Trzy kolory: Biały

Karol, polski fryzjer mieszkający w Paryżu, zostaje rozwiedziony z francuską żoną Dominique, która przed sądem twierdzi, że małżeństwo nigdy nie zostało skonsumowane. Traci on salon, który wspólnie prowadzili, co pozostawia go bez pieniędzy i dokumentów, a dodatkowo staje się poszukiwany przez policję. Nie mogąc legalnie wrócić do kraju, zostaje przemycony do Polski w walizce przez innego Polaka, którego poznaje za granicą. Po powrocie do ojczyzny Karol stara się odbudować swoje życie i dorobić fortunę, aby móc wyrównać rachunki z kobietą, którą wciąż kocha.

Jest to trzynasty w chronologicznym porządku pełnometrażowy film w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, poprzedzony przez Trzy kolory: Czerwony. Stanowi on drugą część trylogii Trzy kolory, powiązanej z kolorem białym i motywem równości. Scenariusz Krzysztof Kieślowski napisał wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem, a producentem był Marin Karmitz. W rolach głównych wystąpili Zbigniew Zamachowski jako Karol oraz Julie Delpy jako Dominique, a Janusz Gajos wcielił się w postać Mikołaja. Liczna obsada i ekipa odzwierciedlają międzynarodowy charakter koprodukcji Polski, Francji i Szwajcarii. Kieślowski podszedł do materiału jak do okrutnej komedii ocierającej się o groteskę, rezygnując z bardziej dramatycznego tonu charakterystycznego dla pozostałych części cyklu.

W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 7,6/10 na podstawie 78 109 głosów, a w TMDB 7,4/10 z ponad tysiąca głosów. Ocena krytyków wynosi 7,6/10 na podstawie 54 recenzji, co pokrywa się z notą przyznaną przez widzów w IMDb. Światowe wpływy z biletów na poziomie około jednego miliona dolarów są skromne jak na film o takiej renomie, co sugeruje, że jego pozycja opiera się bardziej na dystrybucji wideo i telewizyjnej niż na frekwencji w kinach.