Shamus Culhane (Shamus Culhane)

Shamus Culhane (Shamus Culhane) - Animacja, Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «Snow White and the Seven Dwarfs» (1938), «Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków» (1938), «Around the World in 80 Days» (1956), «W 80 dni dookoła świata» (1956), «Gulliver's Travels» (1939),

Culhane pracował dla wielu amerykańskich studiów animacji, w tym Fleischer Studios, studia Uba Iwerksa, Walt Disney Productions oraz studia Waltera Lantza. Karierę animatora rozpoczął w 1925 roku w studiach J.R. Braya. Znany jest z promowania talentów animacyjnych swojej asystentki i inkerki w Fleischer Studios na początku lat 30., Lillian Friedman Astor, dzięki czemu stała się ona pierwszą kobietą-animatorką w studio. Pracując w studiu Disneya nad sekwencją z krabem w filmie „Hawaiian Holiday”, odkrył metodę animacji polegającą na wielodniowym „wygrzewaniu” pomysłu, a następnie narysowaniu całości w formie szkiców koncepcyjnych za jednym razem, metodą „straight ahead”, bez angażowania lewej półkuli mózgu. Był głównym animatorem w „Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach”, gdzie stworzył prawdopodobnie najbardziej znaną sekwencję w filmie – marsz krasnoludków do domu z piosenką „Heigh-Ho”. Praca nad tą sceną zajęła Culhane'a i jego asystentów sześć miesięcy. W tym czasie opracował swoją technikę „wysokiej prędkości” (High-speed), polegającą na wykorzystywaniu wyłącznie prawej półkuli mózgu i animowaniu za pomocą szybkich, odręcznych szkiców. W 1944 roku współpracował z artystą layoutu Artem Heinemannem przy filmie „The Greatest Man in Siam”. W tej animacji „król Syjamu mknie obok drzwi o wyraźnie fallicznym kształcie i zagląda przez inne, które przypominają pochwę”. Później w swojej karierze Culhane pracował przez krótki czas w zespole Chucka Jonesa w Warner Bros, a następnie został reżyserem u Lantza, gdzie stworzył klasyk z 1944 roku z udziałem Dzięcioła Woody’ego pt. „Cyrulik sewilski” – kreskówkę słynącą z jednego z pierwszych zastosowań szybkiego montażu, do którego pomysłu zapożyczył inspirację od Siergieja Eisensteina. W studiu Lantza wprowadził do kreskówek sztukę eksperymentalną inspirowaną rosyjską awangardą. Pod koniec lat 40. założył Shamus Culhane Productions (do tego czasu Culhane posługiwał się imieniem nadanym przy urodzeniu, James, zanim zmienił je na irlandzki wariant, Shamus) – jedną z pierwszych firm tworzących animowane reklamy telewizyjne. Studio to przygotowało również animację do co najmniej jednego z filmów z serii „Bell Telephone Science Series”. Shamus Culhane Productions przestało istnieć w latach 60., po czym Culhane został szefem następcy Fleischer Studios – Paramount Cartoon Studios. Opuścił studio w 1967 roku i przeszedł na półemeryturę. Culhane napisał dwie wysoko cenione książki o animacji: podręcznik „Animation from Script to Screen” oraz autobiografię „Talking Animals and Other People”. Ponieważ Culhane pracował dla wielu czołowych hollywoodzkich studiów animacji, jego autobiografia stanowi wyważony, ogólny przegląd historii Złotej Ery amerykańskiej animacji. Po jego śmierci 2 lutego 1996 roku pozostała żona, z domu Juana Hegarty, oraz dwaj synowie z pierwszego, zakończonego rozwodem małżeństwa z Maxine Marx (córką Chico Marxa): Brian Culhane z Seattle i Kevin Marx Culhane z Portland w stanie Oregon. – Z Wikipedii

Najważniejsze dzieła Shamus Culhane (Shamus Culhane)

Cała filmografia Shamus Culhane (Shamus Culhane)