Ten szalony, szalony świat
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$9 400 000
Opłaty
$106 332 858
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Ernest Laszlo
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Frederic Knudtson, Robert C. Jones, Gene Fowler Jr.
Cały zespół (84)
Cały zespół (84)
Krótki opis
Na krętej kalifornijskiej szosie dochodzi do wypadku. Pędzący samochód wpada na barierkę, a jego kierowca ponosi śmierć. Jednak nim umrze, wyjawia kilku przypadkowym świadkom wypadku swoją tajemnicę. W parku Santa Rosita, pod tajemniczym "dużym W", ukrył walizkę z 350 tysiącami dolarów. Spadkobiercy sekretu nie znają się wzajemnie. Początkowo próbują się dogadać i sprawiedliwie podzielić przyszły łup. Jednak w grę wchodzą ogromne pieniądze, nie mogą więc dojść do porozumienia. Skłóceni wsiadają do swych samochodów i rozpoczynają wyścig po skarb. Tymczasem po piętach depcze im policja.
Co pozostało za kulisami
- Na temat tego filmu Eldar Riazanow nakręcił swego rodzaju remake: „Niewiarygodne przygody Włochów w Rosji” (1973).
- Film wszedł do radzieckiej dystrybucji kinowej w 1965 roku z jednoosobowym lektorem „Centralnego Studia Aktorskiego”. Tekst czytał Artiom Karapietian.
- Film został skrócony w radzieckiej dystrybucji kinowej o 12 minut.
- W 1965 roku scenariusz filmu był nominowany do nagrody Edgara Allana Po.
- Rolę epizodyczną, którą ostatecznie zagrał Jack Benny, początkowo oferowano Stanowi Laurelowi, ale Laurel (aktor komediowy, scenarzysta i reżyser, znany z udziału w komediowym duecie „Laurel i Hardy”) odmówił oferty. W 1957 roku stracił bliskiego przyjaciela i partnera scenicznego Olivera Hardy’ego i obiecał, że więcej nigdy nie wyjdzie na scenę. Obietnicy dotrzymał. Do tego momentu nakręcono już długi plan z dublerem w meloniku Laurela, który stał się jego znakiem rozpoznawczym. Dlatego w filmie Benny jest pokazany w meloniku, choć ani przedtem, ani później melonika nie nosił.
- W czasie realizacji tego filmu w USA było około 100 kaskaderów, a około 80 z nich brało udział w tym projekcie.
- Scenę z lutownicą, młotkiem i drabiną, a także postać w wykonaniu Sida Caesara nakręcono w 86 próbach.
- Znaczną część swoich kwestii w taksówce Peter Falk improwizował.
- Podczas premierowego pokazu filmu w Hollywoodzie, w trakcie tzw. „przerwy”, z głośników transmitowano rzekome rozmowy policji, opisujące to, co dzieje się z postaciami filmu. Słyszeć to można było nie tylko bezpośrednio w sali kinowej, ale nawet w kawiarni oraz w toaletach.
- W filmie jest tak wiele kaskader, że wszystkim wykonawcom głównych ról wydano po dwa scenariusze – w jednym wyszczególniono kwestie, a w drugim – kaskaderskie gagi.
- Edy Adams, która zagrała Monikę, straciła męża, Ernie Kovacsa, w wypadku samochodowym na parę miesięcy przed rozpoczęciem zdjęć. Adams zgodziła się na tę rolę, ponieważ Kovacs zostawił jej wiele długów, a spłacić wierzycieli mogła tylko zarabiając na zdjęciach w tym i innych filmach.
- Znaczną część filmu kręcono w upalne lato w Kalifornii. Reżyser Stanley Kramer zarządził przyprowadzenie na plan zdjęciowy wyposażonego w klimatyzację furgonu z dużą ilością miejsc siedzących, aby aktorzy i członkowie ekipy filmowej mogli odpocząć między dublami.
- Podczas kręcenia sceny, w której samochód z Ottem za kierownicą wjeżdża do rzeki, aktor grający tę rolę, Phil Silvers, prawie się utopił, ponieważ nie umiał pływać.
- W filmie wystąpiło wielu znanych aktorów, a rozmieszczenie ich nazwisk na plakatach i w reklamach stanowiło problem. Stanley Kramer rozwiązał go w następujący sposób: w górnym rzędzie znalazło się nazwisko Spencera Tracy’ego, jako najbardziej znanego aktora spośród wszystkich grających w tym filmie. Następnie umieszczono nazwiska głównych komików, ułożone alfabetycznie, a po nich aktorów drugoplanowych (również w kolejności alfabetycznej). Jedynym wyjątkiem od tej zasady był Jimmy Durante. Kramer chciał go szczególnie wyróżnić, ponieważ jego pojawienie się na ekranie (w roli Grogana) było bardzo krótkie.
- Stanley Kramer zaangażował do filmu niemal wszystkich aktorów komediowych, o jakich tylko pomyślał. Niektórzy nawet sami się z nim kontaktowali, oferując swoje usługi lub pytając, dlaczego do tej pory nie zaproponowano im żadnej roli.
- Arnold Stang (który grał Raya) złamał lewą rękę na kilka dni przed zdjęciami scen z jego postacią. Na planie zawsze nosił rękawice robocze, a jego lewa ręka była w gipsie, ukrytym pod mundurem. Reżyser Stanley Kramer proponował obsadzenie w roli Raya kogoś innego, ale żeby Stang otrzymał pełną kwotę, na co ten odpowiedział, że zagra sam, nawet gdyby stracił rękę.
- Po nakręceniu sceny zniszczenia stacji benzynowej Jonathana Wintersa (który grał Lenniego Paika), związanego kablem, przypadkowo zapomniano go rozwiązać, a wszyscy udali się na przerwę obiadową. Aktorzy i członkowie ekipy filmowej wrócili dopiero po kilku godzinach i natychmiast natknęli się na wciąż związanego Wintersa, który spędził cały ten czas na bezskutecznych próbach uwolnienia rąk.
- Spencer Tracy zagrał wszystkie swoje sceny w 9 dni. Stanley Kramer wiedział, że aktor miał bardzo zły stan zdrowia. Kramer nie pozwalał mu pracować więcej niż 3-4 godziny dziennie i nie angażował go do scen kręconych na pustyni. W ostateczności, w jego miejsce na pustyni kręcono dublera.
- Phil Silvers doznał kontuzji i pod koniec okresu zdjęciowego Otto zastąpił go dublerem. We wszystkich scenach pod koniec filmu Otto konsekwentnie patrzy w stronę przeciwną do kamery.
- Kiedy aktorzy zaangażowani w film spotkali się po raz pierwszy z reżyserem Stanleym Kramerem, pokazano im materiał nagrany przez drugą ekipę filmową. Na Buddym Hackettcie widok zrobił tak duże wrażenie, że nie wytrzymał i zapytał Kramera: „A po co my tu właściwie jesteśmy?”
Podobne filmy
8.7/10
8.2/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
