Pierwsza liga
Krótki opis
Rachel Phelps dziedziczy drużynę baseballową Cleveland Indians po śmierci męża i planuje przenieść klub do Miami. Warunki umowy najmu sprawiają, że jest to możliwe tylko w przypadku drastycznego spadku frekwencji, dlatego kobieta postanawia skompletować skład na tyle słaby, by zespół zajął ostatnie miejsce w tabeli. Zatrudnia Lou Browna, menedżera, którego drużyny od dekad tkwią w niższych ligach. Brown sprowadza grupę odrzuconych graczy: weterana na pozycji łapacza z problemami z kolanami, utalentowanego, lecz nieobliczalnego miotacza z kłopotami z prawem, trzeciego bazowego bardziej dbającego o swój wizerunek niż o grę oraz szybkiego outfieldera, który niewiele rozumie z zasad sportu. Rachel nie przewidziała jednak jednego: gdy zawodnicy dowiadują się o jej planach, zamiast przegrywać, zaczynają odnosić zwycięstwa.
Pierwsza liga zadebiutowała w 1989 roku i trwa 107 minut. Jest to drugi z pięciu filmów wyreżyserowanych przez Davida S. Warda, który poprzedził Ulica Nadbrzeżna, a po nim nastąpiły Król Ralph, Pierwsza liga II oraz Nagi peryskop. Ward był również autorem scenariusza. W obsadzie, liczącej 49 uznanych wykonawców, główne role zagrali Tom Berenger, Charlie Sheen, Corbin Bernsen, Margaret Whitton, James Gammon oraz Rene Russo. Film, którego budżet wyniósł około 11 milionów dolarów, zarobił w światowym box office Roughly 50 milionów dolarów. W serwisie IMDb obraz otrzymał ocenę 7,2/10 na podstawie 83 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 6,9/10 przy 915 głosach. Ocena krytyków, wynosząca 6,9/10 na podstawie 41 recenzji, jest zbliżona do not widowni.
Co pozostało za kulisami
- W wywiadzie dla tygodnika sportowego Sports Illustrated Charlie Sheen przyznał, że przyjmował sterydy podczas przygotowań do zdjęć. Aktor stwierdził, że dzięki temu udało mu się zwiększyć prędkość piłki przy rzucie do 136 km/h.
- Do zademonstrowania sportowych osiągnięć aktorów używano różnych sztuczek. Na przykład kopiec miotarski, z którego rzucał Charlie Sheen, został zbliżony do bazy domowej, a kamerę ustawiano tak, aby nie było to widoczne dla widza. Bieg Wesleya Snipesa pokazywano w zwolnionym tempie.
- Reżyser David S. Ward jest zagorzałym fanem baseballowej drużyny „Cleveland Indians”. Pomysł na stworzenie filmu podsunął mu pomysł, że w ten sposób będzie mógł zobaczyć, jak jego ulubiona drużyna wygra choć raz.
- Większość zdjęć odbywała się latem 1988 roku, a to lato w stanie Milwaukee było jednym z najgorętszych w historii pomiarów meteorologicznych. Jest to widoczne w ostatniej grze play-off, kiedy prawie wszyscy gracze noszą mundury z długimi rękawami (akcja rozgrywa się w chłodną jesienną pogodę), podczas gdy widzowie na trybunach ubrani są w koszulki z krótkim rękawem i szorty.
- W oryginalnym zakończeniu filmu bohaterka grana przez Margaret Whitton (1950-2016) wyznaje przed finałowym meczem, że udaje wstrętlącą osobę tylko po to, by zmotywować graczy. Publiczność na przedpremierowych pokazach bardziej lubiła widzieć w tej postaci prawdziwą sukę, więc zakończenie zostało przefilmowane i pokazano, jak bohaterka jest zasmucona zwycięstwem „Cleveland Indians”. Oryginalne zakończenie można znaleźć na wydaniu DVD.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
