Leonid Kurawlow (Leonid Kuravlyov)

Leonid Kurawlow (Leonid Kuravlyov) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Ivan Vasilyevich Changes His Profession» (1973), «Iwan Wasilijewicz zmienia zawód» (1973), «Iwan Wasilijewicz zmienia zawód» (1973), «Iwan Wasilijewicz zmienia zawód» (1973), «Iwan Wasilijewicz zmienia zawód» (1973),

Radziecki i rosyjski aktor filmowy. W 1976 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Artysty RFSRR.

Kurawlow urodził się w Moskwie w rodzinie robotniczej. Jego ojciec, Wiaczesław Jakowlewicz Kurawlow (1909–1979), pracował jako ślusarz w Zjednoczeniu Maszynowym Saliut, a matka, Walentyna Dmitrijewna Kurawlowa (1916–1993), była fryzjerką. W 1941 roku, wraz z rozpoczęciem naziistowskiej inwazji na Związek Radziecki (znanej w Rosji jako Wielka Wojna Ojczyźniana), jego matka została aresztowana na podstawie fałszywego donosu, oskarżona o działalność kontrrewolucyjną (artykuł 58) i zesłana do Karagandy w Kazachskiej SRR, aby pracować w lokalnych zakładach. Po pięciu latach została zwolniona, lecz bez prawa do zamieszkania w Moskwie; wysłano ją do Zaszejeka w obwodzie Murmańsk na dalekiej północy Rosji, gdzie nadal pracowała jako fryzjerka. W 1948 roku udało jej się uzyskać zgodę na spotkanie z synem, który spędził z nią rok w Zaszejeku, a w 1951 roku ostatecznie powróciła do Moskwy.

W 1955 roku Kurawlow wstąpił do VGIK, aby studiować aktorstwo pod kierunkiem Borisa Bibikowa. Ukończył studia w 1960 roku i dołączył do Studia Teatralnego Aktorów Filmowych. Pierwsze role filmowe otrzymał jeszcze w czasie studiów. W 1960 roku został dostrzeżony przez Wasilija Szukszyna i wystąpił w jego filmie dyplomowym „Relacja z Lebiazje”. W 1961 roku obaj zagrali w popularnym melodramacie „Kiedy drzewa były wysokie”, a w 1964 roku Szukszin powierzył mu główną rolę w komedii „Jest taki chłopak”, która przyniosła Kurawlowowi prawdziwą sławę i którą aktor uznał za początek swojej udanej kariery filmowej. Wystąpił również w filmie „Twój syn i brat” (1965) i był tak wdzięczny za wsparcie reżysera, że później nazwał swojego syna na cześć Szukszyna.

Rola Szury Bałaganowa w komedii „Mały złoty cielca” w reżyserii Michaiła Szwejcera, opartej na książce Ilfa i Pietrowa, była jedną z jego pierwszych udanych ról: udało mu się stworzyć obraz bezczelnego, lecz urokliwego drobnego złodzieja. Do innych znaczących ról z tego okresu należą: Choma Brut w jednym z pierwszych radzieckich horrorów „Wij” (1967), antagonista Sorokin w melodramacie psychologicznym „Poza jurysdykcją” (1969), Robinson Crusoe w filmie Stanisława Goworuchina „Życie i niezwykłe przygody Robinson Crusoe” (1972), nazistowski oficer Kurt Eismann w „Siedemnastu chwilach wiosny” (1973) oraz Lawr Mironowicz w filmie Piotra Todorowskiego „Ostatnia ofiara” (1975).

W latach 70. występował w trzech do czterech filmach rocznie. Choć Kurawlow sprawnie radził sobie w poważnych rolach dramatycznych, najbardziej znany jest z głównych ról w hitach komediowych, takich jak „Afonja” (1975) w reżyserii Gieorgija Danelii (11. najpopularniejszy radziecki film wszech czasów, hit roku, 62,2 mln widzów), „Iwan Wasiljewicz: Zmiana miejscami” (1973, 17. najpopularniejszy film, 60 mln widzów) oraz „Nie może być!” (1975, 46. najpopularniejszy film z 46,9 mln widzów), „Najbardziej urocza i pociągająca” (1985) w reżyserii Gierałda Bezhanowa (najpopularniejszy film 1985 roku, 44,9 mln widzów) i inne.

Pod koniec lat 90. prowadził popularny program telewizyjny „Świat książek z Leonidom Kurawlowem”, w którym opowiadał o nowościach wydawniczych. Po dwóch latach program został zamknięty, a następnie wznowiony z nowymi prowadzącymi. W 2012 roku został odznaczony Orderem „Za Zasługi dla Ojczyzny” IV klasy.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Najważniejsze dzieła Leonid Kurawlow (Leonid Kuravlyov)

Cała filmografia Leonid Kurawlow (Leonid Kuravlyov)