Cień wątpliwości

Name: Cień wątpliwości
Genre: Triller, Przestępczość, Tajemnica
Released: 1943-01-12
Duration: 1 h 47 min
Rating: 7.7
Cast: Teresa Wright, Joseph Cotten, Macdonald Carey, Henry Travers, Patricia Collinge

Shadow of a Doubt (1943)

Chronometraż: 1:47 (107 min)

—
brak ocen

7.5/10
1171

7.4/10
11756

7.8/10
75000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 7

Zdjęcie 75

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Cień wątpliwości — The Making of Hitchcock's 'Shadow of a Doubt'

34:48

Zdjęcie 75

Data premiery

1943-01-12

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Universal Pictures, Skirball Productions

Genre

Triller, Przestępczość, Tajemnica

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

http://fullhdfilmizlen.top

Reżyser

Alfred Hitchcock

Aktorzy

Teresa Wright, Joseph Cotten, Macdonald Carey, Henry Travers, Patricia Collinge, Hume Cronyn, Wallace Ford, Edna May Wonacott, Charles Bates, Irving Bacon
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Jack H. Skirball

Operator

Joseph A. Valentine

Kompozytor

Dimitri Tiomkin

Artysta

Casting

Instalacja

Milton Carruth
Cały zespół (24)

Krótki opis

Właśnie wtedy, gdy Charlotte, zwana Charlie Newton, odczuwa szczególnie dużą frustrację z powodu braku emocji w jej małym miasteczku w Kalifornii, otrzymuje wspaniałą wiadomość: jej wuj, imiennik, Charlie Oakley, ma ją odwiedzić. Jednak, w miarę jak na jaw wychodzą jego sekrety, podziw Charlotte zmienia się w podejrzenia.

Co pozostało za kulisami

Thornton Wilder, który pisał scenariusz, został powołany do służby, zanim zdążył go ukończyć. Hitchcock jechał z Wilderem pociągiem do miejsca jego służby i czekał, aż Wilder dokończy scenariusz. Wilder ukończył scenariusz na końcu podróży i wykorzystał w jego finale pociąg.
Cameo reżysera: pasażer grający w karty w pociągu, w którym na początku jedzie Charles, właśnie u postaci Hitchcocka w rękach są wszystkie karty pikowych.
Patricia Collinge, która zagrała Emmę Newton, napisała „scenę w garażu” między Charlie (Teresa Wright) a Jackiem (McDonald Carey).
„Cień wątpliwości” był roboczym tytułem, ale twórcy nie wymyślili nic lepszego.
Wujka Charliego mógł zagrać William Powell.
Imię „Charlie” jest wypowiadane w filmie około 170 razy.
Hitchcock chciał, aby Joan Fontaine zagrała młodą Charlie, ale aktorka była zajęta innymi zdjęciami.
Charles przybywa do Santa Rosy 22 lub 23 sierpnia 1942 roku: w gazecie można zauważyć nagłówek „Brazylia wypowiada wojnę”, co miało miejsce właśnie 22 sierpnia.
Film oparty jest na prawdziwej historii seryjnego dusiciela z lat 20. XX wieku, Earla Leonarda Nelsona.
Charles zabija bogate wdowy. Walc, który jest często wspominany w filmie, to walc „Wesołej wdowy”.
Początkowo serial był planowany przez grupę młodych i odważnych animatorów jako rozległa parodia kosmicznych anime. Jednak stał się jednym z najbardziej znanych kosmicznych anime w historii.
To jedyna rola Mari Iijimy w anime. Po oszałamiającym sukcesie piosenek serialu i filmu na japońskich listach przebojów wybrała karierę piosenkarki pop.
Popularność wizerunku Minmay i dalsze losy Mari Iijimy miały ogromne znaczenie dla kształtowania się nowoczesnej japońskiej sceny pop. Do tej pory dominowała na niej niepopularna wśród młodzieży tradycyjna muzyka narodowa.
Thorntona Wildera powołano do służby, zanim zdążył skończyć scenariusz. Hitchcock jechał z Wilderem do miejsca służby pociągiem i czekał, aż Wilder dokończy scenariusz. Wilder skończył scenariusz na końcu podróży i wykorzystał w finale pociąg.
Hitchcock chciał, żeby Joan Fontaine zagrała młodą Charli, ale aktorka była zajęta innymi zdjęciami.
Teresa Wright nawet nie przeczytała scenariusza, zanim zgodziła się na udział w filmie. Reżyser Alfred Hitchcock po prostu opisał jej fabułę podczas spotkania, a ona natychmiast się zgodziła.
Edna May Wonacott i Estelle Jewell mieszkały w Santa Rosa, gdzie odbywały się zdjęcia plenerowe. Mieszkańcy miasteczka zagrali również w epizodach, w dużej mierze dzięki znacznej odległości między Santa Rosa a Hollywoodem, gdzie panowało przekonanie o wykorzystywaniu w rolach epizodycznych wyłącznie profesjonalnych aktorów i aktorek.
Alfred Hitchcock zawsze wolał pracować w studiach filmowych, jednak ograniczenia kosztów materiałów na budowę dekoracji wprowadzone z powodu wojny (maksymalny koszt był ograniczony do kwoty 5 000 dolarów) zmusiły go do kręcenia zdjęć plenerowych.
Producenci wysłali do Santa Rozy ludzi, aby odnaleźli dom, który mógłby posłużyć jako plan filmowy. Alfred Hitchcock dał tym osobom szczegółowe instrukcje dotyczące tego, jakim powinien być dom rodziny Newtonów. Wybrali dom i przesłali Hitchcockowi jego zdjęcia, które zachwyciły reżysera. Dom był w rzeczywistości wspaniały, choć wymagał odświeżenia, a trawnik był nieco zarośnięty i zaniedbany. Hitchcock uważał, że wygląd domu (wystarczająco solidnego i trwałego, ale stopniowo popadającego w ruinę) powinien sugerować widzom, że każdy może być takimi Newtonami, że to po prostu zwyczajna amerykańska rodzina w zwykłym, prowincjonalnym amerykańskim miasteczku. Reżyser zarządził wynajęcie domu od jego właścicieli, jednak kiedy sam przyjechał do Santa Rozy, aby rozpocząć zdjęcia, przeżył prawdziwy szok. Rozpaleni dumą z tego, że w ich domu będzie kręcony film, właściciele go odnowili, uporządkowali trawnik i ogólnie rzecz biorąc, „doprowadzili do ładu”. Hitchcock musiał zarządzić swoim specjalistom od efektów specjalnych sztuczne „postarzenie” domu, a operatorowi – starać się nie rejestrować zbyt oczywistych śladów entuzjazmu właścicieli nieruchomości.
"Cień wątpliwości" był roboczym tytułem, ale twórcy nie wymyślili nic lepszego.
Charles zabija bogate wdowy. Walc, który jest wielokrotnie wspominany w filmie, to walc z „Wesołej wdowy”.