Bullitt
Krótki opis
Bullitt opowiada historię porucznika policji z San Francisco, Franka Bullitta, który otrzymuje zadanie ochrony Johnny’ego Rossa – gangstera przygotowującego się do złożenia zeznań przeciwko zorganizowanej przestępczości. Zlecenie pochodzi od ambitnego polityka, Waltera Chalmersa, który chce, aby świadek pozostał bezpieczny do momentu, gdy będzie można go wykorzystać do obalenia bossa mafii. Gdy mimo wszelkich środków ostrożności do świadka docierają zamachowcy, Bullitt znajduje się pod presją przełożonych oraz Chalmersa, którego bardziej niż przyczyny tragedii interesuje jego własna pozycja. Śledztwo prowadzi Bullitta w gąszcz oszustw, które sięgają znacznie dalej niż pojedyncza strzelanina.
Film wyreżyserował Peter Yates; była to druga z czternastu pełnometrażowych produkcji w jego dorobku, nakręcona po Summer Holiday, a przed filmem Koroshi. Scenariusz napisali Alan Trustman i Harry Kleiner, a producentem był Philip D'Antoni. W rolę Bullitta wcielił się Steve McQueen, natomiast w pozostałych kluczowych postaciach wystąpili: Robert Vaughn jako Chalmers, Jacqueline Bisset jako Cathy, Don Gordon jako porucznik Delgetti, Robert Duvall jako Weissberg oraz Simon Oakland jako kapitan Bennett. W napisach wymieniono około dwudziestu członków obsady i czterdziestu sześciu pracowników ekipy.
Bullitt, zrealizowany za około 6 milionów dolarów i wydany w październiku 1968 roku, zarobił na całym świecie w przybliżeniu 42 miliony dolarów, co jak na tamte czasy było bardzo dobrym wynikiem. Krytycy filmowi ocenili go na 7,9/10 na podstawie 46 recenzji, natomiast w serwisie TMDB film uzyskał ocenę 7,2/10 z ponad 1300 głosów, co pokazuje, że ten thriller kryminalny spotkał się z pozytywnym odbiorem zarówno ekspertów, jak i widzów.
Co pozostało za kulisami
- Powszechnie uważa się, że Steve McQueen sam wykonywał wszystkie kaskaderskie sceny z udziałem samochodów, jednak nie jest to do końca prawda. Koordynator kaskaderów Carey Loftin dysponował sławnym kierowcą samochodowym i motocyklowym Budem Ekinsem, który wykonywał najbardziej niebezpieczne kaskady na „Mustangu”. W kabinie „Mustanga” można czasem dostrzec w lusterku kierowcy. Gdy lusterko jest podniesione, widać McQueena, a gdy opuszczone i nikogo nie widać – za kierownicą zasiada Ekins. Czarnym Dodge Chargerem kieruje Bill Hickman, który gra również jedną z ról zabójców i brał udział w przygotowaniu sceny.
- Podczas kręcenia słynnej sceny pościgu reżyser wzywał kierowców do prędkości około 120-130 km/h, ale ostatecznie samochody (w tym te z kamerami) osiągnęły prędkość ponad 175 km/h na prostych odcinkach ulic.
- W słynnej scenie pościgu wykorzystano dwa Mustangi i dwa Dodge'e. Oba Mustangi należały do firmy Ford, a wytwórnia Warner Bros. wypożyczyła je na potrzeby zdjęć. Samochody zostały zmodyfikowane do wyścigów z dużymi prędkościami, a modyfikacji dokonał doświadczony kierowca Max Balchowski. Kaskaderem był Cary Loftin. Po zakończeniu zdjęć oba Dodge'e oraz jeden Mustang trafiły na złom. Drugiego Mustanga wykupił ktoś z firmy Warner Bros., a kilka lat później samochód wypłynął w New Jersey, gdzie próbował go kupić odtwórca głównej roli w tym filmie, Steve McQueen, jednak właściciel auta odmówił sprzedaży. Od tego czasu Mustang wyjechał z szopy, w której przebywał, tylko raz – w 2018 roku, kiedy firma Ford reklamowała „Mustang Bullitt” na międzynarodowych targach motoryzacyjnych w Detroit.
- Początkowo Steve McQueen kategorycznie odmawiał występu w tym filmie. Nie chciał grać policjanta, ponieważ w młodości miał wiele problemów z prawem i od tego czasu nie lubił funkcjonariuszy. Namówiła go do udziału ówczesna żona, Neil Adams.
- Zgodnie z historią, Mustangi McQueena należały do Forda i zostały mocno zmodyfikowane, aby nie odstawać na stromych zboczach i podjazdach w San Francisco. Charger został zakupiony od lokalnego dealera i pozostał w fabrycznej konfiguracji.
- Firma filmowa otrzymała odmowę na prośbę o kręcenie zdjęć na moście Golden Gate. Podczas sceny pościgu, samochody przejeżdżają obok tego samego zielonego Volkswagena „Garbus” cztery razy. Jest to wynik tego, że na potrzeby zdjęć wyznaczono bardzo niewielki obszar miasta i na samochodach zamontowano kilka kamer, filmujących z różnych kątów. Podczas montażu te ujęcia zostały ułożone w taki sposób, aby sprawiało wrażenie, że bohaterowie przejechali po znacznie większym terenie.
- Według reżysera Petera Yatesa, podczas kręcenia sceny pościgu Steve McQueen specjalnie trzymał głowę blisko otwartego okna samochodu, aby widzowie widzieli, że za kierownicą siedzi on, a nie kaskader.
- W 2007 roku film został wpisany przez Bibliotekę Kongresu do Narodowego Rejestru Filmów USA jako ważny pod względem kulturowym, historycznym i estetycznym.
- Film jest adaptacją powieści Roberta L. Fisha „Niemy świadek” (Mute Witness, 1963). W czołówce podano pseudonim używany przez pisarza – Roberta L. Pike’a.
- Scenę o długości 9 minut i 42 sekund kręcono przez trzy tygodnie.
- Robert Vaughn (grający polityka) nie spodobał się scenariusz. Steve McQueen prosił go o zagranie w filmie, ale Vaughn stawiał opór, dopóki studio filmowe nie zaproponowało mu honorarium, którego po prostu nie mógł odrzucić.
- Urządzenie, za pomocą którego przesyłano zdjęcia rodziny Renników liniami telefonicznymi, było jednym z oryginalnych aparatów faksimilowych. To właśnie od niego pochodzi słowo „faks”.
- Pod koniec lat 60. San Francisco nie było jeszcze „Mekką” filmowców, choć burmistrz miasta, Joseph L. Alioto, nie tracił nadziei, by uczynić je takim miejscem. Właśnie dlatego twórcy filmu cieszyli się w San Francisco taką swobodą działania, o jakiej współczesne ekipy filmowe mogą tylko pomarzyć. W szczególności, podczas produkcji filmu „Bullitt”, udostępniono twórcom całe skrzydło szpitala, na potrzeby sceny pościgu na trzy tygodnie zamknięto wiele ulic w mieście, a także pozwolono na kręcenie zdjęć w budynku lotniska.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
