Konformista

Name: Konformista
Genre: Dramat
Released: 1971-01-29
Duration: 1 h 48 min
Rating: 7.2
Cast: Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli, Gastone Moschin, Dominique Sanda, Enzo Tarascio

Il conformista (1971)

Chronometraż: 1:48 (108 min)

—
brak ocen

7.6/10
772

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 4

Zdjęcie 143

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Konformista — The Conformist – 4K Re-Release Trailer – Bernardo Bertolucci, Jean-Louis Trintignant

1:40

Zdjęcie 143

Data premiery

1971-01-29

Kraj

Niemcy, Francja, Włochy

Produkcja

Mars Films, Marianne Productions, Maran Film, Mars Film Produzione

Genre

Dramat

Budżet

$750 000

Opłaty

$233 493

Witryna internetowa

Reżyser

Bernardo Bertolucci

Aktorzy

Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli, Gastone Moschin, Dominique Sanda, Enzo Tarascio, Fosco Giachetti, José Quaglio, Yvonne Sanson, Milly, Antonio Maestri
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Maurizio Lodi-Fè, Giovanni Bertolucci

Operator

Vittorio Storaro

Kompozytor

Georges Delerue

Artysta

Ferdinando Scarfiotti, Nedo Azzini

Casting

Instalacja

Franco Arcalli, Aldo U. Passalacqua
Cały zespół (42)

Krótki opis

Lata 30., Włochy. Marcello Clerici (Jean-Louis Trintignant) pracuje dla rządu jako tajny agent. Aby uzyskać wyższy status społeczny, żeni się z bogatą Giulią (Stefania Sandrelli). Dostaje nowe zadanie, ma rozpracować profesora Quadriego (Enzo Tarascio), mieszkającego w Paryżu działacza antyfaszystowskiego. Wybiera się więc z nowo poślubioną żoną w podróż poślubną do Francji.

Co pozostało za kulisami

Szpital, w którym przebywa ojciec głównego bohatera, to Teatro Libera, czyli „Wolny Teatr”, na obrzeżach Rzymu. Ten masywny budynek w stylu secesyjnym z białego marmuru był wykorzystywany również w innych filmach i programach telewizyjnych.
Kiedy główny bohater prosi operatora o połączenie z profesorem Quadrim, podaje numer telefonu, który kiedyś należał do idola Bernardo Bertolucciego (1941-2018) Jean-Luca Godarda. Kiedy Quadri odbiera, główny bohater przypomina sobie jedną z lekcji, podczas której Quadri powiedział: „Czas na refleksję minął. Nadszedł czas działania”. Tymi słowami otwiera się film Godarda z 1960 roku „Mały żołnierz”.
Z powieścią o tym samym tytule (1947) autorstwa Alberto Moravii (1907-1990), która później stała się podstawą literacką filmu, Bernarda Bertolucciego zapoznała jego ówczesna partnerka Maria Paola Maino. Podobało mu się, jak ona opowiadała o książce, ale sam był zajęty pracą nad filmem „Strategia pająka” (1970) i nie czytał powieści w momencie, gdy opowiadał pomysł na ekranizację Luigi Luraschiemu (1905-2002) z firmy Paramount Pictures. Bertolucci był tak przekonujący, że Luraschi zgodził się sponsorować zdjęcia i zająć się dystrybucją filmu. Już miesiąc później Bertolucci czytał powieść i jednocześnie pisał scenariusz.
Początkowo montażem filmu zajmował się, jak zwykle, Roberto Perpignani i montował go liniowo, czyli chronologicznie. Wkrótce jednak niektóre wątki filmu zmontował Franco Arcalli (1929-1978), przeplatając przeszłość z teraźniejszością i zmieniając w ten sposób strukturę filmu. Efekt tak spodobał się Bertolucciemu, że powierzył Arcalliemu montaż całego filmu i odtąd pracował wyłącznie z nim.
Zanim do roli Anny Quadri wybrano Dominique Sanda, Bernardo Bertolucci oferował tę rolę Brigitte Bardot.
Na drodze do Quadriego główny bohater wypowiada frazę po łacinie „Animula, vagula, blandula, hospes comesque corporis”, czyli „Duszo, błąkająca się, łagodna, gościu i towarzyszu w ludzkim ciele”. To pierwszy wers epitafium, którego autorstwo przypisuje się starożytnemu cesarzowi rzymskiemu Hadrianowi (76-138).