Robert Hossein (Robert Hossein)

Robert Hossein (Robert Hossein) - , Scenariusz, Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «Once Upon a Time in the West» (1968), «Pewnego razu na Dzikim Zachodzie» (1968), «Rififi» (1955), «Rififi» (1955), «The Professional» (1981),

Robert Hossein był francuskim aktorem filmowym pochodzenia parskiego, reżyserem i pisarzem. Wyreżyserował ekranizację „Nędzników” z 1982 roku, a wystąpił w filmach „Vice and Virtue”, „Le Casse”, „Les Uns et les Autres” oraz „Venus Beauty Institute”. Do jego późniejszych ról należy m.in. mąż Michèle Mercier w serii „Angélique” oraz katolicki ksiądz, który zakochuje się w Claude Jade i zostaje komunistą w filmie „Prêtres interdits” (Zakazani księża) z 1973 roku.

Hossein rozpoczął reżyserowanie filmów w 1956 roku od obrazu „Les salauds vont en enfer” na podstawie opowiadania Frédérica Darda, którego powieści i sztuki dostarczały mu wielu materiałów do późniejszych filmów. Od samego początku Hossein wypracował swoje charakterystyczne znaki rozpoznawcze: wykorzystywanie pozornie prostego wątku suspensu i przełamywanie jego konwencji (czasem aż do całkowitego zignorowania tradycyjnego wymogu końcowego zwrotu akcji lub objawienia), aby móc skoncentrować się na rytualnych relacjach. Jest to stała obsesja reżysera, którą w jego filmach zawsze podkreśla niezwykłe panowanie nad przestrzenią filmową i często uderzające kompozycje kadrów, w których geometria postaci i scenografia służą uwypukleniu psychologicznego tła sceny. Mechanizmy winy i sposób, w jaki niszczy ona relacje, to kolejny powracający motyw, prawdopodobnie wynikający z dożywotniego zainteresowania Hosseina twórczością Dostojewskiego.

Choć Hossein odniósł pewne skromne międzynarodowe sukcesy filmami takimi jak „Toi, le venin” i „Le vampire de Dusseldorf”, był ostro krytykowany przez recenzentów i zwolenników Nowej Fali za bezwstydnie melodramatyczne ramy swoich dzieł. Fakt, że był w gruncie rzeczy reżyserem autorskim o spójnym zestawie motywów i niezwykłym mistrzostwie w oryginalnym i niecodziennym podejściu do inscenizacji swoich historii, nigdy nie został doceniony. Nie bał się próbować swoich sił w bardzo różnych gatunkach i nigdy się nie poddawał, tworząc rażąco odmienny spaghetti western „Une corde, un Colt” oraz niskobudżetowy, lecz odważnie subwersywny dramat kostiumowy „J'ai tué Raspoutine”. Jednak z powodu braku szerszego sukcesu i nieustającej negatywnej krytyki, Hossein praktycznie zakończył karierę reżyserską w 1970 roku, koncentrując się na teatrze, gdzie jego osiągnięcia nigdy nie były kwestionowane, a do reżyserii filmowej powrócił później tylko dwukrotnie. Z dwoma lub trzema wyjątkami, jego filmy pozostają niedostępne komercyjnie i są bardzo trudne do obejrzenia.

Jest synem André Hosseina, zoroastryjskiego francuskiego kompozytora pochodzenia azersko-tadżyckiego, oraz żydowskiej aktorki komediowej z Kijowa. Był żonaty trzy razy: najpierw z Mariną Vlady (ma z nią dwóch synów, Pierre'a i Igora), później z Caroline Eliacheff (z którą ma syna Nicholasa). Obecnie jest żonaty z aktorką Candice Patou, z którą ma jednego syna, Juliena.

Według artykułu napisanego przez Emannuela Peze, Hossein przeszedł na katolicyzm w 1971 roku podczas wizyty w miejscu objawień maryjnych w San Damiano in Lombardo we Włoszech.

Opis powyżej pochodzi z artykułu w Wikipedii „Robert Hossein”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Robert Hossein (Robert Hossein)

Cała filmografia Robert Hossein (Robert Hossein)