Withnail i ja
Krótki opis
Withnail i ja opowiada historię dwóch bezrobotnych aktorów dzielących nędzne londyńskie mieszkanie pod koniec lat 60. Withnail jest cynikiem o ostrym języku i problemach z alkoholem, natomiast jego przyjaciel Marwood jest osobą bardziej lękliwą i wycofaną. Obaj wegetują, przemieszczając się między pubem, urzędem pracy a przesłuchaniami, które nigdy nie przynoszą efektów, dysponując niewielką ilością pieniędzy i jeszcze mniejszą ilością jedzenia. W nadziei na ucieczkę z miasta pożyczają wiejską chatkę należącą do bogatego wuja Withnaila, Monty’ego, jednak na miejscu zastają jedynie zimną, deszczową i nieprzyjazną okolicę. Miejscowi są wrogo nastawieni, zapasy szybko się kończą, a wspólna podróż wystawia ich przyjaźń na ciężką próbę. Niespodziewane przybycie Monty'ego potęguje niezręczność sytuacji, szczególnie w przypadku Marwooda.
Film był debiutem reżyserskim Bruce'a Robinsona i pierwszym z czterech pełnometrażowych obrazów, które nakręcił – po nim powstały Jak zrobić karierę w reklamie, Jennifer 8 oraz Dziennik zakrapiany rumem. Robinson napisał również scenariusz. W rolach głównych wystąpili Richard E. Grant jako Withnail oraz Paul McGann jako Marwood, a także Richard Griffiths jako Monty, Ralph Brown jako Danny, Michael Elphick jako Jake i Daragh O'Malley jako Irlandczyk.
Produkcja z Wielkiej Brytanii i Kanady miała premierę w czerwcu 1987 roku i zarobiła w światowym box office około 2 milionów dolarów. Na IMDb film posiada ocenę 7,5/10 na podstawie około 52 000 głosów, natomiast w serwisie TMDB otrzymał notę 7,2/10 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków na poziomie 7,9/10 z 86 recenzji plasuje go nieco wyżej niż obie oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- W 1968 roku Bruce Robinson grał Benwolio w „Romeo i Julii” Franco Zeffirellego. Reżyser, będąc gejem, nieustannie próbował go uwieść. Jego nawyki i sposób mówienia Robinson wykorzystał w swoim filmie, przypisując je wujkowi Montiemu, który próbuje uwieść Marwooda.
- Imię „Whitneyal” pochodzi z dzieciństwa Robinsona. To miejscowy chłopak o imieniu Jonathan Whitneyal, który wjechał samochodem w radiowóz na parkingu przy pubie.
- Scenariusz Bruce'a Robinsona jest w dużej mierze autobiograficzny. Jako podstawę wziął swoją niezpublikowaną powieść o tym samym tytule z 1969 roku, w której ukrywał się pod imieniem „Marwood”. Jednak w filmie jest to bezimienna postać „ja”. Imię Marwood pojawia się przed widzem tylko raz w adresie na telegramie.
- Za scenariusz Bruce Robinson otrzymał od firmy Harrison symboliczne 1 funt, za reżyserię zapłacono 80 000 funtów i 30 000 funtów za dodatkowe zdjęcia.
- Whitney’a gra przekonany abstynent Richard E. Grant. Tylko raz, dla wiarygodności, wypił jednym haustem szklankę wódki, po czym natychmiast się upił. McGann i Robinson powiedzieli mu później, że nigdy nie widzieli niczego śmieszniejszego na taśmie.
- W filmie mógł zagrać Daniel Day-Lewis.
- Na rolę Whitney’a było wielu pretendentów, w tym: Kenneth Branagh, Edward Tudor-Pole i przyjaciel reżysera Bill Nighy. Ostatecznie wybór padł na Richarda E. Granta, brytyjskiego aktora pochodzenia suazyjskiego, który na radę reżysera miał przed zdjęciami zrzucić nadwagę.
- Na rolę Marwooda, swojego ekranowego alter ego, reżyser od razu zaprosił Paula McGanna, choć po castingu zrezygnował z niego ze względu na silny akcent liverpoolski. Ale ponieważ Bruce Robinson nie znalazł nikogo innego do tej roli, a Paul McGann w międzyczasie praktycznie pozbył się akcentu, to właśnie on wcielił się w filmie w postać Marwooda.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
