Kto się boi Virginii Woolf?
Krótki opis
Profesor historii i jego żona zapraszają młodą parę, która właśnie dołączyła do kadry akademickiej, do swojego domu po zakończonym przyjęciu. Wraz z upływem nocy i kolejnymi drinkami, starsze małżeństwo zaczyna atakować siebie nawzajem, a następnie swoich gości, obnażając pełne okrucieństwa i urazy życie prywatne, co staje się zagrożeniem dla relacji młodej pary.
Film wyreżyserował Mike Nichols – był to jego debiut. Scenariusz napisał Ernest Lehman na podstawie sztuki Edwarda Albee. Elizabeth Taylor wciela się w rolę Marthy, sfrustrowanej córki rektora uniwersytetu, a Richard Burton gra George'a, jej męża, alkoholika i historyka. W rolach młodej pary, Nicka i Honey, wystąpili George Segal oraz Sandy Dennis. Kolejnym filmem w dorobku Nicholsa był Absolwent z następnego roku.
Wypuszczona w 1966 roku produkcja trwa 131 minut. Została zrealizowana przez Warner Bros. Pictures i Chenault Productions z budżetem wynoszącym około 8 milionów USD, zarabiając w światowym box office około 34 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 8/10 na podstawie około 84 000 głosów, natomiast w TMDB 7,7/10 przy niecałym tysiącu głosów. Ocena krytyków wynosząca 8,8/10 na podstawie 45 recenzji jest wyższa niż obie noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Według Mike'a Nicholsa, autor scenariusza i producent filmu Ernest Lehman (1915-2005) napisał dla filmu inne zakończenie, w którym syn George'a i Marty, granych odpowiednio przez Richarda Burtona i Elizabeth Taylor, popełnił samobójstwo kilka lat przed opisanymi wydarzeniami. Nichols odmówił kręcenia takiego zakończenia.
- Richard Burton (1925-1984) i Elizabeth Taylor byli już gwiazdami najwyższego kalibru, kiedy rozpoczęli pracę nad filmem, więc praca z nimi była prawdziwą męczarnią. W kontrakcie każdego z nich był punkt, zgodnie z którym nie mogli pojawić się na planie filmowym przed godziną 10 rano, podczas gdy reszta ekipy była tam praktycznie od samego rana. Po przybyciu na plan filmowy oboje rozchodzili się do garderób, gdzie nad ich wyglądem pracowali wizażyści i kostiumierze, co zajmowało im za każdym razem do dwóch godzin, i w momencie, gdy byli gotowi do zdjęć, nadchodził czas przerwy na lunch. Lunch trwał długo – często w towarzystwie przyjaciół i z alkoholem – więc wracali dopiero bliżej wieczora, kiedy można było rozpocząć zdjęcia. Zgodnie ze słowami montażysty Sama O’Steina, Burton i Taylor konsekwentnie udawali, że wszystko jest w porządku i że nic się nie stało. Co więcej, czasami wracali z lunchu dopiero o godzinie 17:00, a w kontraktach było zaznaczone, że dzień pracy powinien kończyć się o godzinie 18:00.
- W scenie przy barze postać grana przez Richarda Burtona wpada w furię i popycha bohaterkę Elizabeth Taylor w stronę samochodu. Burton faktycznie mocno popchnął Taylor, a ona z głośnym hukiem uderzyła głową o dach pojazdu. Ręka aktorki instynktownie skierowała się do miejsca uderzenia, ale scenę dokończyła do końca, a po jej głosie można było wyczuć, że odczuwa ból. Mike Nichols postanowił nie kręcić tej sceny ponownie, a w filmie umieścić właśnie ten dubel.
- Aby zagrać w tym filmie, Elizabeth Taylor (1932–2011) przytyła prawie 14 kilogramów.
- Reżyser Mike Nichols (1931–2014) później zdał sobie sprawę, że naleganie na kręcenie zdjęć na terenie kampusu było niepotrzebne. Wszystkie te sceny można było łatwo nakręcić w studio. Była to jedna z lekcji, które wyciągnął z pracy nad swoim pierwszym filmem. Jak sam później przyznawał, był po prostu reżyserem teatralnym z Nowego Jorku, który znalazł się w Hollywood, a dlatego przerażał się.
- Sztuka Edwarda Albee, która z ogromnym sukcesem została wystawiona na Broadwayu w 1962 roku, została wykupiona przez firmę za 500 000 dolarów amerykańskich.
- W tamtym czasie większość filmów w Hollywood kręcono w kolorze, ale reżyser Mike Nichols nalegał na to, aby film był czarno-biały. Po pierwsze, Elizabeth Taylor została wystylizowana, aby wyglądać na 15 lat starszą, a w czerni i bieli makijaż wyglądał bardziej naturalnie. Po drugie, zarówno ona, jak i Richard Burton wyglądali na czarno-białej taśmie bardziej wycieńczeni, niż wyglądaliby w kolorze. Po trzecie, Nichols uważał, że kolor sprawi, że film będzie bardziej dosłowny i realistyczny, a on chciał, aby wyglądał bardziej wystylizowanie i abstrakcyjnie. Ogólnie rzecz biorąc – i w dużej mierze dzięki honorariom autora scenariusza Edwarda Olbiego (1928-2016) i Taylor – film „Kto się boi Virginii Woolf?” stał się najdroższym czarno-białym filmem w historii, którego produkcja kosztowała 7,5 miliona dolarów.
- Montażem filmu zajmowali się Mike Nichols i Sam O’Steen. Pracowali od 5 rano do późnej nocy, a Sam O’Steen raz nawet zemdlał z wyczerpania. Ogólnie rzecz biorąc – jak sam przyznał – był „jak somnambulista” i pracował na autopilocie. Tak trwało przez cały miesiąc, a w kolejce było jeszcze dopasowanie dźwięku, ale szefowie studia nie pozwolili Nicholsowi zająć się tym osobiście. O’Steen robił to samodzielnie, a następnie każdego wieczoru dzwonił do Nicholsa i odtwarzał mu przez słuchawkę, co udało mu się osiągnąć, a także wysłuchiwał próśb i rad Nicholsa dotyczących oprawy dźwiękowej.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
