Długi postój na Park Avenue

Name: Długi postój na Park Avenue
Genre: Przestępczość, Triller, Akcja, Dramat, Komedia
Released: 1974-10-02
Duration: 1 h 45 min
Rating: 7.6
Cast: Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam, Héctor Elizondo, Earl Hindman

The Taking of Pelham One Two Three (1974)

Chronometraż: 1:45 (105 min)

—
brak ocen

7.5/10
633

7.6/10
2339

7.6/10
41000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 8

Zdjęcie 46

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Długi postój na Park Avenue — THE TAKING OF PELHAM ONE TWO THREE (1974) | Hijacking the Train | MGM

3:03

Plakat filmowy "Długi postój na Park Avenue"

Zdjęcie 46

Data premiery

1974-10-02

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

United Artists, Palomar Pictures International, Palladium, Palladium Productions

Genre

Przestępczość, Triller, Akcja, Dramat, Komedia

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Joseph Sargent

Aktorzy

Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam, Héctor Elizondo, Earl Hindman, James Broderick, Dick O'Neill, Lee Wallace, Tom Pedi, Jerry Stiller
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Edgar J. Scherick, Gabriel Katzka

Operator

Owen Roizman

Kompozytor

David Shire

Artysta

Casting

Alixe Gordin

Instalacja

Gerald B. Greenberg, Robert Q. Lovett
Cały zespół (48)

Krótki opis

W Nowym Jorku uzbrojeni mężczyźni porywają wagon metra i żądają okupu za pasażerów. Nawet jeśli okup zostanie zapłacony, jak mogliby uciec?

Co pozostało za kulisami

Film został nakręcony na podstawie powieści Richarda Mathesona „Uprowadzenie pociągu Pelham 1-2-3” (The Taking of Pelham One Two Three, 1973).
Wyraźny odstęp między krawędzią peronu a krawędzią wagonu tłumaczy się tym, że znaczną część scen w metrze kręcono na zamkniętej linii Niezależnego Systemu Metropolitalnego, gdzie używane są szersze wagony niż wagony stosowane w systemie metra „IRT”.
Odpowiednie władze Nowego Jorku początkowo odmówiły twórcom filmu pozwolenia na kręcenie bezpośrednio w metrze, obawiając się, że pomysł podobnej przestępstwa wykorzystają prawdziwi przestępcy. (Nie stało się tak, ale obawy tego rodzaju okazały się nie bezpodstawne, kiedy później w przestępczym świecie podchwycono pomysł, wokół którego kręcił się film Josepha Rubina z 1995 roku „Pociąg pieniędzy”). Producent Steven F. Kesten (1935-2001) z kolei nalegał na tym, że kręcić należy tylko w nowojorskim metrze i nigdzie indziej. W końcu, dzięki interwencji burmistrza miasta Johna V. Lindsay’a (1921-2000), uzyskano pozwolenie, ale firma „United Artists” musiała wykupić za 75 000 dolarów ubezpieczenie i zapłacić kolejne 275 000 dolarów za wykorzystanie metra.
Zdjęcia scen w metrze rozpoczęły się pod koniec listopada 1973 roku i trwały do końca stycznia 1974 roku. Kręcono je na odcinku, który nie był wykorzystywany od lat 40. XX wieku, ale który znajdował się wystarczająco blisko działających linii „A” i „E”, aby było łatwiej wkomponować zdjęcia dubli w przerwy między przyjazdami i odjazdami pociągów na tych stacjach.
Podczas zdjęć w tunelach metra wszyscy członkowie ekipy filmowej musieli nosić respiratory.
Widoczny odstęp między krawędzią peronu a krawędzią wagonu wynika z tego, że znaczną część scen w metrze kręcono na zamkniętej linii Niezależnego Miejskiego Systemu Metra, gdzie używane są szersze wagony.
Władze początkowo odmówiły twórcom kręcenia w metrze, obawiając się, że pomysł takiego przestępstwa mogą wykorzystać prawdziwi przestępcy. Producent Steven F. Kesten nalegał, że kręcić trzeba tylko w nowojorskim metrze i nigdzie indziej. Ostatecznie, dzięki interwencji burmistrza Johna V. Lindseya, zezwolenie zostało uzyskane, ale firma filmowa United Artists musiała wykupić polisę ubezpieczeniową za 75 000 dolarów i zapłacić kolejne 275 000 dolarów za korzystanie z metra.
Zdjęcia w metrze rozpoczęły się pod koniec listopada 1973 roku i trwały do końca stycznia 1974 roku. Realizowane były na odcinku, który nie był wykorzystywany od lat 40., ale znajdował się wystarczająco blisko linii A i E.
Podczas zdjęć w tunelach metra wszyscy członkowie ekipy filmowej musieli nosić respiratory.