Koszmar z Ulicy Wiązów 3: Wojownicy Snów
Jeśli myślisz, że jesteś gotowy na Freddy'ego, pomyśl jeszcze raz!
A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987)
Produkcja
Budżet
$5 000 000
Opłaty
$44 793 222
Reżyser
Scenariusz
Wes Craven
Autor
Kompozytor
Producent
Aktorzy
Patricia Arquette
Kristen Parker
Robert Englund
Freddy Krueger
Heather Langenkamp
Nancy Thompson
Krejg Wason
Neil Gordon
Ken Sagoes
Kincaid
Rodney Eastman
Joey
Jennifer Rubin
Taryn
Bradley Gregg
Phillip
Krótki opis
Grupa nastolatków przebywających w szpitalu psychiatrycznym za wszelką cenę unika snu. W ich marzeniach sennych czai się coś, co ich poluje, a kolejne zgony wyglądają jak samobójstwa. Nancy Thompson, lekarka odbywająca staż w szpitalu, która już wcześniej mierzyła się z tym mordercą, rozpoznaje zagrożenie: to Freddy Krueger, postać z pazurami, która atakuje swoje ofiary podczas snu i z biegiem lat stała się jeszcze potężniejsza. W obliczu sceptycyzmu personelu medycznego Nancy postanawia pomóc pacjentom w walce w świecie snów, gdzie ich własne zdolności mogą dać im szansę na przetrwanie.
Trzecią część serii Koszmar z Ulicy Wiązów wyreżyserował Chuck Russell, który napisał scenariusz wspólnie z Frankiem Darabontem i Wesem Cravenem. Producentem filmu była firma New Line Cinema pod kierownictwem Roberta Shaye. W rolę Nancy ponownie wcieliła się Heather Langenkamp, a w obsadzie znaleźli się także Patricia Arquette jako Kristen Parker, Craig Wasson jako dr Neil Gordon oraz Robert Englund jako Freddy Krueger. Był to pierwszy pełnometrażowy film Russella, który w swojej późniejszej karierze wyreżyserował m.in. Plazmę, Maskę oraz Egzekutora.
Przy budżecie wynoszącym około 5 milionów dolarów, film zarobił na całym świecie mniej więcej 45 milionów dolarów, co jak na ówczesne standardy kina grozy było bardzo dobrym wynikiem. Na IMDb produkcja otrzymała ocenę 6,7/10 przy około 99 000 głosów, a na TMDB 6,7/10 przy mniejszej liczbie głosujących. Krytycy ocenili film na 5,9/10 na podstawie 65 recenzji, co oznacza, że widzowie przyjęli go nieco cieplej niż profesjonalni recenzenci.
Co pozostało za kulisami
- Rękawica Freddiego, która została skradziona podczas kręcenia tego filmu, została odnaleziona w innej produkcji: wisi na ścianie piwnicy w „Złośliwych umierających 2” (1987), co stało się częścią kolejnego żartu między Wesem Cravenem a Samem Raimim. Różne nawiązania do filmów Raimiego można zauważyć w „Wzgórzach małych oczu” (1977) i „Koszmarze w Elm Street” (1984). Nawiązania do filmów Wesa Cravena znajdują się w „Złośliwych umierających” (1981) i „Złośliwych umierających 2” (1987).
- Początkowo „Wąż Freddiego” wyglądał zbyt podobnie do fallusa, dlatego został pomalowany na ciemnozielony kolor.
- „Wojownicy snów” to filmowy debiut Patricii Arquette.
- Robert Englund napisał propozycję scenariusza dla filmu, jednak producenci ją odrzucili.
- Stając się autorem scenariusza tej serii, Craven chciał zrealizować pomysł „filmu w filmie” już w trzeciej części, ale ostatecznie udało mu się to dopiero po 7 latach.
- Wes Craven nalegał na trylogię. Jednak film okazał się bardzo udany i czwartej części dano „zielone światło”. Craven powrócił do swojego dzieła dopiero w 1994 roku na planie siódmej części – „Nowy koszmar Wesa Cravena”.
- W scenie, w której Freddy zabija Jennifer, zgodnie ze scenariuszem miał powiedzieć: „To twój przełom w telewizji, Jennifer!” (This is it Jennifer, your big break on TV!). Robert Englund powtórzył to zdanie w dwóch pierwszych dublach, jednak przy trzecim postanowił poimprowizować, mówiąc: „Witamy w prime time, suko!” (Welcome to Prime Time, bitch!). Chuck Russell nie zdecydował, które zdanie należy zostawić, dlatego w ostatecznym montażu znalazły się obie wersje.
- Scena, w której szkielet Freddiego wrzuca Neila Gordona (Craig Wasson) do grobu i częściowo go zasypuje, to nawiązanie do „Podstawionego ciała” (1984), w którym postać Craiga została również pogrzebana żywcem.
- Niedługo przed śmiercią Jennifer oglądała „Krzeposzków” (1986).
- Początkowo Sally Kellerman miała być napisana w scenariuszu jako gość w programie Dicka Cavetta w tej samej scenie, w której ginie Jennifer.
- Ken Segoes opowiadał w wywiadzie, że nie chciał iść na przesłuchanie do roli Kinkejda, ale jego agent go przekonał. W dzień, w którym miał iść na przesłuchanie, szedł na przystanek autobusowy w ulewnym deszczu i bez parasola. Na plan filmowy przyszedł przemoczony do suchej nitki i musiał jeszcze przez kilka godzin siedzieć w kolejce kandydatów. Kiedy kolejka doszła do niego, reżyser i scenarzysta Chuck Russell po prostu powiedział: „Pokaż coś. Z własnej inicjatywy”. Segoes wpadł w taki gniew, że krzyknął: „Spadajcie wszyscy!”, a potem zaczął atakować personalnie, przeklinając konkretnie Russella. Ten natychmiast obsadził Segoesa w roli Kinkejda.
- To, że rękawicę Freddiego ukradziono z planu filmowego, jest powszechnie znane. Wygląda na to, że na plan w przebraniach robotników weszło dwóch zagorzałych fanów franczyzy. Nikt na nich nie zwrócił uwagi, a oni, wykorzystując moment, podczas przerwy na lunch zwędzili rękawicę i zniknęli.
- Wes Craven nie miał absolutnie nic wspólnego z pierwszą kontynuacją – którą stał się horror Jacka Sholdera „Koszmar z ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy’ego” (1985) – ponieważ nie chciał, aby z jego filmu powstała cała franczyza. Nie spodobała mu się również „Zemsta Freddy’ego”, której scenariusz uważał za niewystarczająco wciągający, a jej autorzy pozwolili sobie na pewne swobody z pierwotnymi założeniami fabuły (w tym filmie Freddy pojawia się nie tylko we śnie). Kiedy dochody z drugiego filmu przekroczyły dochody z pierwszego, ale sam film spotkał się z krytyką, kierownictwo studia nie od razu doszło do zgody co do zasadności kontynuowania franczyzy. Z nowymi pomysłami na fabułę zwrócono się do Cravena, który zgodził się wziąć udział w projekcie, aby poszerzyć ramy oryginalnej koncepcji i zakończyć franczyzę. Sam był zajęty kręceniem fantastycznego horroru „Śmiertelny przyjaciel” (1986) i odmówił objęcia reżyserii i nakręcenia nowego filmu z franczyzy. Ironią losu jest to, że scenariusz Cravena został przepisany, a wiele powodów, dla których zdecydował się wrócić do projektu, stało się nieaktualnych. Co więcej, sukces „Wojowników snów” doprowadził do powstania kolejnych czterech kontynuacji i crossovera z franczyzą „Piątek trzynastego” – filmu „Freddy kontra Jason” (Ronny Yu, 2003).
- Podczas kręcenia sceny z „seksowną pielęgniarką” scenografię trzeba było postawić na bok, aby gdy bohater Rodneya Eastmana (który grał Joeya) stoi, wydawało się, że leży przywiązany do łóżka. Aktor przebywał w tej pozycji tak długo, że zasnął.
- Aby nakręcić, jak twarz glinianej lalki zmienia się w twarz Freddy’ego, odpowiedzialny za efekty specjalne Doug Beswie użył animacji poklatkowej (to kiedy obiektami kręconymi manipuluje się fizycznie, nieznacznie je przesuwając i modyfikując od klatki do klatki, tak że podczas odtwarzania wydają się poruszać lub zmieniać samodzielnie), a następnie odtworzył nagrany materiał od tyłu.
- Pewien czas Robert Englund pracował dosłownie 24 godziny na dobę: w dzień kręcił serial „Downton Abbey”, a w nocy – ten film. Raz, po kolejnej nocnej zmianie, zasnął w charakteryzacji i gdy się obudził i podszedł do lustra, sam się przestraszył.
- Do sceny z telewywiadem Dicka Cavetta zaproponowano mu samemu wybrać gościa, na którego zaatakuje Freddy Krueger. Prowadzący wybrał niedawno po raz dziewiąty wyszłą za mąż aktorkę i ikonę życia towarzyskiego, Zsę Zsę Gabor, którą uważał za „najgłupszą osobę”, jaką kiedykolwiek spotkał, więc wcale nie miał nic przeciwko oddaniu jej na pastwę losu.
- W scenie, w której Freddy zabija Jennifer, zgodnie ze scenariuszem miał powiedzieć: „To jest twój przełom w telewizji, Jennifer!” (This is it Jennifer, your big break on TV!). Robert Englund powtórzył to zdanie w dwóch pierwszych próbach, jednak przy trzeciej postanowił zaimprowizować, mówiąc: „Witamy w prime time, suko!” (Welcome to Prime Time, bitch!). Chuck Russell nie mógł się zdecydować, które zdanie zostawić, dlatego w ostatecznym montażu znalazły się obie wersje.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
