Podpalaczka
Krótki opis
Charlie McGee wygląda jak zwyczajna ośmiolatka, jednak jej rodzice wzięli niegdyś udział w tajnym rządowym eksperymencie. Podany im środek sprawił, że ich córka zyskała zdolność wzniecania ognia siłą woli, nad którą nie zawsze potrafi zapanować. Gdy agencja odpowiedzialna za eksperyment postanawia odzyskać dziewczynkę, Andy rusza z córką w ucieczkę, zdeterminowany, by chronić ją przed ludźmi, którzy w jej darze widzą jedynie potencjalną broń.
Film wyreżyserował Mark L. Lester, który wcześniej stworzył takie produkcje jak Steel Arena, Bobbie Jo and the Outlaw, Stunts, Roller Boogie oraz Klasa 1984, a w późniejszym czasie nakręcił Komando, Uzbrojeni i niebezpieczni, Klasa 1999 i Ostry Poker w Małym Tokio. Scenariusz napisał Stanley Mann, a producentami byli Dino De Laurentiis oraz Frank Capra, Jr. W rolę Charlie wcieliła się Drew Barrymore, u jej boku wystąpili David Keith jako ojciec oraz Heather Locklear jako matka. W rolach drugoplanowych pojawili się Martin Sheen, George C. Scott i Freddie Jones.
Premiera filmu odbyła się w maju 1984 roku. Przy budżecie wynoszącym 15 milionów dolarów, produkcja zarobiła w światowym box office około 17 milionów dolarów. W serwisie IMDb film posiada ocenę 6,1/10 na podstawie około 40 000 głosów, natomiast w TMDB średnia wynosi 6,3 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków wynosząca 5/10 na podstawie 35 recenzji plasuje film blisko wyników przyznanych przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie powieści Stephena Kinga „W płomieniach” (Firestarter, 1980).
- Na rolę Charlie McGee brano pod uwagę Jennifer Connelly.
- W ostatnich półgodzinach filmu George’a C. Scotta widać na ekranie z opaską na lewym oku. Opaski użyto z powodu infekcji spowodowanej noszeniem soczewki kontaktowej.
- Bert Lancaster musiał zrezygnować z udziału w filmie po operacji serca, a zastąpił go Martin Sheen.
- Pomysł, żeby postać Arta Carney’a nosiła aparat słuchowy, zaproponował sam aktor, który faktycznie był głuchy. Reżyserowi Markowi L. Lesterowi bardzo się ten pomysł spodobał.
- Niektóre sceny z Drew Barrymore kręcono w studio (na przykład pożar w stodole). W niektórych scenach wykorzystano jej dublerkę.
- W tamtym okresie technologie komputerowe nie były jeszcze wystarczająco rozwinięte, więc nie było grafiki komputerowej i wszystkie efekty specjalne tworzono bezpośrednio na planie filmowym. Używano prawdziwego ognia, protez na zdalne sterowanie, przewodów, rur gazowych i kaskaderów.
- David Keit opowiadał, że w scenie w stodole, kiedy umiera jego postać, a Drew Barrymore płacze, nie potrafiła ona w żaden sposób płakać. Barrymore poprosiła, żeby ją spoliczkował tuż przed włączeniem kamery, aby popłakała się. Keit ją spoliczkował.
- Początkowo na reżysera wybrano Johna Carpentera, ale po kasowej porażce jego filmu „Coś” zastąpiono go Markiem L. Lesterem.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
