Samoloty, pociągi i samochody
Krótki opis
Neal Page to dyrektor marketingu, który stara się dotrzeć z Nowego Jorku do Chicago, aby spędzić Święto Dziękczynienia z rodziną. Złe warunki pogodowe pokrzyżowują mu plany lotnicze, przez co utyka z Delem Griffithem – radosnym i niezwykle gadatliwym sprzedawcą kółek do zasłon prysznicowych. Dwaj mężczyźni, których niemal nic nie łączy i którzy szybko zaczynają działać sobie na nerwy, muszą kontynuować wspólną podróż, gdy jeden etap wyprawy po drugim kończy się katastrofą.
John Hughes napisał scenariusz, wyprodukował i wyreżyserował film, który był piątym w jego dotychczasowej karierii, następując po Wolnym dniu Ferrisa Buellera. W rolach głównych wystąpili Steve Martin jako Neal oraz John Candy jako Del, a Laila Robins wcieliła się w postać żony Neala, Susan. W mniejszych rolach pojawili się Michael McKean, Dylan Baker i Kevin Bacon. Produkcja kosztowała około 15 milionów dolarów i zarobiła w światowych kasach biletowych mniej więcej 50 milionów, co stanowi solidny zwrot jak na komedię tej skali.
Film uzyskał od krytyków ocenę 8,1/10 na podstawie 68 recenzji, co jest wynikiem wyższym niż oceny widzów: 7,6 na IMDb przy 180 000 głosów oraz 7,3 na TMDB przy nieco ponad 2300 głosach. Obraz trwa 92 minuty i miał swoją premierę w Stanach Zjednoczonych 26 listopada 1987 roku.
Co pozostało za kulisami
- Grupa filmowa musiała wynająć 20 mil torów kolejowych i naprawiać stary tabor, zbudować dekoracje lotniska, wymyślić logo i mundury firmy zajmującej się wynajmem samochodów oraz wynająć 250 samochodów, ponieważ istniejące na rynku odpowiednie firmy odmówiły ryzykowania własnym wizerunkiem.
- John Hughes nakręcił ponad 600 000 stóp (180 000 metrów) taśmy filmowej, prawie dwukrotnie więcej niż średnia dla filmów o takiej długości.
- Johnowi Hughesowi zajęło trzy dni napisanie pierwszego szkicu scenariusza. W tamtym okresie pisanie scenariusza zajmowało mu średnio od trzech do pięciu dni, po czym następowało jego przepisywanie (w rezultacie powstawało dwadzieścia kilka wersji).
- Sceny w porcie lotniczym St. Louis kręcono zimą, ale zima była ciepła, więc śnieg do portu lotniczego trzeba było przywieźć.
- Steve’a Martina, który początkowo nie chciał występować w tym filmie, przekonały dwie sceny, które przeczytał w scenariuszu – scena z fotelami samochodowymi i tirada z przekleństwami przy stanowisku wypożyczalni samochodów.
- Wiadomo, że John Hughes często stawia swoich aktorów w sytuacjach, w których zostają zaskoczeni, reżyserowi to potrzebne, aby uzyskać od nich nienaturalną reakcję. Na przykład, po nakręceniu kilku dubli sceny poznania bohaterów Steve’a Martina i Dylana Bakera, powoli nakazał Bakerowi splunąć sobie na dłoń prawej ręki, a następnie uścisnąć dłoń Martinowi. Martin niczego takiego nie oczekiwał, uścisnął Bakerowi dłoń i natychmiast poszedł ją myć, dzięki czemu Hughes uzyskał od niego szczere reakcje.
- W filmie występuje jedna scena, która całkowicie nie pasuje do tej, ogólnie rzecz biorąc, bezkonfliktowej komedii familijnej – kłótnia z pracownicą wypożyczalni samochodów, podczas której bohaterowie filmu wypowiadają słowo „fuck” 19 razy. Z tego powodu film otrzymał kategorię wiekową R – MPAA, a tę scenę podczas pokazywania filmu w telewizji najczęściej wycina się.
- Dom bohatera Steve’a Martina z siedmioma pokojami został zbudowany na planie filmowym, a jego budowa zajęła pięć miesięcy. Koszt budowy wyniósł 100 tysięcy dolarów, kierownictwo studia filmowego było wściekłe.
- W scenach w salonie samolotu ponownie wykorzystano ujęcia z wnętrza „Boeinga 707” z filmu z 1980 roku „Samolot” (Jim Abrahams, David Zucker, Jerry Zucker), również wydanego przez studio Paramount Pictures.
- Zgodnie z relacją montażysty Paula Hirsha, oryginalna wersja filmu miała długość 3 godzin i 40 minut. On i John Hughes skróтили ją do 2 godzin. Następnie zorganizowali testowe projekcje, a następnie skróтили film do 1 godziny i 43 minut. Według Hirsha, zachowała się dwugodzinna wersja filmu, ale nie wie, gdzie ona jest.
- Pomysł na napisanie scenariusza i nakręcenie filmu przyszedł Johnowi Hughesowi (autorowi scenariusza i reżyserowi) po locie z Nowego Jorku do Chicago. Samolot został przekierowany do Kansas, więc podróż do domu zajęła mu pięć dni.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
