Albert Hackett (Albert Hackett)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Albert Maurice Hackett (16 lutego 1900 – 16 marca 1995) był amerykańskim dramaturgiem i scenarzystą, najbardziej znanym z kolaboracji ze swoją partnerką i żoną, Frances Goodrich.

Hackett urodził się w Nowym Jorku jako syn aktorki Florence Hackett (z domu Hart) i Maurice'a Hackett. Niedługo po ślubie ze scenarzystką Frances Goodrich, pod koniec lat 20. XX wieku, para udała się do Hollywood, aby napisać scenariusz do swojego sukcesu teatralnego „Up Pops the Devil” dla wytwórni Paramount Pictures. W 1933 roku podpisali kontrakt z MGM, z którym związali się do 1939 roku. Jednym z ich pierwszych zadań było napisanie scenariusza do filmu „Cienki człowiek” (1934). Reżyser W. S. Van Dyke zachęcił ich, aby twórczość Dashiella Hammetta potraktowali jedynie jako bazę i skoncentrowali się na stworzeniu błyskotliwych dialogów dla głównych bohaterów, Nicka i Nory Charles (granych przez Williama Powella i Myrnę Loy). Powstały film stał się jednym z największych hitów roku, a scenariusz, uznany za pierwszy, który w realistyczny sposób ukazał nowoczesną relację, został okrzyknięty przełomowym. Działo się tak jednak tylko dlatego, że został napisany i wydany przed wprowadzeniem Kodeksu Produkcji Hollywoodzkiej, który surowo cenzurował filmy od połowy 1934 roku do początku lat 60. (patrz: Pre-Code). Kolejne filmy z Nickiem i Norą wykazują gwałtowny spadek w kwestii „przełomowej dojrzałości” małżeństwa państwa Charlesów.

Małżonkowie Hackett otrzymali nominacje do Oscara za scenariusz za filmy „Cienki człowiek”, „Po Cienkim człowieku” (1936), „Ojciec panny młodej” (1950) oraz „Siedem panien dla siedmiu braci” (1955). Zdobyli nagrody Gildii Scenarzystów Ameryki za „Wielkanocną paradę” (1949), „Ojciec panny młodej – część druga” (1951), „Siedem panien dla siedmiu braci” (1954) oraz „Pamiętnik Anny Frank” (1959), a także nominacje za „W stare dobre lato” (1949), „Ojciec panny młodej” (1950) i „Długa, długa przyczepa” (1954). Otrzymali również Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu oraz nagrodę New York Drama Critics Circle za swoją oryginalną sztukę „Pamiętnik Anny Frank”. Do ich pozostałych filmów należą m.in. „Jeszcze jeden cienki człowiek” (1939) oraz „It's a Wonderful Life” (1946).