Jeździec znikąd
The Lone Ranger (2013)
Budżet
$215 000 000
Opłaty
$260 502 115
Reżyser
Scenariusz
Kompozytor
Producent
Aktorzy
Dżoni Dep
Tonto
Armi Hammer
John Reid / The Lone Ranger
Tom Wilkinson
Cole
William Fichtner
Butch Cavendish
Helena Bonham-Carter
Red Harrington
Barry Pepper
Fuller
Dżejms Bedż Dejl
Dan Reid
Ruth Wilson
Rebecca Reid
Krótki opis
Jeździec znikąd opowiada historię Johna Reida, prawnika, który powraca na amerykański Zachód, aby doprowadzić do sprawiedliwości bandytę Butcha Cavendisha. Gdy grupa teksańskich strażników pada ofiarą zasadzki gangu Cavendisha, Reid okazuje się jedynym ocalałym. Odnajduje go i pielęgnuje do zdrowia Tonto, rdzenny Amerykanin. Kierowani różnymi motywacjami, mężczyźni tworzą niepewny sojusz, a Reid zakłada maskę i przyjmuje imię Jeźdźca znikąd. Ich pościg za Cavendishem i innymi przestępcami rozgrywa się w atmosferze chciwości i korupcji na Zachodzie, który gwałtownie zmienia się wraz z budową kolei.
Reżyserem filmu jest Gore Verbinski, który współtworzył scenariusz z Tedem Elliottem, Terrym Rossio i Justinem Haythe, a także wystąpił w roli producenta obok Jerry’ego Bruckheimera. Był to dziewiąty pełnometrażowy obraz Verbinskiego, zrealizowany po filmie Rango oraz trzech częściach serii Piraci z Karaibów. W rolach głównych wystąpili Johnny Depp jako Tonto oraz Armie Hammer jako John Reid / Jeździec znikąd. Obsadę uzupełniają Tom Wilkinson jako Cole, William Fichtner jako Butch Cavendish, Helena Bonham Carter jako Red Harrington oraz Barry Pepper jako Fuller.
Produkcja kosztowała 215 milionów USD, a jej światowe wpływy wyniosły 261 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,4 na podstawie około 252 000 głosów, natomiast w TMDB 6,1 z około 6 300 głosów. Ocena krytyków, wynosząca 4,9 na podstawie 247 recenzji, jest zauważalnie niższa od not widowni, a wynik finansowy nie zdołał w pełni zrekompensować poniesionych kosztów produkcji.
Co pozostało za kulisami
- Po zakończeniu zdjęć w mieście Creed w stanie Kolorado Johnny Depp przez cztery godziny rozdawał autografy lokalnym mieszkańcom. Pomimo że oficjalna populacja miasta wynosi zaledwie 290 osób, znikąd pojawiło się prawie tysiąc chętnych do zdobycia podpisu hollywoodzkiej gwiazdy.
- W mieście San Valley w stanie Kalifornia koordynator efektów wizualnych John Frazier zmontował dwie pełnowymiarowe lokomotywy, które mogły poruszać się po ułożonych torach – historyczną „Jowisza” i lokomotywę, którą ekipa filmowa nazywała „pociągiem Colby”. Później została ona przerobiona na lokomotywę Laythema Coula „Konstytucję”. Lokomotywy były składane ręcznie, aż po najdrobniejsze elementy, zmieniając jedynie dwie istotne szczegóły. Po pierwsze, lokomotywy działały na nowoczesnej hydraulice, a nie na parze. A po drugie, wszystkie wagony kolejowe zostały wykonane w formie kontenerów, które można było zdejmować z ruchomej podstawy i wracać na nią. Były też puste podwozia platformowe, na których montowano różnego rodzaju sprzęt filmowy, taki jak dźwigi.
- Przed rozpoczęciem zdjęć wszyscy aktorzy spędzili trochę czasu w obozie „Kowbojski But” na ranczu w Albuquerque w stanie Nowy Meksyk. Tam nauczyli się jeździć konno, strzelać, posługiwać się lasso, siodłać konie i prowadzić powóz.
- Aby „postarzyć” garderobę, stosowano najróżniejsze sztuczki. Kostiumy były obrabiane kamieniami w betoniarce, niektóre miejsca „zużywane” przy pomocy tarli kuchennych. A czasami kostiumierzy nie wahali się sięgnąć nawet po palniki gazowe.
- Do kręcenia filmu krawcy uszyli 1500 kostiumów, a także setki kapeluszy, butów i innych elementów garderoby. Niektóre rekwizyty wypożyczono od innych firm filmowych.
- W jednej ze scen zbuntowana lokomotywa pędzi z ogromną prędkością w stronę Tonto i Johna Reida. Do tej sceny 11-tonową lokomotywę przymocowano do prawie dwutonowej platformy obrotowej, która jechała po torach (waga torów wynosiła łącznie ponad 4,5 tony), i obracano ją za pomocą skomplikowanego systemu wciągarek i lin.
- William Fichtner sam wykonał kaskaderski numer w jednej ze scen, w której jego postać wyskakuje z wagonu pędzącego z prędkością około 30 km/h pociągu na galopującego konia.
- Wymyślone miasto Colby w Teksasie to zakurzone pograniczne miasteczko, w którym dorastali John Reid i jego brat. Verbinski i McKride przejechali przez wiele miast na Zachodzie, próbując znaleźć odpowiednie. Ostatecznie jednak postanowili zbudować miasteczko od podstaw w pobliżu Rio Puerco, w odległości ponad 50 kilometrów od Albuquerque.
- James Jewell wyreżyserował serial radiowy „Samotny Jeździec”, który w momencie emisji w 1938 roku stał się prawdziwą sensacją na skalę krajową. Teść Jewella był właścicielem kempingu „Ke-Mo-Sa-Be” nad jeziorem Mullett w Michigan. Najwyraźniej nazwa kempingu zainspirowała twórców do tego, jak Tonto (który pojawił się w jedenastym odcinku serialu) miał nazywać swojego białego przyjaciela. Uważa się, że nazwa kempingu to nieco zmodyfikowane słowo „giimuzhaabi”, które w języku Indian z plemienia Odżibwe można przetłumaczyć jako „wierny zwiadowca” lub „ten, który nie podąża utartą ścieżką”. Imię Tonto pochodzi od innego słowa Odżibwe – „ndah-on-tu”, które tłumaczy się jako „dziki”. Jewell zasugerował również wykorzystanie w ścieżce dźwiękowej serialu tematu uwertury Gioacchino Rossiniego z opery „Wilhelm Tell”. Łącznie w eterze radiowym wyemitowano 2956 odcinków „Samotnego Jeźdźca”. Ostatnia transmisja miała miejsce 3 września 1954 roku. W ciągu 21 lat nakręcono serial telewizyjny, w którym główną rolę zagrał Clayton Moore, a rolę Tonto – Jay Silverheels. Kanał ABC transmitował go w latach 1949–1957.
- Pierwszy film, który operator Bojan Bazelli nakręcił, używając obiektywów anamorfotycznych, od czasu premiery filmu „Najeźdźcy Ciał” (1993).
- Dekoracje kopalni „Śpiący Człowiek”, która została zbudowana niedaleko miasta Creed w stanie Kolorado, przeplatały się z autentycznymi budowlami górniczymi, które w cudowny sposób zachowały się od XIX wieku. Nowe budynki obejmowały 60-metrowy tunel kolejowy, którego wejście stanowiła 12-metrowa sztuczna skała; około 1,5 kilometra torów kolejowych; windy i wagony górnicze. Sztolnie i wyrobiska zostały zbudowane od podstaw, ale scenografowie tak sprytnie je obłożyli, że wydawało się, że sklepienia zaraz się zawalą.
- Konsultant ds. efektów wizualnych Mark McCreery własnoręcznie wyrzeźbił narodowe amerykańskie petroglify na drewnianych ogrodzeniach dioramy Starego Tonto w cyrku Wild West Exhibition, a także narysował symbole na ścianach 60-metrowego tunelu kolejowego, który został wykuty niedaleko miasta Creed w stanie Kolorado.
- Jessica Chastain i Abbey Cornish ubiegały się o główną rolę kobiecą, jednak ostatecznie rolę tę otrzymała Ruth Wilson.
- Andrea Riseborough i Sarah Gadon brały udział w castingu na rolę.
- Przed rozpoczęciem zdjęć konsultant ds. historii rdzennych Amerykanów, Wahatuwika-William Welker i jego asystent Troy przeprowadzili tradycyjny indiański rytuał przynoszący szczęście na terenie studia Albuquerque Studios.
- Na terenie miast Colby i Promontory ułożono około ośmiu kilometrów torów kolejowych, które formowały niemal idealny owal. W niektórych miejscach linia kolejowa rozdwajała się, aby Verbinski mógł kręcić sceny z jadącym pociągiem. Budową zajmowali się profesjonaliści z firmy kolejowej i budowlanej Albuquerque Gandy Dancer. Proces okazał się dość pracochłonny – zajął 16 tygodni. Pracownicy Gandy Dancer przywieźli na plan filmowy 1760 ton dziesięciometrowych szyn, podkładów i innych materiałów. Transportowano je 82 ciężarówkami z miasta Blythe w Kalifornii. Dwie ciężarówki przywiozły z Kansasu 27 ton śrub, podkładek i rozjazdów kolejowych. Ponadto, ze Stocktonu w Kalifornii dostarczono 182 tony podkładów i wkrętów. Gdy wszystkie materiały zostały dostarczone, robotnicy przystąpili do układania szyn. W rezultacie powstała nowa, w pełni funkcjonalna linia kolejowa na zakurzonych pustkowiach w pobliżu Rio Puerco.
- „Tonto” w tłumaczeniu z hiszpańskiego oznacza „głupiec”, dlatego w hiszpańskiej wersji imię tej postaci zastąpiono „Toro”, co oznacza „byk”.
- W wąwozie „Martwy Koń” znajdowała się „Płaskowyż Duchów” – skała z relatywnie płaskim obszarem, na którym budzi się John Reid, uratowany przez Tonto. Na szczycie skały wzniesiono wysoką platformę rytualną. – To była dość chwiejna konstrukcja, mająca około pięciu metrów wysokości – opowiedział Armie Hammer. – Stałem na szczycie tego niepewnego budynku, który kołysał się na wietrze z amplitudą metra. Pode mną ziała przepaść o głębokości 600 metrów. Było strasznie.
- Maska postaci Armiego Hammera została wyrzeźbiona z miękkiej skóry koziej. Do jej wykonania wykonano odlew twarzy Armiego, aby upewnić się, że maska idealnie odzwierciedli wszystkie kontury. Następnie skórę zmiękczono w ciepłej wodzie, nałożono na odlew i dodano kilka zmarszczek, aby maska wyglądała bardziej naturalnie.
- Podczas kręcenia jednej ze scen Johnny Depp miał specjalnie upaść z konia, któremu później podziękował za uratowanie mu życia. Tylko dzięki temu, że koń instynktownie przeskoczył nad Deppem podczas wykonywania kasku, aktor wyszedł z niegroźnymi potłuczeniami i zadrapaniami.
- Pierwszy film z udziałem Johnny'ego Deppa i Heleny Bonham Carter, w reżyserii kogoś innego niż Tim Burton.
- Prawdziwie skomplikowane okazało się zbudowanie tak zwanego „Piekła na Kołach” – mobilnego miasteczka namiotowego, którego wzorem były realnie istniejące osady, które pojawiały się jak grzyby po deszczu w XIX wieku. Podążały one za robotnikami budującymi transkontynentalną kolej żelazną i w pełni uzasadniały swoją nazwę. Barwne miejsce „Piekła na Kołach” zostało odtworzone na terenie jednego ze składów w Albuquerque, który wynajęto na pięć tygodni. Następnie dekoracje przetransportowano do miasta Lamy w Nowym Meksyku i ponownie zmontowano.
- Zdjęcia rozpoczęły się 28 lutego 2012 roku i trwały przez siedem miesięcy na terenie czterech południowo-zachodnich stanów Ameryki, a także w południowej Kalifornii.
- Wizerunek postaci Johnny’ego Deppa został zaczerpnięty z obrazu artysty Kirbiego Sattlera.
- Aby stworzyć niesamowity świat „Samego Strzelca” takim, jakim go widział Gore Verbinski, trzeba było zebrać dość imponującą ekipę. W jej skład weszło sześciu scenografów, jedenastu dekoratorów, dwóch ilustratorów, jeden malarz-scenograf, wielu storyboardzistów, dwóch grafików, dwóch modelarzy, koordynator ds. badań, asystent kierownika artystycznego oraz 274 budowniczych.
- Po raz pierwszy bohaterowie tego filmu pojawili się w eterze radiowym 30 stycznia 1933 roku na fali stacji WXYZ, nadającej w Detroit (stan Michigan). Właściciel stacji, George W. Trendle, chciał wyemitować western, który spodobałby się dzieciom. Wymyślił uczciwego, silnego i autorytetnego bohatera, którym dzieci mogłyby się podziwiać. Tak powstała ogólna koncepcja "Samy samotny jeździec". Następnie pomysł przekazano do bardziej szczegółowego opracowania scenarzyście z Buffalo, Francisowi Strykerowi, i dyrektorowi programowemu stacji, Jamesowi Jewellowi.
- Wioska wojowników Komanczów została zbudowana w zielonej dolinie krateru wygasłego wulkanu o średnicy 19 kilometrów. Miejsce to ma status rezerwatu przyrody i nosi nazwę Valles Caldera.
- Podczas kręcenia filmu potrzebne były trzy amerykańskie lokomotywy z XIX wieku do kilku rozbudowanych i efektownych scen. „Zbudowaliśmy je dokładnie tak samo, jak budowaliśmy pełnowymiarowe modele statków do kręcenia „Piraci z Karaibów”. Rzeczywistości nie można zastąpić niczym innym. Biorąc pod uwagę to, co chcieliśmy zrobić z lokomotywami, potrzebowaliśmy prawdziwych modeli w pełnej skali” – przyznał Jerry Bruckheimer.
- Po zakończeniu zdjęć zebrano pewne dane statystyczne: 4,5 miesiąca okresu przygotowawczego; 3 dni prób przed rozpoczęciem zdjęć; 150 dni zdjęciowych; 31 tygodni okresu produkcyjnego na terenie pięciu stanów; 3 000 ustawień kamery; ponad 1 000 godzin nagranego materiału filmowego; ponad 1 000 000 roboczogodzin.
- Pociągi w filmie są wyjątkowe, ponieważ są prawdziwe. Praktycznie żadna scena z tymi pociągami nie była kręcona z prędkością mniejszą niż 50 km/h, a czasami nawet z prędkością 60 km/h. Na dachach wagonów montowano specjalne prowadnice, do których przymocowywano zabezpieczenia dla kaskaderów.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
