Długi postój na Park Avenue
Krótki opis
Czterej uzbrojeni mężczyźni zatrzymują pociąg nowojorskiego metra między stacjami i biorą pasażerów jako zakładników. Żądają miliona dolarów, a każda minuta zwłoki w dostarczeniu okupu ma oznaczać śmierć jednego z nich. Sprawą kieruje porucznik Zachary Garber, weteran policji metra, który tego dnia oprowadza po centrum sterowania gości z Tokio. Negocjacje z szefem grupy, posługującym się kolorami zamiast nazwisk, okazują się grą na czas, a bandyci mają własny plan na wydostanie się z podziemi.
Film wyreżyserował Joseph Sargent, a scenariusz napisał Peter Stone. W twórczości reżysera obraz plasuje się między Białą błyskawicą z 1973 roku a MacArthurem z 1977 roku. W rolach głównych występują Walter Matthau jako porucznik Garber oraz Robert Shaw, Martin Balsam, Héctor Elizondo i Earl Hindman jako członkowie grupy napastników; w obsadzie znalazło się łącznie 63 aktorów, a przy produkcji pracowało 48 osób.
Akcja rozgrywa się niemal w całości w metrze i w centrum sterowania, co nadaje opowieści kameralny charakter mimo wysokiej stawki. Oceny widzów są zbieżne: IMDb przyznaje 7,6/10 na podstawie 41 000 głosów, a TMDB 7,5/10 z 656 głosów. Recenzenci ocenili film znacznie wyżej, na 8,5/10 w 45 recenzjach.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie powieści Richarda Mathesona „Uprowadzenie pociągu Pelham 1-2-3” (The Taking of Pelham One Two Three, 1973).
- Wyraźny odstęp między krawędzią peronu a krawędzią wagonu tłumaczy się tym, że znaczną część scen w metrze kręcono na zamkniętej linii Niezależnego Systemu Metropolitalnego, gdzie używane są szersze wagony niż wagony stosowane w systemie metra „IRT”.
- Odpowiednie władze Nowego Jorku początkowo odmówiły twórcom filmu pozwolenia na kręcenie bezpośrednio w metrze, obawiając się, że pomysł podobnej przestępstwa wykorzystają prawdziwi przestępcy. (Nie stało się tak, ale obawy tego rodzaju okazały się nie bezpodstawne, kiedy później w przestępczym świecie podchwycono pomysł, wokół którego kręcił się film Josepha Rubina z 1995 roku „Pociąg pieniędzy”). Producent Steven F. Kesten (1935-2001) z kolei nalegał na tym, że kręcić należy tylko w nowojorskim metrze i nigdzie indziej. W końcu, dzięki interwencji burmistrza miasta Johna V. Lindsay’a (1921-2000), uzyskano pozwolenie, ale firma „United Artists” musiała wykupić za 75 000 dolarów ubezpieczenie i zapłacić kolejne 275 000 dolarów za wykorzystanie metra.
- Zdjęcia scen w metrze rozpoczęły się pod koniec listopada 1973 roku i trwały do końca stycznia 1974 roku. Kręcono je na odcinku, który nie był wykorzystywany od lat 40. XX wieku, ale który znajdował się wystarczająco blisko działających linii „A” i „E”, aby było łatwiej wkomponować zdjęcia dubli w przerwy między przyjazdami i odjazdami pociągów na tych stacjach.
- Widoczny odstęp między krawędzią peronu a krawędzią wagonu wynika z tego, że znaczną część scen w metrze kręcono na zamkniętej linii Niezależnego Miejskiego Systemu Metra, gdzie używane są szersze wagony.
- Władze początkowo odmówiły twórcom kręcenia w metrze, obawiając się, że pomysł takiego przestępstwa mogą wykorzystać prawdziwi przestępcy. Producent Steven F. Kesten nalegał, że kręcić trzeba tylko w nowojorskim metrze i nigdzie indziej. Ostatecznie, dzięki interwencji burmistrza Johna V. Lindseya, zezwolenie zostało uzyskane, ale firma filmowa United Artists musiała wykupić polisę ubezpieczeniową za 75 000 dolarów i zapłacić kolejne 275 000 dolarów za korzystanie z metra.
- Zdjęcia w metrze rozpoczęły się pod koniec listopada 1973 roku i trwały do końca stycznia 1974 roku. Realizowane były na odcinku, który nie był wykorzystywany od lat 40., ale znajdował się wystarczająco blisko linii A i E.
- Podczas zdjęć w tunelach metra wszyscy członkowie ekipy filmowej musieli nosić respiratory.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
