Upiór w operze
Najsłynniejszy musical świata wreszcie na dużym ekranie.
Kraj
Budżet
$70 000 000
Opłaty
$154 674 241
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Charles Hart, Richard Stilgoe
Producent
Andrew Lloyd Webber, Jeff Abberley, Julia Blackman, Ralph Kamp, Louise Goodsill, Paul Hitchcock, Austin Shaw, Keith Cousins
Operator
Kompozytor
Artysta
Anthony Pratt, Anthony Caron-Delion
Casting
David Grindrod
Instalacja
Terry Rawlings
Cały zespół (71)
Cały zespół (71)
Krótki opis
XIX-wieczny Paryż. Dla osieroconej Christine domem jest opera, w której młodziutka dziewczyna śpiewa w chórze. Pewnego dnia podczas próby kapryśna diva rezygnuje z roli. Kierownicy teatru postanawiają powierzyć ją debiutantce - Christine. Dziewczyną opiekuje się genialny muzyk, który po straszliwym oszpeceniu wycofał się z życia i schronił w piwnicach teatru. Dzięki jego pomocy występ Christine staje się wielkim sukcesem. Jej czarowi ulega wicehrabia Raoul de Chagny. Względy, którymi dziewczyna zaczyna go obdarzać, wywołują gniew Upiora.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie powieści Gastona Leroux „Duch Opery” (Le Fantome de l'Opera, 1910).
- O rolę Ducha ubiegali się John Travolta i Antonio Banderas. Ten drugi wziął nawet lekcje śpiewu specjalnie do tej roli.
- Keira Knightley była jedną z kandydatek do roli Christine Daaé. Oprócz Keiry wśród pretendentów znajdowały się również Charlotte Church, Catherine Zeta-Jones, Martina McCahon, Jessica Simpson, Andrea Corr i Anne Hathaway. Prawie dostała rolę Christine Katie Holmes, jednak reżyser uznał ją za zbyt „starą” do tej roli.
- Projekt był gotowy do uruchomienia już w 1990 roku, i na ten moment jego głównymi gwiazdami mieli być Michael Crawford i Sarah Brightman (to oni odgrywali główne role na teatralnych deskach). Jednak na krótko przed rozpoczęciem pracy nad projektem Andrew Lloyd Webber rozwiódł się z Sarah Brightman i projekt trafił na zapomniane półki.
- Wśród kandydatów na stanowisko reżysera byli Hindus Shekhar Kapur i John Woo.
- Przez długie trzynaście lat, przez które film był w opracowaniu, wiele znanych osobistości poczuło się zaangażowanych w projekt, choć nie na długi czas. Tylko jedna kandydatura została zatwierdzona od samego początku – reżyser Joel Schumacher. Autor „Opery Fantom” Andrew Lloyd Webber zaprosił Joela po obejrzeniu filmu „The Lost Boys”.
- Aby przygotować Gerarda Butlera, wykonawcę głównej męskiej roli, codziennie potrzeba było około 4 godzin.
- Ostatnia scena filmu kręcona była przez cały tydzień.
- W kwietniu 2004 roku publiczność, która była na przedstawieniu o tej samej nazwie w Londynie, została poproszona o pozostanie po występie i nagranie efektów dźwiękowych do filmu.
- Joel Schumacher zaprosił Gerarda Butlera do projektu po obejrzeniu aktora w filmie „Dracula 2000”.
- Ani Gerard Butler, ani Emmy Rossum, zanim otrzymali swoje role, ani razu nie widzieli musicalu o tej samej nazwie. Joel Schumacher również nie widział teatralnej wersji.
- Specjalnie dla filmu Webber napisał około 15 minut nowej muzyki. Również zainwestował własne środki w produkcję filmu w wysokości 6 milionów dolarów.
- Webber nie brał udziału w obsadzaniu aktorów, jego jedynym warunkiem było, aby aktorzy śpiewali własnymi głosami.
- Minnie Driver (Carlotta) zaśpiewała własnym głosem tylko jedną piosenkę – „Learn to be lonely”.
- Specjalnie do kręcenia tego filmu wykonano żyrandol (jego waga – 2,2 tony).
- Łódź podczas głównej arii „The Phantom of the Opera” poruszała się po specjalnych torach znajdujących się pod wodą.
- Aby przesłuchać kandydatów do ról w przyszłym filmie, specjalnie zbudowano dekoracje. Aktorzy musieli nawet włożyć kostiumy.
- O rolę Ducha ubiegał się Hugh Jackman.
- Schumacher proponował rozważenie kandydatury Colina Farrella, ale zrezygnował z tego pomysłu, przekonując się o całkowitej niezdolności aktora do śpiewania.
- Zdjęcia do filmu odbywały się w Wielkiej Brytanii od września 2003 do stycznia 2004 roku.
- Wszyscy aktorzy śpiewają w filmie sami – z wyjątkiem Minnie Driver. Ona jest profesjonalną wokalistką jazzową, ale aby Carlotta śpiewała sopranem, zaproszono Margaret Prys, profesjonalną śpiewaczkę operową. Co ciekawe, ona również zagrała w filmie – w roli damy dworu w scenie Il Muto.
- Carlotta mówi z włoskim akcentem – Minnie Driver w dzieciństwie mieszkała w Wenecji i przejęła akcent od sąsiadki Włoszki.
- Wizażystka filmu Jenny Shircore opracowała projekt deformacji Ducha na podstawie przypadku wrodzonej patologii, którą kiedyś widziała.
- Biała półmaska Ducha, w której kręcił się Gerard Butler, została sprzedana na aukcji eBay za 6350 funtów szterlingów.
- Na początku filmu w scenie aukcji (jak i w musicalu) numer lotu żyrandola to 666, biblijna „liczba Bestii” wspomniana w „Apokalipsie św. Jana”.
- Początek filmu, fotografia starego Paryża, która następnie zmienia się w czarno-białe ujęcia filmowe, to nawiązanie do kinomuzikalu „Moulin Rouge!” (2001) Baza Luhrmanna.
- Reżyser Joel Schumacher chciał osiągnąć realizm, dlatego podczas sceny pożaru dekoracje teatru zostały dosłownie spalone na popiół.
- Przez cały film Duch wypowiada zaledwie 14 zdań. Reszta to śpiew.
- W musicalu żyrandol spada pod koniec pierwszego aktu. Jednak w filmowej adaptacji to wydarzenie przeniesiono na koniec filmu. Ten zabieg fabularny został później wykorzystany w wersji musicalu wystawianej w Las Vegas. Z powodu tego, że żyrandol spada teraz w „niewłaściwym miejscu”, konieczne było delikatne przeredagowanie tekstu: w musicalu na Mascarade monsieur Firmin wznosi toast „za nowy żyrandol” (to the new chandelier), a w filmie tę linijkę zastąpiono „za przyjaciół tu obecnych” (to the friends that are here).
- Kiedy Duch po raz pierwszy prowadzi Christine do swojego legowiska, przechodzą przez korytarz, w którym z ścian wystają ludzkie ręce trzymające płonące świeczniki. To cytat z filmu Jeana Cocteau „Piękna i Bestia” (1946).
- W scenie, w której Christine debiutuje na scenie teatru, jej strój nie jest taki sam jak w oryginalnym musicalu – to znaczy, nie jest to strój do opery „Hannibal”. Jej suknia, biżuteria i fryzura są kopią portretu cesarzowej Elżbiety pędzla Franza Xavera Winterhaltera (1865).
- Podczas balu maskowego Raoul goni Ducha i trafia do lustrzanego pokoju. Nie ma go w oryginalnym musicalu, ale lustrzany pokój występuje w oryginalnej powieści Leroux.
- Film został nakręcony w oparciu o powieść Gastona Leroux „Upior w operze” (Le Fantôme de l'Opéra, 1910).
- Minnie Driver (Carlotta) zaśpiewała własnym głosem tylko jedną piosenkę – „Learn to be lonely”.
- Na początku filmu, w scenie aukcji (podobnie jak w musicalu), numer katalogowy żyrandola to 666, biblijna „liczba Bestii”, wspomniana w „Apokalipsie św. Jana”.
- Początek filmu, fotografia starego Paryża, która następnie przechodzi w czarno-białe ujęcia filmowe, to nawiązanie do filmu muzycznego „Moulin Rouge!” (2001) Baza Luhrmanna.
- W musicalu żyrandol spada na końcu pierwszego aktu. Jednak w ekranizacji to wydarzenie przeniesiono na koniec filmu. Ten zabieg fabularny został później wykorzystany w wersji musicalu wystawianej w Las Vegas. Ze względu na to, że żyrandol spada teraz w „niewłaściwym miejscu”, tekst piosenki został nieznacznie zmieniony: monsieur Firmin w musicalu wznosi toast „za nowy żyrandol” (to the new chandelier), natomiast w filmie ten wers zastąpiono słowami „za przyjaciół, którzy tu są” (to the friends that are here).
- Kiedy Duch po raz pierwszy prowadzi Christine do swojej kryjówki, przechodzą korytarzem, gdzie z ścian wyrastają ludzkie ręce trzymające płonące świeczniki. To cytat z filmu Jeana Cocteau „Piękna i Bestia” (1946).
- Na początku filmu, w scenie z aukcją (podobnie jak w musicalu), numer lotu żyrandola to 666 – biblijna „liczba Bestii” wspomniana w „Apokalipsie św. Jana”.
Podobne filmy
8.7/10
8.5/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
