Hellraiser. Wysłannik Piekieł
Krótki opis
Frank Cotton wchodzi w posiadanie antycznej szkatułki z zagadką, a po jej rozwiązaniu otwiera przejście do wymiaru istot pozaziemskich, dla których przyjemność i ból są nierozłączne. To, co wydostaje się z wnętrza, niszczy jego ciało, a Frank powraca jako okaleczona postać, która potrzebuje krwi, by odbudować swój organizm. Do rodzinnego domu wprowadza się jego brat Larry wraz z żoną Julią. W pewnym momencie w ręce córki Larry’ego, Kirsty, trafia szkatułka, którą dziewczyna otwiera. Film wyreżyserował Clive Barker, który był również autorem scenariusza, a za produkcję odpowiadał Christopher Figg. Jest to debiut reżyserski Barkera, po którym nastąpiły filmy Nocne plemię z 1990 roku oraz Władca iluzji z 1995 roku.
W obsadzie znaleźli się Andrew Robinson jako Larry, Clare Higgins jako Julia, Ashley Laurence jako Kirsty, Sean Chapman jako Frank, Oliver Smith jako Frank w swojej potwornej formie oraz Robert Hines jako Steve. Produkcja kosztowała około miliona dolarów, a w światowych box office zarobiła mniej więcej piętnastokrotność tej kwoty.
W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,9/10 na podstawie około 153 000 głosów, natomiast w TMDB ocena ta również wynosi 6,9, choć opiera się na znacznie mniejszej grupie około trzech tysięcy głosujących. Ocena krytyków na poziomie 6,8/10 z 56 recenzji plasuje go blisko wyników przyznanych przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Pierwotny tytuł filmu brzmiał "Sadomasochiści zza grobu" (Sadomasochists From Beyond The Grave).
- Aktor grający cenobitę, Doug Bradley, spędził sześć godzin przed pojawieniem się na planie zdjęciowym, podczas których na jego głowie przymocowywano setki gwoździ.
- Doug Bradley przed zdjęciami otrzymał do wyboru dwie role epizodyczne – tragarza mebli lub „gwoździowego” cenobity. Początkujący aktor uważał, że ważniejsze, oczywiście dla młodego aktora, jest, aby jego twarz pojawiła się na ekranie, ale i tak wybrał rolę cenobity. I nie zawiódł się.
- Początkowo rolę Larry'ego Cottona zaproponowano Lance'owi Henriksenowi, ale on odmówił.
- Był to debiut reżyserski Clive'a Barkera. Jego książka "The Hellbound Heart", na podstawie której powstał film, liczy zaledwie 60 stron.
- Franka Cottona w jego ludzkiej postaci i Franka-„zmartwychwstałego” grają różni aktorzy.
- Doug Bradley jest przyjacielem i kolegą z klasy Clive'a Barkera.
- Na podstawie filmu wydano kilka komiksów, produkowano plastikowe modele cenobitów.
- Warto zauważyć, że w literackim pierwowzorze nie było żadnego Pinheada, a jego funkcje pełniła istota zwana „Inżynierem” – dziwna postać z ludzkim ciałem i skupiskiem światła zamiast głowy. Jednak na początku opowiadania pojawia się opis kilku cenobitów, a jeden z nich – kobieta – wygląda następująco: „Każdy cal głowy był pokryty skomplikowanym wzorem tatuaży, na każdym przecięciu linii poziomych i pionowych błyszczał szpilka z kamieniem szlachetnym, przeszywająca kość na wylot”.
- Początkowo ścieżkę dźwiękową do filmu nagrywał znany angielski zespół industrialny Coil, ale pomimo protestów Clive’a Barkera, starego znajomego zespołu, producenci z New Line Cinema nie zaakceptowali ich kompozycji z własnych powodów.
- Istnieją dwie wersje filmu – pełna i skrócona. W tej drugiej zostały wycięte i skrócone szczególnie krwawe sceny.
- Piekło w filmie przedstawia sieć korytarzy i labiryntów.
- Początkowy scenariusz Barker zmienił pod wpływem Tony’ego Randela i Petera Atkinsa, którzy kręcili sequel. Dotyczy to sceny, w której Kirsty zabiera Skrzynkę Julii, zabitej hakami Cenobitów. Konieczne było wprowadzenie elementu łączącego serię – materaca z krwią Julii.
- Cenobit to termin kościelny, oznaczający mieszkańca wspólnoty monastycznej. Słowo to ma pochodzenie greckie. Barker opisuje cenobitów jako „teologów Zakonu Ranu lub Nacięć”. Cenobici mogą przenikać do naszej rzeczywistości tylko przez szczególne przestrzenno-czasowe pęknięcie – „schizmę” – które można otworzyć i zamknąć za pomocą specjalnych urządzeń. Takim urządzeniem do tworzenia „pęknięcia” jest skrzynka-zagadka (The Puzzle Box), po raz pierwszy wykonana przez pewnego twórcę zabawek, Philippa Lemarchanda w 1784 roku na zamówienie i według projektu księcia de Lil (arystokraty praktykującego czarną magię).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
