Dawid Healy (David Healy)

Dobrze zbudowany, pogodny nowojorczyk, David Healy przez ponad trzydzieści lat z wdziękiem wcielał się w każdą możliwą stereotypową postać Amerykanina w brytyjskich filmach i serialach. Syn Australijczyka i Amerykanki, znaczną część młodości spędził w Teksasie. Studiując na Southern Methodist University w Dallas, wybrał specjalizację z dramatu i zaprzyjaźnił się z innym młodym adeptem aktorstwa, Larrym Hagmanem. David przybył do Anglii po raz pierwszy jako żołnierz Sił Powietrznych USA i wkrótce, wraz z Hagmanem, trafił do obsady objazdowego spektaklu napisanego przez Johna Brileya. Przekształciło się to później w „The Airbase” (1965) – 25-minutowy sitcom BBC (w którym David grał starszego sierżanta Tillmana Millera), ukazujący w humorystyczny sposób różnice kulturowe między Brytyjczykami a Amerykanami w bazie RAF.

Uznając, że perspektywy zawodowe w Wielkiej Brytanii są znacznie bardziej lukratywne – zgodnie z teorią „większej ryby w mniejszym stawie” – David szybko stał się niezwykle pożądanym aktorem do każdej roli wymagającej afabilnego lub wyniosłego Amerykanina. Jego długa galeria postaci obejmowała dyplomatów, biznesmenów, biurokratów, szpiegów, wysokich rangą wojskowych i tak dalej. Zdarzały się rzadkie okazje, gdy grał wbrew swojemu typowi i wcielał się w „Brytyjczyków” – przykładem może być sympatyczny dr Watson, grający u boku charyzmatycznego Iana Richardsona jako Sherlock Holmes w „Znakach czterech” (1983). Jego komediowy talent objawił się w gościnnych występach u Dicka Emery’ego i Kenny’ego Everetta oraz w kilku rolach w serialu „Jeeves i Wooster” (1990).

Mimo że był żonaty i osiadł w hrabstwie Surrey, David przyjmował oferty pracy po obu stronach Atlantyku. Można go dostrzec w roli duchownego w „Pattonie” (1970) oraz w apokaliptycznym thrillerze Roberta Aldricha „Ostatni blask zmierzchu” (1977); świetnie wypadł jako Teddy Roosevelt w „Eleanor i Franklin: Lata w Białym Domu” (1977), a także pojawił się w powracających rolach w najpopularniejszej wówczas operze mydlanej „Dallas” (1978). Brytyjscy widzowie widzieli go w gościnnych rolach niemal w każdym głównym serialu kryminalnym, od „Świętego” (1962) i „Department S” (1969), po „The Persuaders!” (1971). Jednocześnie od 1967 roku David z sukcesami rozwijał karierę aktora teatralnego w sztukach klasycznych, występując z Royal Shakespeare Company oraz National Theatre. W 1975 roku powrócił do swoich korzeni, grając Falstaffa na festiwalu Szekspira w Dallas. Niezwykle wszechstronny, odnalazł drugie powołanie w musicalach, występując w „Kismet”, „Call Me Madam” i „The Music Man”. Zyskał wiele pochwał za interpretację hazardzisty w stylu Runyona, Nicely-Nicely Johnsona (w ekranizacji definitywnie zagranego przez Stubby’ego Kaye), w musicalu „Guys and Dolls”, gdzie wykonywał wywołujące owacje bisy do utworu „Sit Down, You're Rockin' the Boat”.

- Mini biografia IMDb autorstwa: I.S. Mowis