Marni Nixon (Marni Nixon)

Sopranistka Marni Nixon, znana z wykonania utworu „Loverly”, zapewniła sobie trwałe miejsce w historii kina, choć większość kinomanów nie rozpoznałaby jej, mijając ją na ulicy. Jednak gdyby ją usłyszeli, sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej. Marni jest jedną z tych niedocenionych bohaterek (a może raczej „nadśpiewanych”), których niezwykłe talenty w tamtym czasie zbagatelizowano. Ci, którzy sądzą, że supergwiazdy kina, takie jak Deborah Kerr, Natalie Wood i Audrey Hepburn, dysponowały nie tylko potężnym talentem dramatycznym, ale także niesamowitymi głosami... powinni zmienić zdanie. Anna grana przez Kerr w „Królu i ja” (1956), Maria w wykonaniu Natalie w „West Side Story” (1961) oraz Eliza grana przez Audrey w „My Fair Lady” (1964) zostały zdubbingowane przez niesamowitą Marni Nixon, o czym nie wspomniano w żadnych napisach końcowych. Urodzona jako Marni McEathron w Altadenie w Kalifornii, na początku swojej drogi była aktorką dziecięcą i solistką w Chórze Rogera Wagnera. Wykształcona w operze, a jednocześnie posiadająca wszechstronny głos idealny do muzyki pop i lekkich standardów, śpiewała nie tylko dla Arnolda Schönberga i Igora Strawińskiego, ale nagrywała również lekkie utwory. Marni zadebiutowała w musicalu na Broadwayu w 1954 roku w spektaklu, który trwał dwa miesiące, lecz nie przyniósł jej większego rozgłosu. W 1955 roku piosenkarka zakontraktowana do dubbingu Deborah Kerr w „Królu i ja” (1956) zginęła w wypadku samochodowym w Europie i potrzebna była zastępczyni. Zatrudniono Marni... a reszta to już historia. Pod wrażeniem jej umiejętności, studia ponownie zaangażowały ją do „podkładania głosu” pod panią Kerr w klasycznym melodramacie „Spotkanie z przysięgą” (1957). Później sprawiła, że Natalie Wood i Audrey Hepburn brzmiały niesamowicie w takich klasykach jak „Tonight” czy „Wouldn't It Be Loverly”.

W końcu pojawiła się na ekranie w musicalu „Dźwięki muzyki” (1965) z Julie Andrews w roli głównej, która fizycznie przypomina Marni. Była to jednak niewielka rola – jako śpiewająca zakonnica otrzymała jedynie kilka solowych kwestii w utworze „How Do You Solve a Problem Like Maria?”. Kariera wokalna Marni w filmach wygasła w połowie lat 60., ale kontynuowała występy koncertowe i w salach symfonicznych, a w swoich solowych show kabaretowych występowała jako „Głos Hollywood”. Przez lata grała na deskach teatrów, w tym w rolach głównych w „Królu i ja” oraz „Dźwiękach muzyki”, a w późniejszym wieku wcieliła się w postać Fräulein Schneider w „Kabarecie” oraz wystąpiła w musicalach „Follies” i „70 Girls 70”. Jej ostatnim zarejestrowanym głosem śpiewającym była rola babci w animowanym filmie „Mulan” (1998). Była trzykrotnie mężatką, dwukrotnie z muzykami; jeden z jej mężów, Ernest Gold, z którym miała troje dzieci, był kompozytorem filmowym, najbardziej znanym z oscarowego eposu „Exodus” (1960).

Marni Nixon zmarła 24 lipca 2016 roku (w wieku 86 lat) w Nowym Jorku, USA.