Krwiożercza roślina
Krótki opis
„Krwiożercza roślina” opowiada o Seymourze Krelbornie, nieśmiałym pracowniku upadającego kwiaciarni w dzielnicy Skid Row. Seymour skrycie kocha swoją współpracownicę Audrey, jednocześnie znosząc pogardę właściciela sklepu, pana Mushnika. Po zaćmieniu słońca chłopak wchodzi w posiadanie dziwnej rośliny, którą nazywa Audrey II. Przypadkiem odkrywa, że roślina jest inteligentna, potrafi mówić i żywi się ludzką krwią. Wraz ze wzrostem Audrey II losy kwiaciarni odmieniają się na lepsze, a stworzenie staje się lokalną atrakcją, jednak apetyt rośliny i jej żądania wobec Seymoura stają się coraz bardziej niebezpieczne.
Film to musical z gatunku komedii i horroru w reżyserii Franka Oza, który stworzył go po „Ciemnym Kryształu” i „The Muppets Take Manhattan”. Scenariusz napisał Howard Ashman, a producentem został David Geffen. W obsadzie znaleźli się Rick Moranis, Ellen Greene, Vincent Gardenia, Steve Martin oraz Tichina Arnold, natomiast głosu roślinie użyczył Levi Stubbs; łącznie w napisach pojawiło się 46 wykonawców. Produkcja kosztowała około 25 milionów dolarów i zarobiła na całym świecie mniej więcej 54 miliony, co stanowi skromny zwrot z inwestycji.
W serwisie IMDb film posiada ocenę 7,1/10 na podstawie około 94 000 głosów, a w TMDB 7/10 przy około 1 700 głosach. Ocena krytyków wynosząca 7,4/10 na podstawie 55 recenzji plasuje go nieco powyżej ocen widzów, co wskazuje na stałe uznanie w obu grupach.
Co pozostało za kulisami
- Członkowie „greckiego chóru” wzięli nazwy żeńskich grup z lat 50. i 60. XX wieku – The Ronettes, The Chiffons i The Crystals.
- Technologii „chromakey” w scenach z mówiącą i mięsożerną rośliną Audrey II nie użyto. Wykonano 6 makiet roślin w różnych stadiach rozwoju i, odpowiednio, różnych rozmiarach, a także 3 różne wersje sklepu, co pozwalało dwóm grupom jednocześnie pracować z makietami różnych rozmiarów. Po zakończeniu każdego dnia zdjęciowego makiet trzeba było czyścić, przemalowywać i naprawiać. W zależności od ich rozmiarów, cały proces zajmował do 3 godzin.
- Rola Patricka Martina w filmie została powierzona Paulowi Dooley’emu. Kiedy po kilku miesięcznej przerwie ekipa filmowa zebrała się ponownie, aby nakręcić nowe zakończenie, okazało się, że Dooley nie może przyjechać, więc potrzebne sceny zostały ponownie nakręcone z Jamesem Belushim. Autorzy filmu podziękowali Dooley’emu w napisach końcowych. Sceny z nim można było zobaczyć w czarno-białej wersji oryginalnego zakończenia, dołączonej do pierwszego wydania DVD. W 2012 roku wyszła reżyserska wersja filmu z Dooley’em, a Belushi otrzymał podziękowania w napisach.
- Film kręcono na terenie studia Pinewood w Londynie, w szczególności na największym na świecie planie filmowym o nazwie „007”. Zrezygnowano z pomysłu kręcenia w plenerze, aby zachować unikalną atmosferę filmu. Wykonanie kompozycji „Suddenly Seymour” również kręcono na planie „007”. Ze względu na ogromne rozmiary nie dało się go ogrzać, stąd para wydobywająca się z ust.
- Scenę, w której bohater Billa Murraya czeka na swoją kolej do dentysty, nakręcono zgodnie ze scenariuszem. Jednak kiedy znalazł się na fotelu dentystycznym, postać nie miała praktycznie żadnych dialogów (nie licząc entuzjastycznych okrzyków i jęków). Scenę kręcono dwa dni z rzędu, a Bill Murray stale improwizował, wymyślając dialogi na bieżąco. Podczas ostatecznego montażu filmu specjaliści musieli się mocno nagimnastykować, aby z nagromadzonego materiału stworzyć coś spójnego.
- Sceny, w których z aktorami grają dwie największe lalki Audrey II, kręcono z niską prędkością – najpierw 16 klatek na sekundę, potem 12 klatek na sekundę. Aktorzy również musieli poruszać się i mówić wolno.
- W ostatniej scenie kinowej wersji filmu na ekranie pojawia się „chór grecki”, jednak widz widzi twarze tylko dwóch dziewczyn (Tichiny Arnold i Michelle Wicks) z trzech. Tisha Campbell nie mogła przyjechać na zdjęcia po przerwie i zastąpiła ją dublerka z Wielkiej Brytanii.
- W oryginalnym scenariuszu zakładano, że w finale Audrey i Seymour zostaną zjedzeni przez roślinę. Reżyser Frank Oz z dużą niechęcią zgodził się na ponowne nakręcenie zakończenia z powodu negatywnej reakcji na nie podczas przedpremierowych pokazów.
- W 1998 roku na DVD ukazało się specjalne wydanie filmu z alternatywnym zakończeniem, w którym „wszyscy giną”. Kilka dni później cały nakład DVD został wycofany z sprzedaży, ponieważ producentowi Davidowi Geffenowi zależało na ponownym wydaniu filmu z mrocznym zakończeniem w kinach. To zakończenie zostało przywrócone 14 lat później wraz z premierą reżyserskiej wersji filmu na Blu-Ray.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
