Dzień świstaka
Krótki opis
Dzień świstaka opowiada historię Phila Connorsa, lekceważącego wszystkich prezentera pogody, który wraz z producentką Ritą i operatorem Larrym udaje się do miasteczka Punxsutawney w Pensylwanii, aby przeprowadzić coroczną transmisję z Dnia świstaka. To, co miało być rutynowym zadaniem, przybiera dziwny obrót, gdy śnieżyca uwięzi ekipę, a Phil budzi się i odkrywa, że poprzedni dzień zaczyna się od nowa – raz za razem – i tylko on zdaje sobie sprawę z zachodzących zmian.
Reżyserem i producentem filmu był Harold Ramis, który współtworzył także scenariusz wraz z Dannym Rubinem. Był to piąty pełnometrażowy film Ramisa w roli reżysera, który powstał pomiędzy produkcjami Klub Raj i Zakręcony, a w dorobku twórcy znajdują się także Golfiarze oraz W krzywym zwierciadle: Wakacje. W rolę Phila wcielił się Bill Murray, a towarzyszą mu Andie MacDowell jako Rita, Chris Elliott jako Larry oraz Stephen Tobolowsky, Brian Doyle-Murray i Marita Geraghty w rolach drugoplanowych. Film, łączący w sobie cechy komedii, dramatu, fantasy i romansu, trwa 101 minut.
Przy budżecie wynoszącym 15 milionów dolarów, obraz zarobił na całym świecie około 71 milionów dolarów. Z biegiem czasu renoma produkcji rosła: w serwisie IMDb posiada ocenę 8/10 przy około 735 000 głosów, natomiast w TMDB nota wynosi 7,6/10 przy znacznie mniejszej grupie około 9 000 użytkowników. Różnica między tymi dwiema próbkami odbiorców jest niewielka, a ocena krytyków na poziomie 8/10 z 144 recenzji sprawia, że opinia profesjonalistów jest zbieżna z werdyktem szerokiej publiczności.
Co pozostało za kulisami
- Phil Connors przeżywa 2 lutego 34 razy. W rzeczywistości fabuła sugeruje, że tych dni jest znacznie więcej, ale w trakcie akcji filmu pokazane zostają dokładnie 34 dni. Jak później przyznał Harold Ramis, w oryginalnym scenariuszu pojawiała się liczba 10 000 lat, ale ostatecznie dzień świstaka trwał około 10 lat.
- W jednej ze scen, gdzie Phil obserwuje, jak do banku podjeżdżają inkasenci, aby ostatecznie ukraść torbę pieniędzy, płaszcz Phila jest rozpięty, ale w następnej scenie jest już starannie zapięty.
- Ramis twierdził, że niemal za każdym razem, gdy próbował wyjaśnić Murrayowi sens sceny, ten przerywał mu i pytał: „Powiedz mi tylko – Phil jest dobry czy zły?”
- Na 7 minucie filmu szalika u głównego bohatera w ogóle nie widać, a w następnej scenie szalik już wystaje spod płaszcza.
- Zdjęcia sceny, w której zirytowany Phil rozbija budzik na kawałki, nie przebiegły tak, jak oczekiwano: po uderzeniu Murraya zegar ledwo pękł, więc ekipa filmowa musiała zadać ostateczny cios młotkiem. Mimo to (i to weszło do filmu) zegar nie przestał dzwonić.
- Film został nakręcony w oparciu o opowiadanie Danny’ego Rubina.
- Najszerzej obchodzony jest Dzień Świstaka w niewielkim miasteczku Punxsutawney (stan Pensylwania), liczącym zaledwie 6,7 tys. mieszkańców. O nadejściu wiosny osądza się na podstawie świstaka o imieniu Phil, który tego dnia po raz pierwszy wychodzi z nory po zimowym śnie. Jeśli widać jego cień, zima potrwa jeszcze sześć tygodni, a jeśli nie – wiosna jest już blisko.
- Energetyczna piosenka „Meteorolog” („Weatherman”), otaczająca film, została skomponowana wspólnie przez Harolda Ramisa i George'a Fentona.
- Zdjęcia do filmu nie były kręcone w Punxsutawney, lecz w miasteczku Woodstock (stan Illinois). W międzyczasie Bill Murray i Harold Ramis odwiedzili prawdziwą ceremonię osobiście na rok przed premierą filmu, w 1992 roku.
- Premiera filmu, która w Ameryce Północnej zarobiła 70,9 mln dolarów, znacząco zwiększyła zainteresowanie gapiów Dniem Świstaka i towarzyszącą mu ceremonii. W szczególności, w 1997 roku na uroczystości obecnych było 35 tysięcy osób (5 razy więcej niż liczba mieszkańców samego miasteczka).
- Równocześnie ukazał się film „Dwanaście zero jeden po północy”, w którym wykorzystano ten sam zabieg fabularny, co, jak wspomina scenarzysta tego filmu, Richard Lupoff, doprowadziło do 6-miesięcznych sporów sądowych.
- Piosenka, do której Phil budzi się każdego ranka 2 lutego – to „I Got You Babe” w wykonaniu duetu Sonny & Cher, popularny hit z sierpnia 1965 roku.
- Reżyser Harold Ramis planował zaprosić Toma Hanksa do odegrania głównej roli, ale później przyznał, że Tom był „zbyt dobry” do tej roli.
- Początkowo, nieszczęścia Phila Connorsa miały rozpocząć się od tego, że został on przeklęty przez byłą dziewczynę, którą bezlitośnie porzucił. Jednak w trakcie dopracowywania scenariusza ten wątek został wyeliminowany.
- W pierwszej wersji scenariusza zakładano, że Phil Connors utknął w Dniu Świstaka od pierwszych scen filmu. Później Harold Ramis postanowił przeredagować scenariusz, aby widzom było łatwiej wciągnąć się w zawiłości fabuły.
- Podczas nauki gry na fortepianie Phil gra „Rapsodię na temat Paganiniego” Rachmaninowa. Ten romantyczny motyw został również wykorzystany w innym filmie fantasy „Gdzieś w czasie” (1980). Pierwsze nieśmiałe uderzenia w klawisze podczas samej pierwszej lekcji Bill Murray wykonuje samodzielnie. Nie znając nut, wyłuskał melodię na słuch.
- Podczas kręcenia filmu Bill Murray doznał urazu produkcyjnego. Został dwa razy ugryziony przez świstaka.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
