Lee Van Cleef (Lee Van Cleef)

Clarence LeRoy „Lee” Van Cleef Jr. był amerykańskim aktorem, najbardziej znanym z ról w spaghetti westernach, takich jak „Za kilka dolarów więcej” oraz „Dobry, Zły i Brzydki”. Ostre rysy twarzy i przenikliwe spojrzenie sprawiły, że w swoim debiucie filmowym, „W samo południe”, odmówił operacji plastycznej nosa, aby zagrać postać budzącą sympatię, w wyniku czego został zepchnięty do roli niemego bandyty. Przez dekadę utożsamiano go z rolami drugoplanowych złoczyńców, a jego złowieszczy wygląd przesłaniał umiejętności aktorskie. Po odniesieniu poważnych obrażeń w wypadku samochodowym Van Cleef zaczął tracić zainteresowanie swoją najwyraźniej gasnącą karierą, aż do momentu, gdy Sergio Leone powierzył mu główną rolę w filmie „Za kilka dolarów więcej”. Obraz ten uczynił go gwiazdą przyciągającą widzów do kin, szczególnie w Europie.

Służba wojskowa:

Po szkoleniu podstawowym i dalszej nauce w Naval Fleet Sound School, Van Cleef został przydzielony do myśliwego torpedowego, a następnie do trałera USS Incredible, gdzie pracował jako operator sonaru.

Po opuszczeniu marynarki wojennej Van Cleef zaprezentował się w castingu do sztuki „Nasze miasteczko” w Little Theater Group w Clinton w New Jersey, gdzie otrzymał swoją pierwszą rolę teatralną. Od tego czasu regularnie spotykał się z grupą i brał udział w przesłuchaniach. Kolejną znaczącą rolą była postać boksera, Joe Pendletona, w sztuce „Niebo może poczekać”. W tym czasie został dostrzeżony przez odwiedzających go skautów talentów, których zaimponowała prezencja sceniczna i sposób mówienia Van Cleefa. Jeden z nich zaprowadził go później do agenta Maynard Morrisa z agencji MCA w Nowym Jorku, który skierował go na przesłuchanie do Alvin Theater.

Debiut ekranowy Van Cleefa przypadł na film „W samo południe”. Podczas występu w sztuce „Pan Roberts” w Los Angeles został zauważony przez reżysera filmowego Stanleya Kramera, który zaproponował mu rolę w nadchodzącym filmie. Kramer początkowo chciał, aby Van Cleef zagrał zastępcę szeryfa, Harveya Pella, jednak ponieważ oczekiwał, że aktor „poprawi” swój charakterystyczny nos, Van Cleef odrzucił tę propozycję na rzecz roli niemego rewolwerowca, Jacka Colby’ego. Ze względu na ostro zarysowane policzki i podbródek, przenikliwe oczy oraz nos przypominający dziób jastrzębia, obsadzano go głównie w rolach negatywnych – od Tony’ego Romano w „Tajemnicy Kansas City” (1952), aż po kulminacyjny punkt 14 lat później w filmie Sergio Leone’a „Dobry, Zły i Brzydki” (1966).

Mimo choroby serca od końca lat 70. i wszczepienia rozrusznika na początku lat 80., Van Cleef kontynuował pracę w filmach aż do śmierci 16 grudnia 1989 roku w wieku 64 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills w Kalifornii, a na jego nagrobku widnieje napis nawiązujący do jego licznych ról złoczyńców: „NAJLEPSZY ZŁY” (BEST OF THE BAD). Powyższy opis pochodzi z artykułu o Lee Van Cleef w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.