Kosmiczni kowboje
Krótki opis
W 1958 roku czterej pilotażowi z amerykańskich sił powietrznych zostali wybrani do programu Daedalus. Mieli stać się pierwszymi ludźmi w kosmosie, jednak plany zmieniły się, gdy stery przejęła NASA, wysyłając w przestrzeń przeszkolone szympansy. Około czterdziestu lat później stary radziecki satelita komunikacyjny zbacza z orbity, grożąc upadkiem na tereny zamieszkane. System naprowadzania zaprojektował Frank Corvin, jeden z ówczesnych pilotów, przez co jest on jedyną osobą zdolną naprawić usterkę. Corvin zgadza się pomóc pod warunkiem, że w misji wezmą udział jego trzej dawni koledzy. Mężczyźni muszą zatem poddać się rygorystycznemu treningowi, stworzonemu dla kandydatów o dziesiątki lat młodszych od nich.
Reżyserem i producentem filmu jest Clint Eastwood. Jest to dwudziesta druga z czterdziestu wyreżyserowanych przez niego produkcji, chronologicznie następująca po filmie Prawdziwa Zbrodnia i poprzedzająca Krwawą Profesję. Scenariusz napisali Ken Kaufman i Howard Klausner. W rolę Corvina wcielił się Eastwood, a towarzyszą mu Tommy Lee Jones, Donald Sutherland i James Garner jako pozostali weterani oraz James Cromwell i Marcia Gay Harden w rolach drugoplanowych. Film, który trwa 130 minut, został wydany przez Warner Bros. Pictures w sierpniu 2000 roku.
Przy budżecie wynoszącym około 65 milionów USD, produkcja zarobiła na całym świecie około 129 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,5/10 na podstawie około 91 000 głosów, natomiast w TMDB 6,4/10 przy około 1 600 głosach. Ocena krytyków na poziomie 6,8/10 z 120 recenzji plasuje go nieco wyżej niż noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo Clint Eastwood odmówił reżyserii tego filmu, uznając scenariusz za zbyt niewiarygodny. Zmienił zdanie w 1998 roku, kiedy w kosmos poleciał 77-letni astronauta John Glenn.
- Początkowo zakładano, że Jerry'ego O'Neila zagra Sean Connery, a Tanka Sullivana – Jack Nicholson. Ostatecznie role te odegrali odpowiednio Donald Sutherland i James Garner.
- Na planie filmowym aktorzy mieli niełatwo: 72-letni James Garner na przykład złamał rękę.
- W filmie wykorzystano autentyczne nagrania zrobione w kosmosie.
- Według montażysty Joeala Coxa, Clint Eastwood, przyzwyczajony do szybkiej pracy, kręcił po 35-40 ujęć dziennie.
- Clint Eastwood skomponował motyw muzyczny, który słychać na początku filmu. Ostatecznie został on włączony do ścieżki dźwiękowej stworzonej przez kompozytora Lenniego Niehaus'a.
- Zdjęcia sprawiły problemy zdrowotne niektórym aktorom: James Garner doznał urazu barku, a Donald Sutherland uszkodził kolano.
- Przy budowie dekoracji centrum kontroli misji wykorzystano plany udostępnione przez NASA, dotyczące realnie istniejącego Centrum Kontroli Lotów.
- Początkowo zakładano, że Clint Eastwood wyprodukuje i zagra w filmie, a reżyserią zajmie się ktoś inny, jednak gdy kilku potencjalnych reżyserów uznało, że kręcenie scen kosmicznych będzie trudne i zrezygnowało, Eastwood postanowił sam podjąć się reżyserii.
- Podczas zbliżania się wahadłowca do Centrum Kosmicznego im. Johna F. Kennedy'ego słychać podwójny huk przekraczający prędkość dźwięku. Jest on podwójny, ponieważ wahadłowiec generuje dwie fale uderzeniowe – dziobem i ogonem.
- Według Adama Savage'a, odpowiedzialnego za efekty specjalne, do imitacji złotej folii, metodą prób i błędów, wybrano opakowania cukierków marki „Rolo”.
- W prawdziwych wahadłowcach fotele są ustawione w dwóch rzędach (cztery z przodu i dwa z tyłu), ale Clint Eastwood chciał pokazać inną konfigurację foteli i, co za tym idzie, postaci w nich.
- Twórcy filmu pod kierownictwem Clinta Eastwooda początkowo myśleli, że potrzebnych będzie czterdzieści efektów specjalnych. W rzeczywistości w filmie znalazło się około trzystu efektów specjalnych.
- W scenach lądowania wahadłowca Clint Eastwood wykorzystał archiwalne nagrania lądowań "promów kosmicznych".
- NASA zaproponowała do wykorzystania w realizacji specjalny samolot o stałych skrzydłach (zapewniający krótkotrwałe przebywanie w warunkach zbliżonych do nieważkości, wykorzystywany do treningów astronautów, prowadzenia badań i kręcenia filmów) – w 1995 roku taki samolot został użyty podczas kręcenia fantastycznej dramy Rona Howarda «Apollo 13». Clint Eastwood odmówił, obawiając się, że starszym aktorom może się zrobić słabo w locie i nie będą w stanie grać.
- W pierwotnym scenariuszu wspomiano o rozmieszczeniu na orbicie środków prowadzenia działań bojowych (tzw. projekt «IKON»). NASA zażądała przepisania scenariusza, nie chcąc być kojarzona z militaryzacją przestrzeni kosmicznej.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
