do niej podobna, jak i do polskiej Weroniki, rozszerzając w ten sposób motyw sobowtóra do „potrójności” i sugerując jego potencjalną wielowarstwowość.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
