Su Kejsi (Sue Casey)

Su Kejsi (Sue Casey) - znana z pracy przy takich projektach: «American Beauty» (1999), «American Beauty» (1999), «Breakfast at Tiffany's» (1961), «Śniadanie u Tiffany'ego» (1961), «Rear Window» (1954),

Podczas gdy inne aktorki z czystej frustracji dawno już porzuciłyby utknięwszą w martwym punkcie karierę po dekadach grania głównie nieujętych w napisach ról epizodycznych i statystowania przy niewielkich profitach, wieczna debiutantka Sue Casey jakimś cudem znalazła w sobie wytrwałość, by trwać przy tym przez sześć dekad! W filmach od 1946 roku ta pełna wdzięków brunetka w najlepszym razie stała się przerysowaną kusicielką w kilku kinowych klapach z lat 60. przeznaczonych dla kin samochodowych, a mimo to zawsze zachowywała niezwykle pozytywne podejście do tego, jak potoczyły się jej losy.

Z sukcesem zapisała się jako sympatyczna aktorka reklamowa, promując w ponad 200 zleceniach wszystko – od płatków śniadaniowych po samochody. Trafiały do niej również niewielkie role gościnne w telewizji, m.in. w odcinkach „The Lucy-Desi Comedy Hour” (1957), „The Baileys of Balboa” (1964), „The Dick Van Dyke Show” (1961), „The Farmer's Daughter” (1963), „The Beverly Hillbillies” (1962) oraz „Family Affair” (1966). Jeśli chodzi o wielki ekran, nic się nie zmieniło. Kontynuowała granie niepozornych ról epizodycznych i statystowanie w takich filmach jak „Dzwonki biją” (1960), „The Ladies Man” (1961), „Śniadanie u Tiffany'ego” (1961), „Two Weeks in Another Town” (1962), „A New Kind of Love” (1963) i „The Carpetbaggers” (1964).

W końcu, po niemal dwóch dekadach pogoni za marzeniami w Hollywood, Casey zdobyła główną rolę! Jako „zła dziewczyna” Vicky Lindsay w filmie „The Beach Girls and the Monster” (1965), uznawanym za jedną z największych filmowych klap wszech czasów, zyskała sławę, która z czasem przerodziła się w status postaci kultowej. Film miał znikomy budżet i przy premierze został odebrany fatalnie pod każdym możliwym względem. Casey musiała sama zadbać o fryzurę i makijaż, a ubrania swojej postaci-kusicielki musiała wybrać z własnej szafy. Aktorzy nie otrzymali wynagrodzenia, dopóki film nie został lata później sprzedany do telewizji (pod tytułem „Monster from the Surf”), a i wtedy była to marna kwota. Z biegiem lat film ten zyskał jednak ponoć grono oddanych fanów. Nastąpiły po nim dwie inne, łatwe do zignorowania role drugoplanowe w niezapadających w pamięć, kiczowatych produkcjach. Zagrała matkę z prowincji w dramacie o uciekinierze „Swamp Country” (1966) (w którym wystąpił uśmiechnięty przystupniak Lyle Waggoner, zanim zasłynął w „Carol Burnett”) oraz manipulującą matkę i fałszerkę dzieł sztuki w „Catalina Caper” (1967) (w którym wystąpił były gwiazdor Disneya Tommy Kirk po utracie łask studia oraz ponownie Lyle Waggoner).

W późniejszych latach rozwinęła z sukcesem biznes nieruchomościowy. Okazyjnie znajdowała pracę aktorską (często bez agenta) w filmach i telewizji. Wystąpiła w kilku większych musicalach filmowych – jako dama dworu królowej Ginewry w wykonaniu Vanessy Redgrave w „Camelocie” (1967) oraz jako jedna z dwóch żon Johna Mitchuma w „Paint Your Wagon” (1969). W jej końcowym dorobku filmowym znalazły się takie tytuły jak „The Main Event” (1979), „Evilspeak” (1981), „Whitesnake: Live... in the Still of the Night” (2005) i „A Very Brady Sequel” (1996). W „Pięknej ulicy” (1999), laureacie Oscara za „Najlepszy Film” i „Najlepszego Aktora”, główna aktorka Annette Bening (nominowana do Oscara za tę rolę) gra zdesperowaną agentkę nieruchomości, która próbuje sprzedać dom postaci granej przez Casey, reprezentującej zamożną warstwę społeczną.

Najważniejsze dzieła Su Kejsi (Sue Casey)

Cała filmografia Su Kejsi (Sue Casey)