Rybka zwana Wandą
Krótki opis
Grupa złodziei dokonuje napadu na klejnoty w Londynie, jednak zdobyta łup szybko staje się zarzewiem konfliktów między wspólnikami. Wanda manipuluje swoimi towarzyszami, licząc na to, że diamenty trafią wyłącznie w jej ręce. Tymczasem George, mózg całej operacji, trafia do więzienia, a łup zostaje ukryty w miejscu, o którym wie tylko on. Ponieważ jedyną drogą do diamentów jest George, Wanda postanawia oczarować jego prawnika, Archiego Leacha – konwencjonalnego, nieszczęśliwie żonatego adwokata, którego życie zaraz zostanie wywrócone do góry nogami.
Film wyreżyserował Charles Crichton na podstawie scenariusza autorstwa Johna Cleese'a. Jest to jedna z późniejszych produkcji w karierii reżysera, która rozpoczęła się w latach 40. Cleese występuje w roli Archiego, a u jego boku pojawiają się Jamie Lee Curtis jako Wanda, Kevin Kline jako Otto, Michael Palin jako Ken oraz Tom Georgeson jako George. Producentem filmu był Michael Shamberg, a w napisach wymieniono 30 aktorów i 53 członków ekipy.
Premiera filmu odbyła się w lipcu 1988 roku. Budżet produkcji wyniósł około 8 milionów dolarów, a wpływy z biletów na całym świecie sięgnęły około 190 milionów dolarów. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,5/10 na podstawie około 165 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,2/10 przy znacznie mniejszej liczbie głosów, wynoszącej około 2 500. Ocena krytyków na poziomie 8,2/10 z 68 recenzji plasuje go nieco wyżej niż noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- John Cleese i Charles Crichton zaczęli omawiać pomysł na ten film już w 1983 roku. Jedyną rzeczą, która wtedy przyszła do głowy Cleese’owi, była myśl o jąkającej się postaci, która musi przekazać innym coś ważnego. Crichton z kolei chciał pokazać na ekranie, jak przez człowieka przejeżdża walec.
- Kevin Kline błagał Johna Cleese’a (który w filmie grał, był producentem wykonawczym, a także pełnił funkcję jednego z reżyserów i scenarzystów) o pozwolenie mu w scenie uwodzenia Wandy (to Jamie Lee Curtis) mówić nie po włosku, a po francusku. Chodzi o to, że Kline zna francuski. Jednak Cleese stwierdził, że musi to być tylko język włoski i nic więcej. Kline wyrecytował już wszystkie nazwy włoskich serów, jakie tylko znał, i wszystkie włoskie zwroty, które mu przyszły do głowy, i zaczął śpiewać „Volare” (to włoska piosenka z końca lat 50-tych), a reżyser Charles Crichton (1910-1999) wciąż nie dawał polecenia „Koniec!”. Aktor martwił się, ponieważ w momencie kręcenia tej sceny producenci filmu nie mieli praw do tej piosenki.
- Rola córki Archiego Leecha odgrywana jest przez córkę Johna Cleese’a – Cynthię Cleese (w napisach podana pod nazwiskiem Cynthia Caylor).
- W oryginalnym finale Otto, granego przez Kevina Kline’a, zmiażdżył walec. Podczas przedpremierowych pokazów filmu w Stanach Zjednoczonych okazało się, że publiczność tak bardzo lubi tę postać, że dokręcono dodatkową scenę, w której on, cały w cemencie, patrzy przez okno na bohaterów Johna Cleese’a i Jamie Lee Curtis.
- Ryba, którą zjadła postać grana przez Kevina Kline’a, była zrobiona z żelatyny. Aktor twierdził, że proponował zjedzenie prawdziwej ryby, ale twórcy filmu mu na to nie pozwolili.
- Kiedy ten film był wyświetlany w kinach w Danii w 1989 roku, niejaki Ole Bentzen (otołaryngolog z zawodu) dosłownie zmarł ze śmiechu podczas oglądania sceny, w której bohater Kevina Kline’a wpycha do nozdrzy postaci Michaela Palina plasterki smażonych ziemniaków. Chodzi o to, że sam kilka lat wcześniej zaproponował coś podobnego (prawda, nie jako torturę, a dla zabawy) członkom własnej rodziny podczas kolacji. Widząc, co się stało z bohaterem Palina, oczywiście przypomniał sobie o tamtym przypadku i zaczął się śmiać tak, że serce mu nie wytrzymało. Ta historia jest dobrze znana w całej Skandynawii, a krótko po tym, jak to się stało, prawie stała się legendą miejską. Prawdziwość jej potwierdzał syn zmarłego.
- Ojciec sir Michaela Palina jąkał się, więc grając Kena, Palin opierał się na wspomnieniach z dzieciństwa i znajomości tematu. W szczególności na znajomości tego, że osoby jąkające się mniej jąkają się w kontaktach z bliskimi (w filmie są to postacie w wykonaniu Toma George’a i Jamie Lee Curtis), ale jąkanie staje się bardziej wyraźne w kontaktach z osobami, z którymi tym osobom niewygodnie (w filmie jest to bohater Kevina Kline’a).
- Próbując zdobyć względy Wandy, Archie czyta jej po rosyjsku wiersz M.J. Lermontowa „Modlitwa”.
- Na końcu filmu na lotnisku Otto odbiera bilet upadającemu pasażerowi, którego gra gwiazda brytyjskiej telewizji Stephen Fry.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
