William Benedict (William Benedict)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

William Benedict (16 kwietnia 1917 – 25 listopada 1999) był amerykańskim aktorem, najbardziej znanym prawdopodobnie z roli „Whiteya” w serii filmów „The Bowery Boys” studia Monogram Pictures.

Urodził się w Haskell w Oklahomie, gdzie brał udział w szkolnych przedstawieniach, a po ukończeniu szkoły wyjechał do Hollywood. Jego pierwszym filmem była produkcja „$10 Raise” (1935) z Edwardem Everettem Hortonem w roli głównej, co zapoczątkowało intensywną karierę Benedicta. Blondyn Benedict niemal zawsze grał role młodzieńcze, takie jak gazeciarze, posłańcy, chłopcy biurowi czy robotnicy rolni.

W 1939 roku, gdy Universal Pictures rozpoczęło serię „Little Tough Guys”, aby konkurować z popularnymi filmami z udziałem „Dead End Kids”, Billy Benedict został zakontraktowany do obsady. Filmy te doprowadziły go do podobnych produkcji z „East Side Kids” (gdzie zazwyczaj grał członka gangu z East Side, choć sporadycznie wcielał się w role złoczyńców). W 1946 roku „East Side Kids” przekształcili się w „The Bowery Boys”, a Benedict pozostał w serii (jako „Whitey”) do końca 1951 roku.

Wśród innych filmów znalazły się m.in. „My Little Chickadee” (1940) z W. C. Fieldsem i Mae West, „The Ox-Bow Incident” (1943), „Bride of the Monster” (1955) w reżyserii Eda Wooda, „The Sting” (1973) oraz „Farewell, My Lovely” (1975). Benedict nigdy całkowicie nie otrząsnął się z wizerunku młodzieńca i grał posłańców oraz sprzedawców gazet jeszcze po sześćdziesiątce. Często występował również w reklamach telewizyjnych.