Cecil B. DeMille (Cecil B. DeMille)

Cecil Blount DeMille był jednym z twórców hollywoodzkiego przemysłu filmowego, jednym z najbardziej komercyjnych producentów i reżyserów swoich czasów oraz jednym z najbardziej wpływowych filmowców w historii. Między 1914 a 1956 rokiem nakręcił siedemdziesiąt pełnometrażowych filmów, z których wszystkie poza siedmioma przyniosły zysk. Nazwisko Cecil B. DeMille jest synonimem religijnych epopei, takich jak „Król królów”, „Samson i Dalila” oraz „Dziesięć przykazań” (1956). Łączył on widowiskowość, erotykę i porywającą narrację, aby przekazywać przesłanie wiary.

To właśnie DeMille stworzył wizerunek wszechmocnego reżysera z megafonem w dłoni, w butach i czapce z daszkiem. DeMille uczynił gwiazdami Hollywood wiele osób: Wallace'a Reida, Glorię Swanson, Williama („Hopalong Cassidy”) Boyda, Claudette Colbert, Roberta Prestona, Jean Arthur oraz Charltona Hestona.

DeMille wprowadził funkcje redaktora scenariuszy studyjnych, scenografa oraz artysty koncepcyjnego. Był jednym z pierwszych, którzy zastosowali oświetlenie teatralne na planie filmowym. Pod koniec lat 20., gdy Hollywood przechodziło na filmy dźwiękowe, DeMille przeciwstawił się ekspertom od dźwięku, uwalniając kamerę z ograniczającej ją budki i wprowadzając wysięgnik mikrofonowy.

Wpływy DeMille’a wykraczały poza mury studia. Posiadał on znaczące wpływy w lotnictwie, bankowości, polityce i nieruchomościach. W latach 30. jego sława jako filmowca została przyćmiona przez sławę gwiazdy radia.

Był współzałożycielem Akademii Nauk i Sztuk Kinematograficznych – instytucji, od której ostatecznie otrzymał dwie nagrody. W 1953 roku jego film „Największy pokaz na ziemi” zdobył nagrodę dla najlepszego filmu roku 1952, a sam reżyser został uhonorowany Nagrodą Pamięci Irvinga G. Thalberga.

Wpływ DeMille’a na kulturę światową jest niepoliczalny, choć istnieją pewne szacunki i kamienie milowe. Jego biografia Jezusa Chrystusa, „Król królów”, była filmem niemym, lecz dzięki wyjątkowej umowie dystrybucyjnej obejrzało go ostatecznie 800 milionów widzów. „Samson i Dalila” (1949) oraz „Dziesięć przykazań” (1956) wciąż znajdują się w zestawieniach dziesięciu największych hitów kasowych wszech czasów. Nadal generują zyski i skłaniają do refleksji.