Frances Goodrich (Frances Goodrich)

Frances Goodrich (21 grudnia 1890 – 29 stycznia 1984) była amerykańską dramaturgką i scenarzystką, najbardziej znaną z współpracy ze swoim partnerem i mężem, Albertem Hackettem.

Goodrich urodziła się w Belleville w stanie New Jersey jako córka Madeleine Christy (z domu Lloyd) i Henry'ego Wickesa Goodricha. Rodzina przeprowadziła się do pobliskiego Nutley, gdy Frances miała dwa lata. W 1917 roku wyszła za mąż za aktora Roberta Amesa (rozwód w 1923), w 1927 za pisarza H.W. Van Loona (rozwód w 1930), a w 1931 za Alberta Hackettta. Goodrich i Hackett pozostali małżeństwem aż do jej śmierci.

Niedługo po ślubie z Hackettem, pod koniec lat 20. XX wieku, para udała się do Hollywood, aby napisać scenariusz dla wytwórni Paramount Pictures do swojego sukcesu teatralnego „Up Pops the Devil”. W 1933 roku podpisali kontrakt z MGM, z którym współpracowali do 1939 roku. Jednym z ich pierwszych zadań było napisanie scenariusza do filmu „Cienki człowiek” (1934). Reżyser W. S. Van Dyke zachęcił ich, aby proza Dashiella Hammetta służyła jedynie jako baza, a oni sami skupili się na stworzeniu błyskotliwych dialogów dla głównych bohaterów, Nicka i Nory Charles (granych przez Williama Powella i Myrnę Loy). Powstały film stał się jednym z największych hitów roku, a scenariusz, uznany za pierwszy, który w realistyczny sposób ukazał nowoczesny związek, uważa się za przełomowy.

Otrzymali nominacje do Oscara za scenariusz za filmy „Cienki człowiek”, „Po cienkim człowieku” (1936), „Ojciec panny młodej” (1950) oraz „Siedem panien dla siedmiu braci” (1955). Zdobyli nagrody Gildii Scenarzystów Ameryki za filmy „Wielkanocna parada” (1949), „Ojciec panny młodej – kontynuacja” (1951), „Siedem panien dla siedmiu braci” (1954) oraz „Pamiętnik Anny Frank” (1959), a także nominacje za „W stare dobre lato” (1949), „Ojciec panny młodej” (1950) i „Długa, długa przyczepa” (1954). Otrzymali również Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu za swoją oryginalną sztukę „Pamiętnik Anny Frank”. Wśród ich pozostałych filmów znajdują się m.in. „Jeszcze jeden cienki człowiek” (1939) oraz „It's a Wonderful Life” (1946).

Frances Goodrich Hackett zmarła na raka płuc 29 stycznia 1984 roku w Nowym Jorku w wieku 93 lat.