Parszywe dranie
Krótki opis
Dwaj oszuści działający na Lazurowym Wybrzeżu krzyżują swoje ścieżki i szybko odkrywają, że na jednym terenie nie mogą operować obaj. Lawrence Jamieson od lat podszywa się pod wygnanego księcia, by wyłudzać pieniądze od zamożnych kobiet, pomagają mu w tym lokaj oraz inspektor policji, który przymyka oko na jego działania. Freddy Benson, wulgarny nowicjusz z Ameryki, stosuje znacznie prostsze metody, czym szybko przyciąga uwagę i zagraża wygodnemu układowi Lawrence'a. Gdy próba współpracy kończy się fiaskiem, mężczyźni zawierają zakład: ten, kto pierwszy wyłudzi od odwiedzającej wybrzeże kobiety pięćdziesiąt tysięcy dolarów, zostaje w mieście, a przegrany odjeżdża.
Reżyserem filmu jest Frank Oz; była to czwarta pełnometrażowa produkcja w jego dorobku z lat 1982–2007, umiejscowiona między filmami Ciemny Kryształ a Zgon na pogrzebie. Scenariusz napisali Dale Launer, Stanley Shapiro i Paul Henning, a producentem ze strony Orion Pictures był Bernard Williams. W rolę Freddy'ego wcielił się Steve Martin, natomiast w Lawrence'a Michael Caine. W obsadzie, liczącej dwudziestu jeden aktorów, znaleźli się także Glenne Headly w roli amerykańskiej dziedziczki, która staje się ich celem, a także Anton Rodgers, Barbara Harris i Ian McDiarmid.
Film, którego budżet wyniósł około 7 milionów USD, zarobił w światowym box office około 42 milionów USD. W serwisie IMDb uzyskał ocenę 7,4/10 na podstawie około 86 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,1/10 przy ponad tysiącu głosów. Ocena krytyków wynosząca 7/10 na podstawie 44 recenzji jest zbliżona do wyników przyznanych przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Scena w więzieniu, gdy Freddy próbuje przypomnieć sobie imię Lawrence'a, była improwizacją wymyśloną przez Steve'a Martina.
- Kiedy reżyser Frank Oz zapraszał Michaela Caine'a do roli w filmie, kusił go willą na południu Francji, która miała być do dyspozycji aktora przez cały okres zdjęć. Caine zgodził się, dowiedziawszy się, że willa jest bardzo dogodnie położona pomiędzy willami jego przyjaciół, aktora Rogera Moore'a (1927-2017) i kompozytora Lesle Bricussa.
- W scenie w kasynie Freddy, ubrany w mundur oficera armii amerykańskiej, próbuje postawić na zakład podczas gry w ruletkę jedną ze swoich odznak, ale krupier nie pozwala na to. Odznaki w USA są wykonane z niskiej jakości mosiądzu, a nie z metali szlachetnych, właśnie po to, żeby nie były przedmiotem handlu.
- Początkowo planowano nakręcić ten film z Mikiem Jaggerem i Davidem Bowie (1947-2016) w rolach głównych. Szefostwo studia chciało ponownie zestawić ich razem na ekranie po sukcesie, jaki odniósł teledysk do utworu „Dancing in the Street” z 1985 roku. W związku z sukcesem komedii „Bez litości” (Jim Abrahams, David i Jerry Zucker) z 1986 roku, zwrócono się z pomysłami do scenarzysty Dale’a Lonera. Jagger w pewnym momencie był autorem piosenki do filmu „Bez litości”. Loner zaproponował remake komedii Ralfa Leviego „Bajka na dobranoc” (1964), którą kiedyś widział w telewizji. Nawet wykupił prawa do remake’u od jednego z autorów oryginalnego scenariusza, Stanleya Shapiro (1925-1990). Wkrótce Jagger i Bowie wycofali się z projektu, a w ich rolach obsadzono Martina i Kane’a.
- Podczas kręcenia filmu Caine miał 55 lat, a Martin 42, podczas gdy reżyserowi Frankowi Ozowi potrzebowano, aby obaj byli w podobnym wieku – 45-50 lat.
- W napisach początkowych filmu, po głównych aktorach, zamiast słowa «In» (w filmie…), pojawiało się słowo «are», co można przetłumaczyć jako «Steve Martin i Michael Caine to zdeprawowani oszuści».
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
