Upiór w operze
Krótki opis
W dziewiętnastowiecznym Paryżu młoda sopranistka imieniem Christine staje się obiektem zainteresowania ukrytego geniusza muzycznego, który zamieszkuje podziemia Opery. Zamaskowana postać, oszpecona i budząca grozę wśród pracowników teatru, w tajemnicy udziela dziewczynie lekcji i pomierza ją w zdobyciu głównych ról, jednocześnie terroryzując dyrekcję. Gdy w życiu Christine pojawia się Raoul, przyjaciel z dzieciństwa i zamożny mecenas, zazdrość Upiora staje się niebezpieczna dla nich obojga.
Joel Schumacher wyreżyserował tę adaptację słynnego musicalu Andrew Lloyda Webbera, który z kolei opiera się na powieści Gastona Leroux. Schumacher współtworzył scenariusz wraz z Lloydem Webberem i Charlesem Hartem; Webber pełnił również funkcję producenta poprzez The Really Useful Group, współpracując z Warner Bros. Był to siedemnasty z dwudziestu jeden pełnometrażowych filmów w dorobku Schumachera, zrealizowany po „Veronica Guerin” z 2003 roku, a przed „Numer 23” z 2007 roku. W rolę Upiora wcielił się Gerard Butler, a towarzyszą mu Emmy Rossum jako Christine, Patrick Wilson jako Raoul, Miranda Richardson jako Madame Giry, Minnie Driver jako Carlotta oraz Ciarán Hinds jako Firmin, wraz z liczną obsadą i ekipą filmową.
Film, który wszedł na ekrany w grudniu 2004 roku, dysponował budżetem w wysokości 70 milionów dolarów i zarobił na całym świecie około 155 milionów dolarów. Produkcja została dobrze przyjęta przez widzów: w serwisie IMDb otrzymała ocenę 7,2/10 na podstawie około 138 000 głosów, a w TMDB 7,3/10 przy znacznie mniejszej liczbie ocen. Wyniki te są wyraźnie wyższe od oceny krytyków, która wyniosła 5,2/10 na podstawie 166 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- W scenie, w której Christine debiutuje na scenie teatru, jej strój nie jest taki sam jak w oryginalnym musicalu – to znaczy, nie jest to strój do opery „Hannibal”. Jej suknia, biżuteria i fryzura są kopią portretu cesarzowej Elżbiety pędzla Franza Xavera Winterhaltera (1865).
- Keira Knightley była jedną z kandydatek do roli Christine Daaé. Oprócz Keiry wśród pretendentów znajdowały się również Charlotte Church, Catherine Zeta-Jones, Martina McCahon, Jessica Simpson, Andrea Corr i Anne Hathaway. Prawie dostała rolę Christine Katie Holmes, jednak reżyser uznał ją za zbyt „starą” do tej roli.
- Wizażystka filmu Jenny Shircore opracowała projekt deformacji Ducha na podstawie przypadku wrodzonej patologii, którą kiedyś widziała.
- Początek filmu, fotografia starego Paryża, która następnie przechodzi w czarno-białe ujęcia filmowe, to nawiązanie do filmu muzycznego „Moulin Rouge!” (2001) Baza Luhrmanna.
- Łódź podczas głównej arii „The Phantom of the Opera” poruszała się po specjalnych torach znajdujących się pod wodą.
- Wszyscy aktorzy śpiewają w filmie sami – z wyjątkiem Minnie Driver. Ona jest profesjonalną wokalistką jazzową, ale aby Carlotta śpiewała sopranem, zaproszono Margaret Prys, profesjonalną śpiewaczkę operową. Co ciekawe, ona również zagrała w filmie – w roli damy dworu w scenie Il Muto.
- Aby przygotować Gerarda Butlera, wykonawcę głównej męskiej roli, codziennie potrzeba było około 4 godzin.
- Schumacher proponował rozważenie kandydatury Colina Farrella, ale zrezygnował z tego pomysłu, przekonując się o całkowitej niezdolności aktora do śpiewania.
- Projekt był gotowy do uruchomienia już w 1990 roku, i na ten moment jego głównymi gwiazdami mieli być Michael Crawford i Sarah Brightman (to oni odgrywali główne role na teatralnych deskach). Jednak na krótko przed rozpoczęciem pracy nad projektem Andrew Lloyd Webber rozwiódł się z Sarah Brightman i projekt trafił na zapomniane półki.
- Na początku filmu, w scenie aukcji (podobnie jak w musicalu), numer katalogowy żyrandola to 666, biblijna „liczba Bestii”, wspomniana w „Apokalipsie św. Jana”.
- Kiedy Duch po raz pierwszy prowadzi Christine do swojej kryjówki, przechodzą korytarzem, gdzie z ścian wyrastają ludzkie ręce trzymające płonące świeczniki. To cytat z filmu Jeana Cocteau „Piękna i Bestia” (1946).
- W kwietniu 2004 roku publiczność, która była na przedstawieniu o tej samej nazwie w Londynie, została poproszona o pozostanie po występie i nagranie efektów dźwiękowych do filmu.
- Minnie Driver (Carlotta) zaśpiewała własnym głosem tylko jedną piosenkę – „Learn to be lonely”.
- Ostatnia scena filmu kręcona była przez cały tydzień.
- Wśród kandydatów na stanowisko reżysera byli Hindus Shekhar Kapur i John Woo.
- Film został nakręcony w oparciu o powieść Gastona Leroux „Upior w operze” (Le Fantôme de l'Opéra, 1910).
- Aby przesłuchać kandydatów do ról w przyszłym filmie, specjalnie zbudowano dekoracje. Aktorzy musieli nawet włożyć kostiumy.
- Reżyser Joel Schumacher chciał osiągnąć realizm, dlatego podczas sceny pożaru dekoracje teatru zostały dosłownie spalone na popiół.
- Biała półmaska Ducha, w której kręcił się Gerard Butler, została sprzedana na aukcji eBay za 6350 funtów szterlingów.
- O rolę Ducha ubiegał się Hugh Jackman.
- Specjalnie dla filmu Webber napisał około 15 minut nowej muzyki. Również zainwestował własne środki w produkcję filmu w wysokości 6 milionów dolarów.
- Ani Gerard Butler, ani Emmy Rossum, zanim otrzymali swoje role, ani razu nie widzieli musicalu o tej samej nazwie. Joel Schumacher również nie widział teatralnej wersji.
- Joel Schumacher zaprosił Gerarda Butlera do projektu po obejrzeniu aktora w filmie „Dracula 2000”.
- W musicalu żyrandol spada na końcu pierwszego aktu. Jednak w ekranizacji to wydarzenie przeniesiono na koniec filmu. Ten zabieg fabularny został później wykorzystany w wersji musicalu wystawianej w Las Vegas. Ze względu na to, że żyrandol spada teraz w „niewłaściwym miejscu”, tekst piosenki został nieznacznie zmieniony: monsieur Firmin w musicalu wznosi toast „za nowy żyrandol” (to the new chandelier), natomiast w filmie ten wers zastąpiono słowami „za przyjaciół, którzy tu są” (to the friends that are here).
- Specjalnie do kręcenia tego filmu wykonano żyrandol (jego waga – 2,2 tony).
- Webber nie brał udziału w obsadzaniu aktorów, jego jedynym warunkiem było, aby aktorzy śpiewali własnymi głosami.
- O rolę Ducha ubiegali się John Travolta i Antonio Banderas. Ten drugi wziął nawet lekcje śpiewu specjalnie do tej roli.
- Podczas balu maskowego Raoul goni Ducha i trafia do lustrzanego pokoju. Nie ma go w oryginalnym musicalu, ale lustrzany pokój występuje w oryginalnej powieści Leroux.
- Przez długie trzynaście lat, przez które film był w opracowaniu, wiele znanych osobistości poczuło się zaangażowanych w projekt, choć nie na długi czas. Tylko jedna kandydatura została zatwierdzona od samego początku – reżyser Joel Schumacher. Autor „Opery Fantom” Andrew Lloyd Webber zaprosił Joela po obejrzeniu filmu „The Lost Boys”.
- Zdjęcia do filmu odbywały się w Wielkiej Brytanii od września 2003 do stycznia 2004 roku.
- Carlotta mówi z włoskim akcentem – Minnie Driver w dzieciństwie mieszkała w Wenecji i przejęła akcent od sąsiadki Włoszki.
- Przez cały film Duch wypowiada zaledwie 14 zdań. Reszta to śpiew.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
