Ostatni seans filmowy
Krótki opis
Akcja filmu Ostatni seans filmowy rozgrywa się na początku lat 50. w Anarene, małym teksańskim miasteczku. Głównymi bohaterami są Sonny Crawford i Duane Jackson – bliscy przyjaciele i uczniowie ostatniej klasy szkoły średniej, którzy mierzą się z końcem nauki i niepewną przyszłością. Sonny znajduje zatrudnienie w lokalnej bilardowni i kinie prowadzonym przez Sama „Lwa”, byłego kowboja będącego autorytetem dla tutejszych chłopców. Tymczasem Duane spotyka się z Jacy Farrow i rozważa wstąpienie do armii. Sonny nawiązuje dyskretną relację z Ruth Popper, samotną żoną trenera koszykówki, oraz zaprzyjaźnia się z Billym, chłopcem z niepełnosprawnością intelektualną, który jest źle traktowany przez mieszkańców. Upowszechnienie się telewizji oraz zanik wspólnych miejsc spotkań wprowadzają niepokój w życie lokalnej społeczności. Film wyreżyserował Peter Bogdanovich na podstawie scenariusza, który napisał wspólnie z Larrym McMurtrym.
Był to drugi pełnometrażowy obraz Bogdanovicha, po filmie Żywe tarcze z 1968 roku. W rolach Sonny’ego i Duane’a wystąpili Timothy Bottoms oraz Jeff Bridges, a towarzyszą im Cybill Shepherd jako Jacy, Cloris Leachman jako Ruth, Ellen Burstyn jako Lois Farrow i Ben Johnson jako Sam Lew. Przy budżecie wynoszącym około 1 miliona USD, produkcja zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 29 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 8/10 na podstawie 57 000 głosów, natomiast w TMDB 7,6/10 z 803 głosów. Ocena krytyków wynosi 9,2/10 na podstawie 115 recenzji. Choć oceny widzów są wysokie, krytycy ocenili film znacznie lepiej.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie powieści Larry'ego McMurtry'ego o tym samym tytule.
- Pełna wersja filmu ma długość 126 minut.
- Film, który bohaterowie oglądają podczas „ostatniego seansu”, to western „Rzeka Czerwona” Howarda Hawksa. Na początku filmu oglądają komedię „Ojciec panny młodej” Vincenta Minnelli'ego.
- Cała muzyka w filmie (z wyjątkiem tej, która brzmi w napisach i jest wykonywana przez zespół na przyjęciu świątecznym) nie została dodana podczas montażu, ale brzmi w momencie kręcenia z radia, automatów muzycznych i odtwarzaczy domowych.
- W 2007 roku Amerykański Instytut Filmowy umieścił „Ostatni seans” na 95. miejscu na liście Największych Filmów wszech czasów. Było to pierwsze pojawienie się tego filmu na tej liście.
- Ostatnią scenę z aktorką Cloris Leachman nakręcono za pierwszym podejściem, bez żadnych prób przed zdjęciami. Ona wspomniała o próbach, ale Peter Bogdanovich uznał, że próby tylko wszystko zepsują. Po nakręceniu tej sceny aktorka poinformowała Bogdanovicha, że jest gotowa na drugi dubel, w którym zagra lepiej. On odpowiedział, że lepiej już nie zagra i że właśnie zdobyła „Oscara”. Intuicja Bogdanovicha się nie pomyliła, Leachman rzeczywiście otrzymała „Oscara” w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola kobieca”.
- „Oscara” w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola męska” przyznano Benowi Johnsonowi. To nagroda „Oscara” przyznana za najkrótszy czas pojawienia się na ekranie – 9 minut i 54 sekundy.
- Ellen Burstyn początkowo planowano do roli Genevieve (ostatecznie rolę dostała Eileen Brennan), ale kiedy spotkała się z reżyserem Peterem Bogdanovichem i przeszła casting do ról wszystkich trzech bohaterek, Bogdanovich zaproponował jej rolę Ruth, podczas gdy ona wolałaby grać Lois. Poprosił ją, żeby to dobrze przemyślała i poinformowała go o swojej decyzji następnego dnia. Na tym się rozstali, a następnego dnia powiedziała, że wciąż chce grać Lois i reżyser przyjął jej decyzję. Ruth ostatecznie zagrała Cloris Leachman.
- Wybierając Archer City w Teksasie jako miejsce kręceń, scenograf filmu Polly Platt i reżyser Peter Bogdanovich zastanawiali się, co będzie lepsze – stworzyć ogólną atmosferę miasta bardziej ponurą, a samo miasto bardziej mroczne i bezbarwne. Po pewnym czasie łamiąc sobie głowę i omawiając i odrzucając kilka wariantów (na przykład przemalowanie budynków na wypłowiały szary kolor), Platt i Bogdanovich zapytali Orsona Wellesa, czy nie nakręcić filmu na czarno-białą taśmę. Ten natychmiast odpowiedział, że właśnie tak należy kręcić ten film. Welles był wielkim zwolennikiem czarno-białego kina, uważając, że brak koloru na ekranie sprawia, że gra aktorska jest bardziej wyrazista.
- Po nakręceniu sceny bójki między bohaterami Jeffa Bridgesa i Timothy’ego Bottomsa reżysera i scenarzystę Petera Bogdanovicha niemal zwolniono z powodu tego, że nie nakręcił tzw. kadru mistrzowskiego (sceny nakręconej od początku do końca, zwykle planem ogólnym, tak aby wszystkie zaangażowane postacie znajdowały się w polu widzenia). W jego obronie stanął producent.
- Sybil Shepherd zgodziła się zagrać u Petera Bogdanovicha pod warunkiem, że będzie mogła zrezygnować z udziału w scenach nagości. Nie zrezygnowała z tych scen, dopiero po rozmowie z innymi aktorkami zaangażowanymi w film (Cloris Leachman, Ellen Burstyn, Eileen Brennan), które jednogłośnie stwierdziły, że ich zdaniem powinna zagrać w tych scenach.
- Peter Bogdanovich przerwał zdjęcia w związku ze śmiercią swojego ojca. Kiedy wrócił na plan, zaczął kręcić scenę pogrzebu Sama „Lwa”.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
