Dawid Healy (David Healy)

Dawid Healy (David Healy) - znany z pracy przy tego typu projektach: «You Only Live Twice» (1967), «Żyje się tylko dwa razy» (1967), «Diamonds Are Forever» (1971), «Diamenty są wieczne» (1971), «Supergirl» (1984),

Dobrze zbudowany, pogodny nowojorczyk, David Healy przez ponad trzydzieści lat z wdziękiem wcielał się w każdą możliwą stereotypową postać Amerykanina w brytyjskich filmach i serialach. Syn Australijczyka i Amerykanki, znaczną część młodości spędził w Teksasie. Studiując na Southern Methodist University w Dallas, wybrał specjalizację z dramatu i zaprzyjaźnił się z innym młodym adeptem aktorstwa, Larrym Hagmanem. David przybył do Anglii po raz pierwszy jako żołnierz Sił Powietrznych USA i wkrótce, wraz z Hagmanem, trafił do obsady objazdowego spektaklu napisanego przez Johna Brileya. Przekształciło się to później w „The Airbase” (1965) – 25-minutowy sitcom BBC (w którym David grał starszego sierżanta Tillmana Millera), ukazujący w humorystyczny sposób różnice kulturowe między Brytyjczykami a Amerykanami w bazie RAF.

Uznając, że perspektywy zawodowe w Wielkiej Brytanii są znacznie bardziej lukratywne – zgodnie z teorią „większej ryby w mniejszym stawie” – David szybko stał się niezwykle pożądanym aktorem do każdej roli wymagającej afabilnego lub wyniosłego Amerykanina. Jego długa galeria postaci obejmowała dyplomatów, biznesmenów, biurokratów, szpiegów, wysokich rangą wojskowych i tak dalej. Zdarzały się rzadkie okazje, gdy grał wbrew swojemu typowi i wcielał się w „Brytyjczyków” – przykładem może być sympatyczny dr Watson, grający u boku charyzmatycznego Iana Richardsona jako Sherlock Holmes w „Znakach czterech” (1983). Jego komediowy talent objawił się w gościnnych występach u Dicka Emery’ego i Kenny’ego Everetta oraz w kilku rolach w serialu „Jeeves i Wooster” (1990).

Mimo że był żonaty i osiadł w hrabstwie Surrey, David przyjmował oferty pracy po obu stronach Atlantyku. Można go dostrzec w roli duchownego w „Pattonie” (1970) oraz w apokaliptycznym thrillerze Roberta Aldricha „Ostatni blask zmierzchu” (1977); świetnie wypadł jako Teddy Roosevelt w „Eleanor i Franklin: Lata w Białym Domu” (1977), a także pojawił się w powracających rolach w najpopularniejszej wówczas operze mydlanej „Dallas” (1978). Brytyjscy widzowie widzieli go w gościnnych rolach niemal w każdym głównym serialu kryminalnym, od „Świętego” (1962) i „Department S” (1969), po „The Persuaders!” (1971). Jednocześnie od 1967 roku David z sukcesami rozwijał karierę aktora teatralnego w sztukach klasycznych, występując z Royal Shakespeare Company oraz National Theatre. W 1975 roku powrócił do swoich korzeni, grając Falstaffa na festiwalu Szekspira w Dallas. Niezwykle wszechstronny, odnalazł drugie powołanie w musicalach, występując w „Kismet”, „Call Me Madam” i „The Music Man”. Zyskał wiele pochwał za interpretację hazardzisty w stylu Runyona, Nicely-Nicely Johnsona (w ekranizacji definitywnie zagranego przez Stubby’ego Kaye), w musicalu „Guys and Dolls”, gdzie wykonywał wywołujące owacje bisy do utworu „Sit Down, You're Rockin' the Boat”.

- Mini biografia IMDb autorstwa: I.S. Mowis

Najważniejsze dzieła Dawid Healy (David Healy)

Cała filmografia Dawid Healy (David Healy)