I kto to mówi

Mollie jest odnoszącą sukcesy księgową, która zachodzi w ciążę z Albertem – żonatym mężczyzną nieplanującym odejścia od żony. Zdeterminowana, by samotnie wychować dziecko, trafia do szpitala podczas porodu. Wiozą ją tam James, kierowca taksówki, który wspiera ją w tych trudnych chwilach, a później regularnie powraca do jej życia – najpierw jako przyjaciel, a potem jako opiekun jej syna, Mikeya. Podczas gdy Mollie stara się znaleźć odpowiedniego, zapewniającego stabilizację finansową ojca dla dziecka, James po cichu liczy na coś więcej. Żadne z nich nie wie jednak, że Mikey ma własne zdanie na temat tego, kto powinien pełnić tę rolę.

Myśli niemowlęcia słyszymy w formie narracji z offu, którą zapewnił Bruce Willis. Chłopiec zdecydowanie woli taksówkarza od pozostałych zalotników swojej matki. Film wyreżyserowała i napisała Amy Heckerling; była to jej czwarta pełnometrażowa produkcja po Beztroskich latach w Ridgemont High, Niebezpiecznym Johnnym oraz W krzywym zwierciadle: Europejskich wakacjach. Reżyserka powróciła do tej historii rok później w kontynuacji I kto to mówi 2. W rolach głównych wystąpili John Travolta i Kirstie Alley, a w rolach drugoplanowych Olympia Dukakis, George Segal i Abe Vigoda; w napisach końcowych wymieniono łącznie pięćdziesięciu wykonawców.

Film, którego budżet wyniósł około 8 milionów dolarów, zarobił w światowym box office około 297 milionów dolarów, co stanowi zysk znacznie przekraczający koszty produkcji. Widzowie ocenili go umiarkowanie: średnia na IMDb wynosi 5,9/10 na podstawie ponad 85 000 głosów, natomiast na TMDB jest to 6,3/10 przy znacznie mniejszej próbie. Ocena krytyków, wynosząca 5,4/10 na podstawie 38 recenzji, jest niższa niż obie noty przyznane przez publiczność.