Zielona mila
Krótki opis
W południowym penitencjarium w latach 30. XX wieku Paul Edgecomb nadzoruje blok dla skazańców oczekujących na egzekucję, znany jako Zielona mila – odcinek korytarza, którym idą potępieni mężczyźni w stronę krzesła elektrycznego. Paul zarządza blokiem z taką przyzwoitością, na jaką pozwala ta praca, jednak obowiązki go wyczerpały, a on sam zmaga się z chorobą, której nie potrafi zwalczyć. Wtedy przybywa nowy więzień: John Coffey, potężny, cichy czarnoskóry mężczyzna skazany za zamordowanie dwóch młodych dziewczynek. Coffey przeraża strażników swoimi gabarytami, mimo to jest lękliwy i łagodny, a do tego boi się ciemności. Wkrótce Paul odkrywa, że Coffey posiada nadnaturalny dar uzdrawiania, i zaczyna zastanawiać się, czy ten dziecięcy olbrzym naprawdę może być winny zbrodni, za którą czeka na śmierć.
Reżyserią i scenariuszem zajął się Frank Darabont; był to jego trzeci pełnometrażowy film po Pogrzebanych żywcem i Skazanych na Shawshank oraz druga adaptacja więziennej historii Stephena Kinga. W roli Paula występuje Tom Hanks, a wśród czterdziestu sześciu aktorów w napisach znajdują się również David Morse, Bonnie Hunt, James Cromwell i Michael Jeter. W postać Coffeya wcielił się Michael Clarke Duncan.
Film powstał przy budżecie 60 milionów USD i zarobił około 287 milionów USD na całym świecie. W serwisie IMDb otrzymał ocenę 8,6 na podstawie 1 600 000 głosów, w TMDB 8,5 z nieco mniej niż 20 000 głosów, natomiast krytycy ocenili go na 7,4 na podstawie 134 recenzji. Noty przyznane przez widzów są zauważalnie wyższe niż średnia krytyków.
Co pozostało za kulisami
- Wydarzenia w filmie rozgrywają się w 1935 roku (w książce – w 1932). Ta zmiana wynikała z chęci wykorzystania w filmie ujęć z „Cylindra” (1935).
- David Morse jest niższy od Michaela Clarke’a Dunkana tylko o jeden cal. Podczas zdjęć zastosowano kilka różnych sposobów, aby stworzyć iluzję, że John Coffey był niesamowitym gigantem.
- Aktor grający Eduarda Delacroix, Michael Jeter, miał już doświadczenie we wspólnych zdjęciach z „utalentowanymi” myszami w momencie kręcenia filmu. Tym filmem była produkcja z 1997 roku – „Polowanie na myszy”.
- Początkowo Tom Hanks miał grać również rolę starszego Paula Edgecomba. Po kilku eksperymentach charakteryzatorów zdecydowano, że nie uda się odpowiednio zagrymują Toma, a wtedy do tej drobnej roli wybrano Dabbsa Greer’a.
- Model krzesła elektrycznego użyty podczas kręcenia filmu został zbudowany na podstawie oryginalnych schematów przedpotopowego krzesła elektrycznego znanego jako „Old Sparky”. Stephen King próbował zrozumieć, co czują skazani na śmierć, i poprosił o przywiązanie się do krzesła. Według niego, odczucia nie były najprzyjemniejsze.
- Jednym z głównych problemów z obsadą było znalezienie kandydata do roli Johna Coffeya. Wtedy Bruce Willis poradził producentom, aby zwrócili uwagę na Michaela Clarke’a Dunkana, z którym znany aktor brał udział w kręceniu „Armagedonu”.
- Aktor Doug Hutchinson, grający Perciego, otrzymał najbardziej skrzypiące buty, jakie kiedykolwiek widział i słyszał. Doug uznał tę okoliczność za miły prezent od losu – tak skrzypiące buty doskonale uzupełniały odrażającą naturę jego postaci.
- Inicjały Johna Coffeya (J. C.), jak pisał sam Król, odpowiadają inicjałom Jezusa Chrystusa (ang. Jesus Christ).
- Zdjęcia były kręcone w USA, w stanach Karolina Północna i Tennessee.
- W filmie wystąpiło aż trzydzieści myszy, które grają Pana Jinglesa. Wszystkie myszy zostały nazwane na cześć aktorów i członków ekipy filmowej.
- W momencie kręcenia filmu aktor Dag Hutchison był starszy od swojej postaci (Percy Wetmore) o 18 lat, a Sam Rockwell (Dziki Bill Wharton) o 12 lat.
- W jednej z sekwencji filmu można zobaczyć, że na więziennym transporterze widnieje nazwa stanu, w którym znajduje się więzienie – Luizjana, a w innej, gdy Paul wchodzi do gabinetu szefa więzienia, można zauważyć mapę stanu wiszącą na ścianie.
- W czasie, gdy mysz biega po Zielonej Mili, Percy Wetmore, czesząc włosy, gwizda melodię ludowej amerykańskiej piosenki „Szubienica” (Gallows Pole).
- Scena, w której Delacroix czyta magazyn Weird Tales, jest nawiązaniem do H.P. Lovecrafta, którego twórczym spadkobiercą i wielkim fanem jest Stephen King. W latach 30. ukazały się najważniejsze dzieła Lovecrafta, które były publikowane w tym magazynie.
- Rola Paula Edgecomba została początkowo zaproponowana Johnowi Travolcie, ale ten odmówił.
- Stephen King do samego końca pisania książki nie mógł zdecydować, jak historia skończy się dla Johna Coffeya – czy pozostanie żywy, czy nie.
- Duncan bardzo wstydził się tego, że musi chwycić Hanksa za krocze, gdy Coffey „leczy” Edgecomba z infekcji. Aby przezwyciężyć zakłopotanie Duncana, Hanks włożył do spodni pustą butelkę.
- Film, który Coffey ogląda przed egzekucją i który po wielu latach skłania Paula do opowiedzenia Elaine swojej historii, to klasyczna muzyczna komedia „Cylinder” (1935).
- Aby nadać filmowi odpowiedni nastrój, wszyscy strażnicy więzienni byli ubrani w mundury, choć w 1935 roku w więzieniach takie prawo jeszcze nie obowiązywało.
- W rzeczywistości w stanie Luizjana krzesło elektryczne stało się metodą egzekucji dopiero w 1941 roku. W roku wskazywanym jako czas akcji filmu – 1935 (w książce – 1932) – skazanych przestępców karano przez powieszenie.
- Zdjęcia do filmu trwały od lipca do grudnia 1998 roku.
- Film został nakręcony w oparciu o powieść Stephena Kinga „Zielona Mila” (The Green Mile, 1996).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
