Pewnego razu na Dzikim Zachodzie
Krótki opis
Jill, młoda wdowa, przybywa do miasteczka Flagstone, by zacząć życie od nowa w czasie, gdy przez pustynie Arizony w stronę morza przeciera sobie drogę budowa kolei. Jej gospodarstwo znajduje się na trasie przebiegu linii kolejowej, a Morton, biznesmen stojący za tym projektem, pragnie przejąć tę ziemię. Aby pozbyć się kobiety, wynajmuje on zabójcę o imieniu Frank. Przeciwstawiają im się Cheyenne, wyjęty spod prawa bandyta, oraz tajemniczy wędrowiec znany jako Harmonica, którego interesy z Frankiem sięgają głębiej niż spór o grunt. Główny konflikt filmu prowadzi tych trzech mężczyzn na kurs kolizyjny w obliczu walki o wdowę i postępujących prac kolejowych.
Reżyserem filmu był Sergio Leone, który współtworzył również scenariusz wraz z Sergio Donati. Był to jego piąty pełnometrażowy obraz, zrealizowany po filmie Dobry, zły i brzydki, a przed Garścią dynamitu. W rolach głównych wystąpili: Claudia Cardinale jako Jill, Henry Fonda jako Frank, Jason Robards jako Cheyenne oraz Charles Bronson jako Harmonica. Jako Morton i Sam pojawiają się Gabriele Ferzetti i Paolo Stoppa. Produkcja, zrealizowana we Włoszech i Stanach Zjednoczonych, kosztowała około 5 milionów dolarów i w tamtym czasie przyniosła w światowym box office podobny zysk.
W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 8,5/10 na podstawie 383 000 głosów, natomiast w TMDB 8,3/10 przy 5 057 głosach. Ocena krytyków filmowych wynosi 9,2/10 na podstawie 67 recenzji, co jest wynikiem wyższym niż noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Dom Jill McBain służył wcześniej jako plener filmowy do filmu Orsona Wellesa „Północne gwiazdy” (1965).
- Jednym z kaskaderów na planie był John Landis, przyszły znany reżyser.
- Aktor Al Mullock, który zagrał w początkowej scenie strzelaniny, tego samego dnia w tym samym kostiumie wyskoczył z okna swojego hotelu. Zmarł w drodze do szpitala.
- Rdzenna Amerykanka, która uciekła ze stacji na początku filmu, została zagrana przez hawajską księżniczkę Luanę Kalaeloa. Była żoną aktora Woody’ego Strouda.
- Zgodnie z pierwotnym zamysłem Leone, trzech bandytów czekających na Harmonię na stacji mieli zagrać Clint Eastwood, Lee Van Cleef i Eli Wallach (gwiazdy filmu „Dobry, zły i brzydki” z 1966 roku). Jednak gdy okazało się, że Eastwood nie będzie mógł wziąć udziału w filmie, pomysł ten został porzucony.
- Henry Fonda początkowo odmówił udziału w filmie. Sergio Leone osobiście udał się do Ameryki, aby go przekonać. Fonda zapytał: „Dlaczego chce Pan mnie kręcić?” Leone odpowiedział: „Wyobraźcie sobie: kamera powoli przesuwa się w górę po sylwetce bandyty, od dołu do jego pistoletu, który dobywa i strzela do uciekającego dziecka. Potem kamera unosi się do twarzy bandyty… i to jest Henry Fonda.”
- Nieszczęsnego brata Harmoniki gra Claudio Mancini, menedżer produkcji filmu.
- Specjalnie do roli Henry’ego Fondy zamówił parę brązowych soczewek. Leone zmusił go do ich zdjęcia – potrzebował przeszywającego spojrzenia błękitnych oczu Fondy.
- Jason Robards (Shayenne) upił się już pierwszego dnia zdjęć. Leone zagroził, że go zwolni, i Robards więcej tego nie powtórzył. Niemniej jednak, kiedy w czerwcu 1968 roku zamordowano Roberta F. Kennedy’ego, Robards ponownie się upił. Leone ocenił sytuację, a nawet na jeden dzień wstrzymał zdjęcia.
- To ostatni film Sergio Leone, w którym napisy początkowe trwają ponad dziesięć minut.
- Współautor scenariusza Bernardo Bertolucci twierdził, że pomysł wprowadzenia do akcji kobiety należał do niego. Leone początkowo wahał się, potem, gdy się zgodził, wpadł na pomysł pokazania Jill McBain w takim kadrze, że widz od razu domyśliłby się, że nie nosi bielizny. Potem z tego pomysłu zrezygnował, a Claudia Cardinale opowiadała, że gdyby wtedy dowiedziała się o tej zachciance Leone, nie zdecydowałaby się na udział w filmie.
- Po „dolarowej” trylogii Leone nie chciał już kręcić westernów. Już w latach 60. rozważał projekt „Once Upon a Time in America”. Jednak amerykańscy producenci odmawiali finansowania projektu, dopóki nie nakręci dla nich kolejnego westernu.
- Bohaterki Claudii Cardinale i Paola Stoppy odbyły najdłuższą podróż dyliżansem w historii kina. Rozpoczynała się w Hiszpanii, a następnie przebiegała przez Dolinę Monumentów w USA.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
