Cathy O'Donnell (Cathy O'Donnell)

Cathy O'Donnell (6 lipca 1923 – 11 kwietnia 1970) była amerykańską aktorką, najbardziej znaną z licznych ról w filmach nurtu noir.

Będąc związana kontraktem z Samuelem Goldwynem, O'Donnell zadebiutowała w niekredytowanej roli statystki w klubie nocnym w filmie „Wonder Man” (1945). Jej pierwszą główną rolę otrzymała w „Najlepszych latach naszego życia” (1946), wcielając się w postać Wilmy Cameron, licealnej miłości Homera Parrisha – podwójnego amputowanego, granego przez Harolda Russella, który w rzeczywistości był weteranem II wojny światowej i amputantem.

Została wypożyczona do studia RKO do jednego z jej najbardziej pamiętnych filmów, „Żyją nocą” (1949), w którym wystąpiła u boku Farleya Grangera. Produkcja ta jest powszechnie uważana za klasykę gatunku noir i znalazła się na liście dziesięciu najlepszych filmów noir według „The Guardian”. Reżyserem filmu był Nicholas Ray. Oboje aktorzy ponownie zagrali razem w kolejnym filmie, „Boczna ulica” (1950).

Później O'Donnell wystąpiła w roli Judy Miniver w filmie „Historia Miniverów” (również 1950), a także zagrała rolę drugoplanową w „Historii detektywa” (1951). W westernie „Człowiek z Laramie” (1955) wcieliła się w Barbarę Waggoman, obiekt westchnień postaci granej przez Jamesa Stewarta. Jej ostatnią rolą filmową była Tirzah, siostra głównego bohatera, w nagrodzonym Oscarem za najlepszy film dziele Williama Wylera „Ben-Hur” (1959).

W latach 60. występowała w serialach telewizyjnych, grając głównie role epizodyczne w takich produkcjach jak „Perry Mason”, „Buntownik” i „Człowiek bez broni”. Jej ostatni występ ekranowy miał miejsce w 1964 roku w jednym z odcinków serialu „Bonanza”.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Cathy O'Donnell”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.