Hellraiser 2. Hellbound
Krótki opis
Kirsty Cotton trafia do szpitala psychiatrycznego po śmierci ojca i macochy, a jej relacja z tych wydarzeń zostaje uznana za urojenia. Dyrektor placówki, dr Philip Channard, od lat bada zagadkową kostkę i otwierany przez nią wymiar. Przekonany, że zdoła tam dotrzeć, doprowadza do powrotu Julii Cotton, macochy Kirsty. Tymczasem sama dziewczyna szuka sposobu, by odnaleźć ojca, który – jak wierzy – przebywa w tym samym nadnaturalnym miejscu.
Film w reżyserii Tony’ego Randela był jego pełnometrażowym debiutem oraz drugą częścią serii zapoczątkowanej przez „Hellraisera” Clive’a Barkera. Scenariusz napisał Peter Atkins, producentem był Christopher Figg, a obraz powstał przy współpracy brytyjskich i amerykańskich firm. W rolę Kirsty ponownie wcieliła się Ashley Laurence, a towarzyszą jej Clare Higgins jako Julia, Kenneth Cranham jako Channard, Imogen Boorman jako Tiffany oraz William Hope jako Kyle MacRae.
Film, który wszedł na ekrany w grudniu 1988 roku, okazał się sukcesem komercyjnym – przy skromnym budżecie zarobił w światowych box office kilkukrotność poniesionych kosztów. W serwisie IMDb uzyskał ocenę 6,4 na podstawie około 61 000 głosów, a w TMDB 6,4 z około 1 300 głosów. Ocena krytyków na poziomie 5,9 z 33 recenzji plasuje go blisko wyników przyznanych przez widzów. Do późniejszych filmów w reżyserii Randela należą „Amityville 1992: Najwyższy czas” oraz „Kleszcze”.
Co pozostało za kulisami
- Aktor Andrew Robinson, który w pierwszej części zagrał Larry’ego Cottona, z powodów finansowych odmówił udziału w drugiej, co zmusiło do przerobienia pierwotnego scenariusza.
- W oryginalnym scenariuszu doktor Kennard nazywał się Malahide. Nazwisko Kennard zostało wybrane ze względu na podobieństwo do nazwiska chirurga Christiana Barnarda, który jako pierwszy na świecie przeprowadził udane przeszczepienie serca.
- Początkowy scenariusz Barkera został zmieniony pod wpływem Tony’ego Randela i Petera Atkinsa, którzy reżyserowali kontynuację „Hellraiser – Układ”. Dotyczy to sceny, w której Kirsty zabiera szkatułkę Julii, zabitej przez haczyki cenobitów. Konieczne było wprowadzenie łączącego serię elementu – materaca z krwią Julii.
- Scenarzysta i producent Clive Barker opracował historie cenobitów na potrzeby pierwszego filmu z serii, choć ich pochodzenie pozostało dla widzów zagadką. Zakładał pokazać publiczności przynajmniej to, że cenobici kiedyś byli ludźmi, a demonami stali się w wyniku własnych, występnych skłonności. Ten niuans miał podkreślić historie bohaterów w wykonaniu Olivera Smitha i Claire Higgins, oraz ich stopniowe poddawanie się grzechowi pożądliwości, przy czym zakładano, że głównym antagonistą serii miałaby stać się postać Higgins. Tak czy inaczej, większą popularnością wśród widzów cieszył się Pinhead, który stał się centralną postacią wszystkich kolejnych sequeli.
- W scenariuszu znajdowała się szczegółowa historia Pinheada, którą odegrał Doug Bradley, ale z powodu ograniczeń budżetowych nie została włączona do filmu. Pokazano jedynie, jak szkatułkę otwiera kapitan Spencer i przemienia się w Pinheada. Historię kapitana Spencera/Pinheada opowiedziano później w filmie Anthony’ego Hickoxa „Hellraiser III: Piekło na Ziemi” (1992).
- William Hope opowiadał, że kiedy jego teściowa z bratankiem byli w Londynie, poprosili go o pozwolenie na przyjście na plan zdjęciowy. On się nie sprzeciwił i przyszli tego dnia, kiedy kręcono scenę z materacem. Według Hope’a, jego teściowa była w szoku z tego, co zobaczyła, a bratanek był zadowolony.
- Kenneth Cranham opowiadał, że do udziału w zdjęciach przekonały go namowy wnuka.
- Podczas kręcenia jednej ze scen Nicolas Vince otrzymał cios w szczękę. Sam nalegał, żeby jego postać miała oczy, co wywołało pewne zdziwienie wśród fanów franczyzy i niezadowolenie. Scenę, w której odzyskuje wzrok, wycięto z filmu podczas montażu, co spowodowało niezrozumienie, ponieważ na początku filmu jest pokazany bez oczu.
- Według Ashley Lawrence, Claire Higgins i William Hope nieustannie się kłócili o drobiazgi podczas kręcenia, ale Ashley nie mogła zrozumieć przyczyny tej waśni. Wiele lat później Higgins podzieliła się z Lawrence prawdą: w latach 60. razem się uczyli, a ona była w nim zakochana, jak jej się wydawało, bez wzajemności, i dlatego celowo zachowywała się chłodno, żeby się od tych uczuć odgrodzić. Kiedy Lawrence opowiedziała wszystko Hope'owi, złamało mu to serce, ponieważ on również żywił do niej uczucia.
- Powtarzający się dźwięk, który wydaje Lewiatan w świecie cenobitów, to słowo „god” zakodowane alfabetem Morse’a.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
