Henri Decaë (Henri Decaë)

Henri Decaë (Henri Decaë) - Autor zdjęć, Montażysta znany z pracy przy tego typu projektach: «The 400 Blows» (1959), «400 batów» (1959), «The Mad Adventures of Rabbi Jacob» (1973), «Przygody rabina Jakuba» (1973), «Elevator to the Gallows» (1958),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Henri Decaë (31 lipca 1915 – 7 marca 1987) zyskał sławę jako operator obrazu, choć w branży filmowej debiutował jako inżynier dźwięku i montażysta dźwiękowy. Podczas II wojny światowej był fotoreporterem w armii francuskiej. Po wojnie zaczął tworzyć krótkometrażowe filmy dokumentalne, reżyserując i fotografując filmy przemysłowe oraz reklamowe. W 1947 roku nakręcił swój pierwszy pełnometrażowy film.

Decaë jest silnie kojarzony z reżyserami, którzy mieli ogromny wpływ na francuską nową falę lub byli jej częścią. Wśród nich znaleźli się Jean-Pierre Melville, Louis Malle i Claude Chabrol. Decaë po raz pierwszy współpracował z Melville'em jako operator przy filmie „Milczenie morza” (1949), gdzie odpowiadał również za montaż i miks dźwięku. Choć Decaë pracował z Melville'em przy „Strasznych dzieciach” – o których Williams (1992, s. 333) skomentował, że „...dzieło to należy raczej postrzegać jako oszałamiającą demonstrację możliwości kinowej wierności adaptacji literackiej w rękach utalentowanego reżysera” – według Marie (s. 88) to jego charakterystyczna praca kamery w filmie „Bob hazardzista” przyciągnęła uwagę krytyków z „Cahiers du Cinéma”. Malle zatrudnił go przy swoich dwóch pierwszych pełnometrażowych filmach, a Chabrol przy trzech pierwszych. Mieli szczęście, ponieważ Decaë miał wówczas trudności ze znalezieniem pracy, będąc nieformalnie bojkotowanym przez wielu po udziale w krytycznym filmie o wojnie koreańskiej. Kiedy Decaë zaczął współpracować z François Truffautem przy „400 batach”, posiadał już ugruntowaną reputację, co sprawiło, że był najlepiej opłacaną osobą na planie.

Upodobanie Decaë do naturalnego światła, umiejętność szybkiej pracy oraz doskonała wrażliwość fotograficzna sprawiły, że współpracował z René Clémentem przy kilku pełnometrażowych filmach, poczynając od „Pełnego słońca” (1960). To Decaë „...wyzwolił kamerę z więzów stałego statywu. Umożliwił powstanie nowej fali, wspierając Melville'a, Malle'a, Chabrola i Truffaut” (Marie, 2003, s. 89).

Najważniejsze dzieła Henri Decaë (Henri Decaë)

Cała filmografia Henri Decaë (Henri Decaë)