Persona

Name: Persona
Genre: Dramat
Released: 1966-10-18
Duration: 1 h 25 min
Rating: 8
Cast: Bibi Andersson, Liv Ullmann, Margaretha Krook, Gunnar Björnstrand, Jörgen Lindström

Persona (1966)

Chronometraż: 1:25 (85 min)

—
brak ocen

8.1/10
2430

7.9/10
38886

8/10
140000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 120

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Persona — Persona (1966) ORIGINAL TRAILER [HD 1080p]

2:44

Zdjęcie 120

Data premiery

Kraj

Produkcja

Genre

Budżet

Opłaty

$12 142

Witryna internetowa

Reżyser

Ingmar Bergman

Aktorzy

Bibi Andersson, Liv Ullmann, Margaretha Krook, Gunnar Björnstrand, Jörgen Lindström
Wszyscy aktorzy i role (5)

Scenariusz

Producent

Ingmar Bergman

Operator

Sven Nykvist

Kompozytor

Lars Johan Werle

Artysta

Bibi Lindström

Casting

Instalacja

Ulla Ryghe
Cały zespół (19)

Krótki opis

Aktorka Elisabeth Vogler (Liv Ullmann) zaniemówiła w trakcie przedstawienia "Elektry". Badania kliniczne wykazały brak przyczyn fizjologicznych, Elisabeth przestała mówić z własnej woli. Lekarka, która się nią opiekuje wysyła ją wraz z młodą pielęgniarką Almą (Bibi Andersson) na rekonwalescencję w domku nad morzem. Pielęgniarka zaczyna coraz bardziej ufać swojej pacjentce i zwierzać się jej ze swoich przeżyć.

Co pozostało za kulisami

W antycznym teatrze termin „Persona” oznaczał maskę, przez otwór na usta której aktor wygłasza swoją rolę. Sam termin „Persona” został zaczerpnięty przez Ingmara Bergmana z filozoficznej teorii Carla Gustava Junga o związku między „Personą” a „Animą” w życiu, gdzie „Persona” reprezentuje maskę, która odgrywa określoną rolę w społeczeństwie, ukrywając przy tym prawdziwe „ja”. „Anima”, lub „Animus” – to zbiorowy obraz kobiety w indywidualnym podświadomości mężczyzny, i odwrotnie; to archetyp, przeciwny idealnemu obrazowi „Persony”.
Początkowo Bergman planował nazwać film „Kinematograf” (obraz zaczyna się od pokazu zapalającej się lampy filmowej, migoczących kadrów, gdzieś w środku taśma się zrywa, na końcu filmu lampa gaśnie). Jednak producent mu na to nie pozwolił.
Wiosną 1965 roku Ingmar Bergman (1918-2007) trafił do szpitala z zapaleniem płuc, tam napisał scenariusz „Persony”.
W starożytnym teatrze termin „Persona” oznaczał maskę, przez otwór na usta której aktor recytuje swoją rolę. Sam termin „Persona” został zapożyczony przez Ingmara Bergmana z filozoficznej teorii Carla Gustava Junga o związku między „Personą” a „Animą” w życiu, gdzie „Persona” reprezentuje maskę, odgrywającą określoną rolę w społeczeństwie, ukrywającą przy tym prawdziwe „ja”. „Anima”, lub „Animus” – to kolektywny obraz kobiety w indywidualnym podświadomości mężczyzny i odwrotnie; jest to archetyp, przeciwstawny doskonałemu obrazowi „Persony”.
Początkowo Bergman planował nazwać film „Kinematografia” (obraz zaczyna się od pokazu zapalającej się lampy filmowej, migają kadry, gdzieś w połowie taśma się zrywa, na końcu filmu lampa gaśnie). Jednak producent mu to uniemożliwił.