Rybka zwana Wandą
Opowieść o morderstwie, pożądaniu, chciwości, zemście i owocach morza.
Genre
Budżet
$7 500 000
Opłaty
$189 593 712
Reżyser
Aktorzy
Dżejmi Li Kertis, John Cleese, Kewin Klajn
, Michael Palin, Maria Aitken, Tom Georgeson, Cynthia Cleese, Patricia Hayes, Geoffrey Palmer, Mark Elwes
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Michael Shamberg, John Cleese, Steve Abbott
Operator
Alan Hume
Kompozytor
John Du Prez
Artysta
Roger Murray-Leach
Casting
Instalacja
John Jympson
Cały zespół (52)
Cały zespół (52)
Krótki opis
Podczas gdy zwolennik diamentów próbuje ukraść kolekcję diamentów, pojawiają się problemy, gdy zdaje sobie sprawę, że nie jest jedyną osobą, która ma na nią oko.
Co pozostało za kulisami
- Próbując zyskać przychylność Wandy, Archie czyta jej po rosyjsku wiersz M.J. Lermontowa „Modlitwa”.
- Rola córki Archiego Leecha odgrywana jest przez córkę Johna Cleese’a – Cynthię Cleese (w napisach podana pod nazwiskiem Cynthia Caylor).
- Ojciec sir Michaela Palina jąkał się, więc grając Kena, Palin opierał się na wspomnieniach z dzieciństwa i znajomości tematu. W szczególności na znajomości tego, że osoby jąkające się mniej jąkają się w kontaktach z bliskimi (w filmie są to postacie w wykonaniu Toma George’a i Jamie Lee Curtis), ale jąkanie staje się bardziej wyraźne w kontaktach z osobami, z którymi tym osobom niewygodnie (w filmie jest to bohater Kevina Kline’a).
- Kevin Kline błagał Johna Cleese’a (który w filmie grał, był producentem wykonawczym, a także pełnił funkcję jednego z reżyserów i scenarzystów) o pozwolenie mu w scenie uwodzenia Wandy (to Jamie Lee Curtis) mówić nie po włosku, a po francusku. Chodzi o to, że Kline zna francuski. Jednak Cleese stwierdził, że musi to być tylko język włoski i nic więcej. Kline wyrecytował już wszystkie nazwy włoskich serów, jakie tylko znał, i wszystkie włoskie zwroty, które mu przyszły do głowy, i zaczął śpiewać „Volare” (to włoska piosenka z końca lat 50-tych), a reżyser Charles Crichton (1910-1999) wciąż nie dawał polecenia „Koniec!”. Aktor martwił się, ponieważ w momencie kręcenia tej sceny producenci filmu nie mieli praw do tej piosenki.
- Kiedy ten film był wyświetlany w kinach w Danii w 1989 roku, niejaki Ole Bentzen (otołaryngolog z zawodu) dosłownie zmarł ze śmiechu podczas oglądania sceny, w której bohater Kevina Kline’a wpycha do nozdrzy postaci Michaela Palina plasterki smażonych ziemniaków. Chodzi o to, że sam kilka lat wcześniej zaproponował coś podobnego (prawda, nie jako torturę, a dla zabawy) członkom własnej rodziny podczas kolacji. Widząc, co się stało z bohaterem Palina, oczywiście przypomniał sobie o tamtym przypadku i zaczął się śmiać tak, że serce mu nie wytrzymało. Ta historia jest dobrze znana w całej Skandynawii, a krótko po tym, jak to się stało, prawie stała się legendą miejską. Prawdziwość jej potwierdzał syn zmarłego.
- Ryba, którą zjadła postać grana przez Kevina Kline’a, była zrobiona z żelatyny. Aktor twierdził, że proponował zjedzenie prawdziwej ryby, ale twórcy filmu mu na to nie pozwolili.
- Na końcu filmu na lotnisku Otto odbiera bilet upadającemu pasażerowi, którego gra gwiazda brytyjskiej telewizji Stephen Fry.
- John Cleese i Charles Crichton zaczęli omawiać pomysł na ten film już w 1983 roku. Jedyną rzeczą, która wtedy przyszła do głowy Cleese’owi, była myśl o jąkającej się postaci, która musi przekazać innym coś ważnego. Crichton z kolei chciał pokazać na ekranie, jak przez człowieka przejeżdża walec.
- W oryginalnym finale Otto, granego przez Kevina Kline’a, zmiażdżył walec. Podczas przedpremierowych pokazów filmu w Stanach Zjednoczonych okazało się, że publiczność tak bardzo lubi tę postać, że dokręcono dodatkową scenę, w której on, cały w cemencie, patrzy przez okno na bohaterów Johna Cleese’a i Jamie Lee Curtis.
- Próbując zdobyć względy Wandy, Archie czyta jej po rosyjsku wiersz M.J. Lermontowa „Modlitwa”.
Podobne filmy
8.1/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
