Fernando Di Leo (Fernando Di Leo)

Fernando Di Leo (Fernando Di Leo) - , Dodatkowe dialogi, Asystent reżysera, Scenariusz, Reżyser, Autor historii, Scenarzysta znany z pracy przy tego typu projektach: «A Fistful of Dollars» (1964), «Za garść dolarów» (1964), «For a Few Dollars More» (1965), «Za kilka dolarów więcej» (1965), «Navajo Joe» (1966),

Fernando Di Leo (11 stycznia 1932 – 2 grudnia 2003) był włoskim reżyserem filmowym i scenarzystą. W latach 1964–1985 wyreżyserował 17 filmów i napisał około 50 scenariuszy.

Fernando Di Leo urodził się 11 stycznia 1932 roku w San Ferdinando di Puglia. Po krótkim pobycie w rzymskiej szkole filmowej Centro Sperimentale di Cinematografia, Di Leo zadebiutował jako reżyser w ramach komedii omnibusowej „Gli eroi di ieri, oggi, domani”, tworząc odcinek zatytułowany „Un posto in paradiso” (tłum. „Miejsce w niebie”). Następnie Di Leo napisał kilka scenariuszy do westernów, często bez oficjalnego uznania autorstwa. Wśród nich znalazły się prace nad filmami „Żywe złoto” oraz „Za kilka dolarów więcej”. Niektóre z jego westernów opierały się na nieujawnionych źródłach literackich, jak np. „Dni zemsty”, luźno bazujący na „Hrabim Monte Christo” Alexandre'a Dumasa.

Di Leo był wielkim fanem kina noir i pragnął stworzyć włoską wersję tych filmów. Jedną z jego pierwszych prób był scenariusz do filmu Mino Guerriniego „Appointment to Kill” (Appointment to Kill), oparty na powieści Franco Enny „Tempo di massacro” z 1955 roku. W wersji Di Leo akcja została przeniesiona do współczesnego Rzymu i zyskała elementy typowe dla współczesnych filmów szpiegowskich. Di Leo ponownie współpracował z Guerrinim przy filmie „Gangsters '70”, który nie odniósł sukcesu kasowego. W tym czasie Di Leo zaczął reżyserować więcej własnych produkcji, w tym film wojenny „Czerwone róże dla Führera” oraz kilka filmów erotycznych: „Kobieta w ogniu”, „Błędna droga do miłości” i „Kuszenie”. Od 1969 do 1976 roku, dzięki własnej firmie produkcyjnej Duania cineproduzioni 70, Di Leo mógł realizować wiele autorskich dzieł. Następnie powrócił do nurtu noir filmem „Naga przemoc”, adaptacją powieści Giorgio Scerbanenco – pisarza, którego twórczość Di Leo ekranizował wielokrotnie w przyszłości.

Di Leo nakręcił film z gatunku giallo pt. „Hotel śmierci” z Klaus Kinski i Margaret Lee w rolach głównych. Po tym sukcesie stworzył filmy „Kaliber 9” oraz „Włoska sprawa”, oba inspirowane twórczością Scerbanenco. Kolejnym obrazem był „Il Boss” – film, który sprowadził na Di Leo problemy z politykami i władzami ze względu na ukazane w nim powiązania między mafią a główną włoską partią Democrazia Cristiana. W 1974 roku Di Leo zrealizował film „Strzelaj pierwszy, giń później”. W drugiej połowie lat 70. reżyserował takie produkcje jak „Mister Scarface”, „Syndykat porwań” oraz „Nick the Sting”. Pisał również scenariusze dla innych reżyserów, m.in. do filmu Romolo Guerrieriego „Młodzi, gwałtowni, niebezpieczni” oraz „Żyj jak glina, giń jak facet” Ruggero Deodato. Ostatnim filmem wyprodukowanym przez jego firmę Duania cineproduzioni 70 był „Władcy miasta” z 1976 roku. Później zrealizował jeszcze kilka produkcji: film noir „Krew i diamenty” oraz dramat erotyczny „Mieć dwadzieścia lat” (oba z 1978 roku) oraz „Szaleniec” z 1980 roku.

W latach 80. Di Leo pracował w telewizji, zaczynając od serialu „L'assassino ha le ore contate”, składającego się z sześciu godzinnych filmów telewizyjnych wyprodukowanych przez RAI Uno, które do 2013 roku pozostawały niepublikowane. W połowie lat 80. Di Leo nakręcił „The Violent Breed” oraz swój ostatni film „Killer vs. Killers”. Ten ostatni nie został wyświetlony w kinach we Włoszech i pojawił się dopiero 20 lat później na DVD.

Di Leo zmarł w grudniu 2003 roku.

Najważniejsze dzieła Fernando Di Leo (Fernando Di Leo)

Cała filmografia Fernando Di Leo (Fernando Di Leo)