Good Night, and Good Luck.
Krótki opis
Akcja tego dramatu historycznego osadzona jest na początku lat 50. XX wieku i przedstawia konflikt pomiędzy dziennikarzem stacji CBS, Edwardem R. Murrowem, a senatorem Josephem McCarthy'm. W czasie, gdy Stany Zjednoczone zmagały się z falą antykomunistycznej paniki, Murrow oraz producent Fred Friendly wykorzystali swój program „See it now”, aby zbadać i zakwestionować polityczne taktyki McCarthy'ego oraz jego ataki na osoby podejrzane o sympatie komunistyczne. Mimo nacisków ze strony urzędników rządowych, dyrekcji stacji i sponsorów korporacyjnych, dziennikarze starali się bronić zasad demokratycznych i obnażyć metody senatora.
Film wyreżyserował George Clooney; był to jego drugi pełnometrażowy obraz po „Niebezpiecznym umyśle”. Clooney był również współautorem scenariusza i wcielił się w rolę Freda Friendly'ego, występując ramię w ramię z Davidem Strathairnem, Patricią Clarkson, Jeffem Danielsem, Robertem Downeyem Jr. oraz Frankiem Langellą. W produkcję zaangażowały się firmy z Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Francji i Japonii.
Przy budżecie wynoszącym 7 milionów USD, film zarobił w światowych box office 51 milionów USD. Został ciepło przyjęty zarówno przez widzów, jak i profesjonalistów. Na portalu IMDb otrzymał ocenę 7,4/10 przy 105 000 głosów, natomiast na TMDB 7,1/10 przy 1 153 głosach. Krytycy filmowi wystawili produkcji jeszcze wyższą notę, oceniając ją na 8,4/10 na podstawie 226 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- W filmie wykorzystano kronikę dokumentalną z udziałem senatora McCarthy'ego. Podczas testowych projekcji filmu widzowie, którzy tego nie wiedzieli, twierdzili, że aktor grający McCarthy'ego „przesadza”.
- Codziennie rano reżyser George Clooney zbierał członków obsady filmu i rozdawał kopie gazet z tego dnia z 1953 roku. Aktorzy mieli pół godziny na przepisanie artykułów z gazet na starych maszynach do pisania. Potem prowadził konferencje z redaktorem, na których aktorzy reklamowali mu materiały z rzekomego swojego artykułu, aby włączyć go do dzisiejszego numeru.
- Początkowo fraza, która stała się tytułem filmu „Dobranoc i powodzenia”, należała do Roberta P. Marrowa (1908-1965) z czasów jego pobytu w Londynie jako korespondenta radiowego wojennego. Słowa te wypowiadali mieszkańcy Wielkiej Brytanii podczas II wojny światowej, kiedy nie byli pewni, czy nie zginą w nocy pod bombami Luftwaffe.
- Aby pomóc w zebraniu funduszy na zdjęcia do filmu, George Clooney zastawił swój dom w Los Angeles.
- Co 23 minuty (dokładnie tyle trwały programy telewizyjne w latach 50. XX wieku) w filmie słychać kompozycję jazzową w wykonaniu Diane Reeves.
- George Clooney otrzymał po dolarze jako scenarzysta, reżyser i aktor. Pomogło to obniżyć koszty produkcji filmu, którego budżet wyniósł nieco ponad 7,5 miliona dolarów.
- George Clooney bardzo się stresował przed pokazem filmu swojemu ojcu, byłemu reporterowi. Po obejrzeniu filmu Nick Clooney uspokoił syna, mówiąc, że wiernie oddał atmosferę.
- Początkowo zakładano, że nie będzie to film fabularny, a program transmitowany na żywo przez stację telewizyjną CBS.
- Cały plan zdjęciowy i wszystkie dekoracje zostały zbudowane na jednym piętrze; kabinę windy uczyniono obrotową wokół własnej osi, aby podczas ciągłych ujęć wystarczyło ją obrócić, a następnie pokazywać rzekomo inne piętro.
- W filmie gra orkiestra Matta Catinguba, wszystkie aranżacje wykonał sam Catingub. On również wyprodukował ostatni album amerykańskiej piosenkarki i aktorki z lat 40. i 50. XX wieku Rosemary Clooney (1928-2012), ciotki George'a Clooneya. Clooney osobiście poprosił Catinguba o współpracę przy tym filmie.
- Przygotowując się do zdjęć do filmu, George Clooney oglądał filmy z lat 50. i 60. XX wieku. Szczególnie duże wrażenie wywarły na nim thriller Sidneya Lumeta (1924-2011) „System Bezpieczeństwa” (1964), jego dramat „12 gniewnych ludzi” (1956) oraz dramat Jean-Luca Godarda „Na ostatnim oddechu” (1960). Próbował nawet, choć bezskutecznie, znaleźć obiektywy do kamery, takie jak te użyte na planie Godarda.
- Film kręcono jednocześnie dwoma kamerami, George Clooney podjął taką decyzję z powodu kontuzji kręgosłupa. Przynajmniej pozwoliło to skrócić dzień zdjęciowy o połowę, do 9 godzin.
- W filmie Joe zrezygnował z pracy dobrowolnie, aby nie został zwolniony, gdy wyszło na jaw jego potajemne małżeństwo z Shirley, w którą wciela się Patricia Clarkson. W rzeczywistości Joseph Wershba (1920-2011) przez 6 lat pisał dla New York Post i dopiero później wrócił do CBS, gdy tam zmieniono zasady dotyczące małżeństw między pracownikami. Został jednym z oryginalnych producentów popularnego programu „60 minut”.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
