Mary Poppins
Krótki opis
W londyńskim domu państwa Banksów z epoki edwardiańskiej panuje chaos. Surowy ojciec, pracujący w banku, oraz jego żona, sufrażystka, nie potrafią znaleźć niani, która zechciałaby zostać w ich domu, gdyż dwójka dzieci, Jane i Michael, odstraszyła już każdą kandydatkę. Wtedy pojawia się Mary Poppins, która przybywa z nieba, niesiona przez swój parasol, i przejmuje opiekę nad dziećmi. Dzięki muzyce i niezwykłym wyprawom wnosi w ich życie magię, stopniowo zmieniając relacje panujące w całej rodzinie.
Film wyreżyserował Robert Stevenson; była to dziewiąta z czternastu pełnometrażowych produkcji w jego dorobku, zrealizowana pomiędzy filmami Son of Flubber a That Darn Cat!. Scenariusz napisali Bill Walsh i Don DaGradi, a Walsh wystąpił w roli producenta wraz z Waltem Disneyem dla studia Walt Disney Productions. W rolę Mary Poppins wcieliła się Julie Andrews, towarzyszy jej Dick Van Dyke jako Bert, David Tomlinson i Glynis Johns w rolach rodziców oraz Karen Dotrice i Hermione Baddeley. W napisach końcowych wymieniono 63 osoby z obsady.
Film, który miał premierę w grudniu 1964 roku, kosztował około 5 milionów dolarów i zarobił w światowym box office Roughly 103 miliony dolarów, co jak na tamte czasy było ogromnym zyskiem. W serwisie IMDb obraz posiada ocenę 7,8/10 na podstawie około 198 000 głosów, natomiast w TMDB 7,6/10 przy ponad 5 000 głosach. Ocena krytyków filmowych na poziomie 8,5/10 z 59 recenzji jest wyższa niż obie noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Walt Disney próbował kupić prawa do stworzenia filmu od P.L. Travers już w 1938 roku. Dopiero w 1961 roku autorka zgodziła się na tę transakcję. Film „Ratując pana Banksa” (2013) ujawnia szczegóły tej historii.
- Twierdzi się, że autorka książki i scenarzystka P.L. Travers aprobowała wybór Julie Andrews do roli Mary Poppins, jednak sam film tak jej się nie spodobał, że opuściła premierowy pokaz w łzach. Mówi się, że najbardziej rozdrażniła ją decyzja o przedstawieniu Mary Poppins nie jako chłodnej i przerażającej, a ciepłej i przyjaznej.
- Kiedy Dave Smith, odpowiedzialny za archiwum w firmie Walta Disneya, postanowił odnaleźć szklaną kulę (wewnątrz której umieszczono model Katedry św. Pawła, a wokół latały ptaki), która pojawiła się w filmie, okazało się, że kula znajduje się w pomieszczeniu sprzątacza. Okazało się, że sprzątacz zobaczył tę kulę w koszu na śmieci i uznał, że jest zbyt piękna, żeby ją wyrzucać.
- Scena, w której pan Dawes Senior (w którego rolę wcielał się Dick Van Dyke) schodzi po stopniu do sali konferencyjnej banku, nie znajdowała się w scenariuszu. Pewnego razu Walt Disney z projekcji zobaczył, jak aktor wygłupia się przed członkami ekipy filmowej, a zwłaszcza udaje staruszka, który nie może się zdecydować na zejście z chodnika ze strachu przed upadkiem. Ten epizod przekonał Disneya do powierzenia aktorowi, oprócz roli Berta, także rolę prezesa banku. Co więcej, poprosił robotników o zbudowanie wysokiego stopnia w dekoracjach sali konferencyjnej, aby Van Dyke mógł powtórzyć numer ze staruszkiem na chodniku.
- Pokazywane w filmie kwiaty wiśni były plastikowe, sprowadzono je z Francji i Portugalii. Na drzewach mocowano je ręcznie.
- Role wielu kandydatek na stanowisko guwernantki, pokazanych w kolejce na początku filmu, zagrali mężczyźni w perukach.
- Walt Disney próbował kupić prawa do nakręcenia filmu od Pameli Lyndon Travers już w 1938 roku. Dopiero w 1961 roku autorka zgodziła się na tę transakcję.
- Do odtworzenia konturów dachów Londynu z 1910 roku wykorzystano technikę matte painting (łączenie w jednym kadrze rzeczywistych ujęć z dorysowanym obrazem, czyli jedną z technologii efektów specjalnych).
- Autorka książki, P.L. Travers, zatwierdziła obsadzenie aktorki Julie Andrews w głównej roli po wysłuchaniu jej tylko przez telefon.
- Za każdy dubel sceny popołudniowej herbaty Matthew Garberowi, który grał Michaela, płacono dodatkowe dziesięć centów. Młody aktor bał się wysokości, więc zaproponowano mu ten swoisty bonus.
- Walt Disney wybrał na rolę głównej bohaterki aktorkę Julie Andrews, widząc jej grę w broadwayowskim musicalu „Camelot”. Andrews poinformowała Disneya, że jest w ciąży, i on zgodził się przesunąć początek zdjęć na czas po porodzie, a nawet zaproponował jej ówczesnemu mężowi, Tony’emu Waltonowi, pracę nad tworzeniem kostiumów i niektórych dekoracji do filmu. Disney osobiście zorganizował parze wycieczkę po Disneylandu. Andrews tak bardzo spodobała mu się w „Camelocie”, że rozkazał animatorom filmu „101 dalmatyńczyków” rysować Anitę właśnie na jej wzór (głos Anicie podarowała aktorka Lisa Davis).
- Taniec kominiarzy na dachach do piosenki „Step in Time” musiał zostać ponownie nakręcony z powodu porysowanej kliszy filmowej. Na nagranie tego epizodu poświęcono cały tydzień.
- Przesąd, że podanie ręki kominiarzowi przynosi szczęście, ma następujące podstawy: podczas pracy kominiarz wdycha węgiel, przez co jego życie jest zazwyczaj krótkie, a ostatnie lata (kiedy nie może już pracować) spędza w nędzy. Uważa się, że szczęście, którego pozbawieni są sami kominiarze, może przejść na innych ludzi.
- Dick Van Dyke przeczytał scenariusz filmu dopiero po tym, jak został obsadzony w roli Berta, ale rola pana Dawesa Seniora tak mu się spodobała, że zwrócił się bezpośrednio do Walta Disneya z prośbą o powierzenie mu tej roli, a nawet zaoferował zagranie jej bez wynagrodzenia. Disney spełnił prośbę, ale najpierw przetestował aktora w roli Dawesa Seniora, a następnie poprosił o datkowiznę na Kalifornijski Uniwersytet Sztuki (jedną z najlepszych uczelni w USA w dziedzinie nauk o sztuce, założoną z inicjatywy Disneya w 1961 roku).
- Film został nakręcony na podstawie opowiadania P.L. Travers „Mary Poppins” (Mary Poppins, 1934).
- Linki, dzięki którym latała Mary Poppins, specjalnie posmarowano pastą do butów, aby nie odbijały się w reflektorach.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
