Koszmar z Ulicy Wiązów 4: Władca Snów
Krótki opis
Koszmar z Ulicy Wiązów 4: Władca Snów kontynuuje historię Freddy’ego Kruegera, który powraca z zaświatów, by prześladować w snach nastolatków z ulicy Wiązów. Młodzi ocalali z poprzedniej części ponownie stają się jego celem. Kristen, posiadająca zdolność wciągania innych osób do swoich snów, przekazuje ten dar swojej przyjaciółce Alice, zanim Freddy zdoła ją dopaść. Alice staje się głównym obiektem zainteresowania mordercy, a on sam kontynuuje swoje żniwa, wykorzystując jej więź z najbliższymi. Film wyreżyserował Renny Harlin; jest to trzecia z dwudziestu ośmiu pełnometrażowych produkcji w jego chronologicznej filmografii, następująca po filmie Więzienie i poprzedzająca Szklaną pułapkę 2. Scenariusz napisali Brian Helgeland oraz Jim i Ken Wheat, a producentami byli Robert Shaye i Rachel Talalay. W roli Freddy’ego powrócił Robert Englund, a w trzydziestoosobowej obsadzie znaleźli się także Tuesday Knight, Ken Sagoes, Rodney Eastman, Danny Hassel oraz Andras Jones.
Film miał swoją premierę w sierpniu 1988 roku i trwa 93 minuty. Przy budżecie wynoszącym około siedem milionów dolarów, produkcja zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 49 milionów dolarów, co jak na horror z tamtego okresu było bardzo dobrym wynikiem. Oceny widzów kształtują się na średnim poziomie: IMDb przyznaje 5,6/10 na podstawie około 68 000 głosów, natomiast TMDB 5,9/10 przy znacznie mniejszej liczbie oddanych głosów. Niżej sytuuje się ocena krytyków, która na podstawie 34 recenzji wynosi 4,9/10.
Co pozostało za kulisami
- Renny Harlin można dostrzec wśród studentów na zajęciach.
- Początkowo Wes Craven i Bruce Wagner wymyślili fabułę, która kręciła się wokół podróży w czasie przez sny. Jednak producenci Robert Shaye i Sarah Richardson uznali taki rozwój fabuły za błędny i sprzeczny z koncepcją stworzoną w pierwszym filmie.
- Briana Helgelanda zatrudniono jako scenarzystę po rekomendacji Roberta Englunda, ponieważ Helgeland pracował nad scenariuszem jego reżyserskiego debiutu „Telefon diabła” (1988). Data premiery filmu została już ustalona, ale przyszły projekt wciąż nie miał scenarzysty ani reżysera, dlatego Helgeland został zatrudniony pod warunkiem dostarczenia scenariusza w ciągu siedmiu dni. Robert Shaye z New Line Cinema powiedział mu, że na napisanie scenariusza ma tylko siedem dni – ani dnia więcej. Helgeland poleciał na święta do domu w stanie Massachusetts i napisał scenariusz w kuchni, po czym wysłał go kurierem do Los Angeles. Zdołał się zmieścić w terminie.
- Zaledwie po podpisaniu kontraktu z Rennym Harlinem wybuchł strajk Gildii Scenarzystów w 1988 roku. Do końca okresu zdjęciowego pozostało mniej niż 7 miesięcy, a specjaliści od efektów specjalnych już rozpoczęli pracę nad projektem (jeszcze zanim projekt miał reżysera). Harlin miał zaledwie 7 tygodni na okres przedprodukcji, a scenariusz uważał za niedopracowany. Z powodu strajku sam musiał go przepisywać i samodzielnie pracować nad storyboardem w oparciu o niepełny opis scen przyszłego filmu (które nie były jeszcze w pełni dopracowane) oraz własną wyobraźnię. Ostateczna wersja scenariusza powstała we współpracy z Rachel Talalay i Michaelem De Luką, a niektóre wątki fabularne i dialogi dopisywano już w trakcie kręcenia.
- Ellie Cornell ubiegała się o rolę Alice.
- Nazwa bistra, w którym pracuje Alice, to „Crave Inn”, co jest nawiązaniem do twórcy Freddiego Kruegera, Wesa Cravena.
- Na cmentarzu, za grobami Kristen Parker i Rolanda Kinkead'a, można zauważyć dwa nagrobki z wygrawerowanymi imionami Donalda i Nancy Thompsonów, postaci z filmów „Koszmar z ulicy Wiązów” (1984) i „Koszmar z ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987).
- Alice i inni uczniowie słuchają wykładu o filozofii snów. Robert Shaye, producent filmów o Freddym Kruegerze, wcielił się w rolę wykładowcy.
- Początkowo reżyserię zaproponowano Tiborowi Takácsu, ale on nie chciał wchodzić w projekt na dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć.
- Kiedy Alice wchodzi do kina, można zauważyć plakaty filmów „Upiorna sprawa” (1985), „Hairspray” (1988) i „Cela” (1987).
- Renny Harlin został reżyserem filmu wyłącznie dzięki upartości. Film Chucka Russella „Koszmar na ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987) odniósł ogromny sukces w kinach, a studio z entuzjazmem przyjęło pomysł sequela, którego premierę zaplanowano na sierpień 1988 roku. Harlin, jako wielki fan serii, wielokrotnie wyrażał chęć reżyserii przyszłej części. Codziennie przychodził do biura studia New Line Cinema i nalegał na osobiste spotkanie z producentem Robertem Shayem. Studio z wielu powodów nie zawarło kontraktów z innymi potencjalnymi reżyserami, z którymi prowadzono rozmowy dotyczące kręcenia filmu „Koszmar na ulicy Wiązów 4: Pan snów”, a Shay w końcu zgodził się spotkać z Harlinem, ponieważ ten nieustannie był pod ręką. Kierownictwo studia było jednak sceptyczne wobec „młodego wyrostka”, zwłaszcza że za nim były tylko doświadczenia reżyserskie w dwóch filmach, które przeszły niezauważone. Sam Shay później przyznał, że również wahał się co do planów powierzenia reżyserii amerykańskiego horroru Finowi z wysoce wątpliwymi pomysłami na przyszły projekt. Upór Harlina ostatecznie zwyciężył, a do tego momentu miał poważne problemy finansowe. Shay żartował, że Harlin został zatrudniony jako reżyser, żeby mógł kupić sobie nowe ubrania. Był jednak jeszcze jeden powód – do zaplanowanej daty premiery filmu w kinach pozostał mniej niż rok, a Shay po prostu nie mógł sobie pozwolić na odkładanie rozpoczęcia zdjęć, a Harlin wydawał mu się osobą, która poradzi sobie z wyścigiem z czasem i zmieści się w napiętym harmonogramie zdjęciowym.
- Wes Craven odrzucił propozycję przedstawicieli wytwórni New Line Cinema dotyczącą przeróbki napisanego przez nich scenariusza i nakręcenia na jego podstawie filmu.
- Lizę Wilcox zatrudniono do roli Alice, kiedy była w podróży poślubnej, więc musiała przerwać miesiąc miodowy i pilnie wracać na zdjęcia do Los Angeles. Ponadto blondynce Wilcox musiała pofarbować włosy na czerwono, aby nie przypominała zbyt bardzo Tuesday Night, która grała Kristen.
- Kiedy Dan i Alice są w szpitalu, można usłyszeć przez głośnik komunikat, że doktor Shay ma się zgłosić do określonej sali. To nawiązanie do producenta Roberta Shaya.
- Tuesday Knight nie tylko zagrała jedną z ról w filmie, ale także wykonała piosenkę tytułową.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
