Klub winowajców
The Breakfast Club (1985)
Produkcja
Budżet
$1 000 000
Opłaty
$51 525 171
Reżyser
Scenariusz
Kompozytor
Keith Forsey
Producent
Aktorzy
Emilio Estevez
Andrew Clark
Judd Nelson
John Bender
Molly Ringwald
Claire Standish
Antoni Majkel Hall
Brian Johnson
Ally Sheedy
Allison Reynolds
Paul Gleason
Richard Vernon
John Kapelos
Carl
Perry Crawford
Allison's Father
Krótki opis
Pięcioro uczniów szkoły średniej z przedmieść Chicago stawia się na sobotnim detencie, z których każdy trafił tam z innego powodu. Łączy ich niewiele: w grupie znajduje się zbuntowany rozrabiaka, popularna dziewczyna, wycofana outsiderka, ambitny prymus i zapaśnik. Nadzorujący ich zastępca dyrektora zleca im napisanie wypracowania, w którym mają odpowiedzieć na pytanie, kim w ich mniemaniu są. W ciągu dnia kłótnie ustępują miejsca rozmowom, a nastolatkowie odkrywają, że mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszczali, i zaczynają inaczej postrzegać siebie oraz pozostałych uczniów.
Scenariusz napisał i wyreżyserował John Hughes. Film ten powstał rok po jego debiucie reżyserskim „Szesnaście świeczek” i był jednym z kilku obrazów o młodzieży, które stworzył w połowie lat 80. W rolach uczniów wystąpili Emilio Estevez, Judd Nelson, Molly Ringwald, Anthony Michael Hall i Ally Sheedy, natomiast w roli administratora szkoły pojawił się Paul Gleason. Przy budżecie wynoszącym około 1 miliona dolarów, produkcja zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 52 miliony dolarów, co stanowiło wysoki zwrot z inwestycji. W serwisie IMDb film posiada ocenę 7,8/10 przy około 470 000 głosów, a w TMDB 7,7/10 przy ponad 8 700 głosach. Ocena krytyków, wynosząca 7,8/10 na podstawie 114 recenzji, jest zbliżona do not oceniającej publiczności.
Co pozostało za kulisami
- Numer rejestracyjny samochodu ojca Briana to EMC 2.
- Ubrania Claire zostały kupione w sklepie Ralph Lauren.
- Usunięte sceny: 1) Vernon obserwuje dziewczyny kąpiące się w szkolnym basenie. 2) Allison wyobraża sobie, że inni uczniowie są tak naprawdę kimś innym. 3) Sprzątacz Carl rozważa, co stanie się z bohaterami filmu za 20 lat. 4) Po tym, jak Allison mówi: „Potrafię pisać palcami u stóp”, faktycznie to robi. 5) Początkowo scena, w której pięciu uczniów idzie do szafki Bendera, była dłuższa: po drodze spotykają Vernona, który stoi do nich plecami i próbuje coś wyjąć z automatu z napojami. Podczas gdy Vernon przeklina i uderza w automat, uczniowie niezauważenie przemykają obok niego. Jednak Allison zatrzymuje się za nim, odwraca się i jakby czeka, aż Vernon ją zauważy. Claire mówi pozostałym: „Ona jest szalona, ale niesamowita!”. Następnie Allison niezauważenie dla Vernona podchodzi do pozostałych uczniów.
- Rozważano następujące tytuły filmu – „Kampania obiadowa” (The Lunch Bunch) i „Biblioteczna rewolucja” (Library Revolution).
- Ser parmezan został użyty jako łupież, który Allison wysypuje na swój rysunek.
- Początkowo zakładano, że film będzie miał kilka kontynuacji, których akcja będzie rozgrywała się dziesięć lat po wydarzeniach z filmu „Klub Śniadaniowy”.
- Kate Forsyth i Steve Schiff napisali piosenkę specjalnie dla filmu. Oboje byli fanami zespołu Simple Minds i chcieli, aby ten zespół wykonał piosenkę do filmu. Jednak początkowo otrzymali odmowę. Następnie odmówili również Bryan Ferry i Billy Idol, a inni wykonawcy zostali odrzuceni. Ostatecznie wytwórnia płytowa, żona solisty Simple Minds oraz sam Kate Forsyth, który wyrażał podziw dla zespołu, przekonali ich do nagrania piosenki. Ponad 30 lat później Jim Kerr, wokalista Simple Minds, opowiadał, że zespół nie chciał nagrywać piosenki, ponieważ woleli wykonywać wyłącznie własny materiał. Co więcej, nawet nie udawało im się uzyskać znaczącego czasu antenowego dla swoich piosenek. Nagrali ją w 3 godziny w studio, uważając, że będzie to nieznana piosenka do filmu, który zobaczy niewiele osób. Jednak dzięki sukcesowi filmu, piosenka zajmowała wysokie miejsca na zagranicznych listach przebojów.
- Wszystkie sceny filmu były kręcone w kolejności chronologicznej.
- Scenariusz filmu został częściowo stworzony na podstawie szkolnych wspomnień reżysera. Wizerunek wicedyrektora Vernona miał wiele wspólnego z trenerem zapasów z jego szkoły.
- Postać sprzątacza Karla powstała po rozpoczęciu zdjęć. Próbowano do tej roli komediowego aktora Ricka Moranesa. Wykazując inicjatywę, zaproponował zagranie roli z silnym rosyjskim akcentem i pojawił się na przesłuchaniach z fałszywymi złotymi zębami. Takie swobody wywołały zdecydowanie negatywną reakcję producentów. Przesłuchanie Moranesa nie zostało zaakceptowane, chociaż początkowo Ned Tannen nalegał na jego kandydaturę. Hughes bronił konieczności roli sprzątacza i ostatecznie powierzono ją Johnowi Kapelosowi.
- Początkowo zakładano, że film będzie miał kilka kontynuacji, których akcja będzie rozgrywała się dziesięć lat później.
- Postać sprzątacza Carla powstała po rozpoczęciu zdjęć. Do roli próbował aktor Rick Moranis. Zasugerował zagranie roli z silnym rosyjskim akcentem i pojawił się na przesłuchaniach z fałszywymi złotymi zębami. Takie swobody wywołały zdecydowanie negatywną reakcję producentów. Przesłuchania Moranisa nie spotkały się z aprobatą, choć początkowo na jego kandydaturze nalegał Ned Tanen.
- Tytuł obrazu powstał, gdy Hughes przypadkowo usłyszał słowa syna swojego przyjaciela. W szkole średniej New Trier „Breakfast Club” (Klub Śniadaniowy) był nazwą przyjętej w amerykańskim systemie edukacji procedury karania uczniów za przewinienia, polegającej na pozostawianiu ich na cały weekend w budynku szkoły w celu uświadomienia sobie winy.
- Mama i siostra Anthony’ego Michaela Halla zagrały w filmie mamę i młodszą siostrę Briana.
- Scenografia biblioteki, w której rozgrywa się główna akcja filmu, została zbudowana w hali sportowej szkoły średniej Maine North. Szkoła ta została zamknięta w 1982 roku, dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć do filmu. Później budynek został wykupiony przez policję stanową Illinois i przebudowany na komisariat.
- John Hughes nalegał, aby cała ekipa filmowa jadła w szkolnej stołówce.
- Na plakacie wyborów królowej balu można zauważyć imię Michelle Manning, która była współproducentką filmu.
- Akcja w większości filmów dla młodzieży, do których scenariusze napisał John Hughes, rozgrywa się w fikcyjnym mieście Shermer w stanie Illinois.
- Początkowo Nicholas Cage miał zagrać Johna Bendera, ale zażądał zbyt wysokiego honorarium. Następnie rozważano kandydaturę Johna Cusacka do tej roli, ale w ostatniej chwili John Hughes wybrał Jadda Nelsona.
- Według Johna Hughesa, aktorzy grający główne role kilka razy przećwiczyli cały film jak sztukę teatralną. Po tym, jak film stał się hitem, John Hughes specjalnie przeredagował scenariusz w taki sposób, aby można go było wystawiać jako sztukę w szkolnych teatrach.
- John Hughes napisał scenariusz filmu w ciągu dwóch dni (4 i 5 lipca 1982 roku).
- Scena, w której główni bohaterowie siedzą w kręgu w bibliotece i opowiadają, dlaczego musieli przyjść do szkoły w sobotę, nie znajdowała się w scenariuszu i jest improwizacją aktorów.
- Judd Nelson wymyślił wiele niezwykłych terminów używanych w filmie, w tym Neo-Maxi Zoomdweebie.
- John Hughes prawie zwolnił Judda Nelsona z powodu skrajnie negatywnego stosunku tego drugiego do Molly Ringwald poza planem zdjęciowym. Jednak Paul Gleeson zdołał przekonać Hughesa, że Nelson jest utalentowanym aktorem i po prostu stara się nie wychodzić z roli.
- Pierwotna długość filmu wynosiła dwie i pół godziny. Na naleganie studia czas trwania filmu został skrócony do 97 minut, a wszystkie negatywy z usuniętymi scenami zostały zniszczone. Według Johna Hughesa, tylko on posiada oryginalną wersję filmu.
- Według magazynu „Entertainment Weekly” film zajął pierwsze miejsce na liście „50 najlepszych filmów szkolnych” (50 Best High School Movies).
- Na początku filmu, podczas pokazywania różnych ujęć wnętrz szkoły, można zauważyć, co stało się z szafką Briana. Można również zobaczyć zdjęcie byłego ucznia tej szkoły, który otrzymał tytuł „Człowieka Roku”. Na zdjęciu widnieje sprzątacz Carl Reed.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
