Ojciec panny młodej II

George Banks ledwo zdążył przyzwyczaić się do życia po ślubie córki Annie, gdy dowiaduje się, że spodziewa się ona dziecka, co czyni go dziadkiem. Wiadomość ta wprawia go w zakłopotanie, ponieważ nie czuje się wystarczająco stary, by pełnić tę rolę. Zanim jednak zdąży pogodzić się z tą myślą, jego żona Nina wyjawia, że ona również jest w ciąży. Plany George'a dotyczące sprzedaży rodzinnego domu i spokojnego przejścia w nowy etap życia legną w gruzach, a domostwo zostaje całkowicie zdominowane przez obie ciąże. Dodatkowego zamieszania dostarcza ekscentryczny organizator przyjęć, Franck Eggelhoffer.

Reżyserem filmu jest Charles Shyer, który współpisał scenariusz z Nancy Meyers, pełniącej jednocześnie rolę producentki. Produkcja jest kontynuacją filmu Ojciec panny młodej z 1991 roku, stworzonego przez ten sam zespół. Jest to czwarty z siedmiu pełnometrażowych filmów w reżyserii Shyera, umiejscowiony chronologicznie między obrazami Kocham Kłopoty a Afera naszyjnikowa. W rolach George'a i Niny powrócili Steve Martin i Diane Keaton, a w obsadzie znaleźli się także Martin Short jako Franck, Kimberly Williams-Paisley jako Annie oraz Kieran Culkin jako Matty, syn George'a.

Sequel, który miał swoją premierę w grudniu 1995 roku, kosztował około 30 milionów dolarów i zarobił w światowych kasach mniej więcej 77 milionów dolarów, co stanowi solidny zwrot z inwestycji. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,1 na podstawie około 45 000 głosów, natomiast w TMDB nota wynosi 6,3 przy znacznie mniejszej próbce 839 głosów; oba wyniki wskazują na umiarkowane i stabilne uznanie, a nie na entuzjazm. Krytycy ocenili film na 5,9 na podstawie 24 recenzji, co jest wynikiem nieco niższym niż oceny widzów, sugerując, że obraz zadowolił odbiorców w stopniu zgodnym z oczekiwaniami recenzentów.