Wolfgang Preiss (Wolfgang Preiss)

Wolfgang Preiss (Wolfgang Preiss) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Cardinal» (1963), «Kardynał» (1963), «The Train» (1964), «Pociąg» (1964), «Is Paris Burning?» (1966),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Wolfgang Preiss (ur. 27 lutego 1910 w Norymberdze – zm. 27 listopada 2002 w Baden-Baden) był niemieckim aktorem teatralnym, filmowym i telewizyjnym.

Syn nauczyciela, na początku lat 30. XX wieku studiował filozofię, germanistykę i dramaturgię. Brał również prywatne lekcje aktorstwa u Hansa Schlencka, debiutując na scenie w Monachium w 1932 roku. Występował w różnych produkcjach teatralnych w Heidelbergu, Królewcu, Bonn, Bremie, Stuttgarcie i Berlinie.

W 1942 roku zadebiutował w filmie – został z tego powodu zwolniony ze służby wojskowej – w produkcji UFA pt. „Wielka miłość” (Die grosse Liebe) z Zarah Leander. Po zakończeniu drugiej wojny światowej Preiss powrócił do teatru, a od 1949 roku intensywnie zajmował się dubbingiem filmów na język niemiecki.

W 1954 roku powrócił do aktorstwa filmowego, pojawiając się w filmie „Canaris” Alfreda Weidenmanna. W następnym roku Preiss zagrał główną rolę Clausa von Stauffenberga w filmie „20 lipca” (Der 20. Juli) w reżyserii Falka Harnacka, który przedstawiał spisek z 1944 roku mający na celu zabicie Hitlera. Rola ta przyniosła Preissowi popularność oraz Federalną Nagrodę Filmową w 1956 roku.

Od tego czasu Preiss był w dużej mierze obsadzany w typie uczciwego i poczucia obowiązku niemieckiego oficera, stanowiącego kontrast dla innego czołowego aktora grającego fanatyka (np. Paul Scofield w „Pociągu”). Rolę tę odgrywał w wielu filmach, później powracając do niej w licznych produkcjach międzynarodowych, głównie we Włoszech i USA, choć sporadycznie wcielał się także w postać bardziej cynicznego lub brutalnego oficera nazistowskiego.

Preiss wystąpił w takich produkcjach jak „Najdłuższy dzień” (1962), „Kardynał” (1963) w reżyserii Otto Premingera oraz w filmie „Czy Paryż płonie?” (1966) u boku Jean-Paula Belmondo. Zagrał u boku Burta Lancastera w „Pociągu” (1964) Johna Frankenheimera, Franka Sinatry w „Ekspresie Von Ryana” (1965), Roberta Mitchuma w „Anzio” (1968), Richarda Burtona w roli tytułowej Erwina Rommla w „Ataku na Rommla” (1971) oraz Gregory’ego Pecka w „Chłopcach z Brazylii” (1978). Wystąpił również w kilku filmach w języku włoskim, gdzie figurował pod nazwiskiem „Luppo Prezzo”, a w wojennym eposie Richarda Attenborough „Mosty Too Far” (1977) z udziałem plejady gwiazd wcielił się w postać feldmarszałka von Rundstedta.

Ponadto dla zachodnioniemieckiej publicznej kinowej stał się uosobieniem złego geniusza w roli doktora Mabuse, którą po raz pierwszy zagrał w 1960 roku (następując po Rudolfie Klein-Rogge) w filmie „Tysiąc oczu doktora Mabuse” Fritza Langa. Rolę tę powtórzył jeszcze czterokrotnie.

W latach 80. Preiss zwrócił się ku telewizji, grając w szczególności generała Walthera von Brauchitscha w amerykańskich miniserialach „Wichry wojny” oraz „Wojna i wspomnienie”, opartych na książkach Hermana Wouka.

W 1987 roku otrzymał drugą Federalną Nagrodę Filmową za wybitne osiągnięcia w kinematografii.

W dubbingu filmowym Preiss użyczył głosu takim aktorom jak Lex Barker, Christopher Lee, Anthony Quinn, Claude Rains, Richard Widmark, a także Conradowi Veidtowi w roli „majora Strassera” w zremasteryzowanej wersji „Casablanki”.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Wolfgang Preiss”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Wolfgang Preiss (Wolfgang Preiss)

Cała filmografia Wolfgang Preiss (Wolfgang Preiss)