3 sekundy

Name: 3 sekundy
Genre: Dramat
Released: 2017-12-28
Duration: 2 h 13 min
Rating: 7.6
Cast: Władimir Maszkow, Iwan Kołosnikow, Wiktoria Tolstoganowa, Marat Baszarow, Andriej Smołjakow

Движение вверх (2017)

Chronometraż: 2:13 (133 min)

7.6/10
639 876

—
brak ocen

6.8/10
185

6.6/10
5900

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 9

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu 3 sekundy — Движение вверх - Трейлер 2 (HD)

2:09

Zdjęcie 9

Data premiery

2017-12-28

Kraj

Rosja

Produkcja

Mosfilm, Cinema Fund, Russia-1, Central Partnership, Studio Trite, CGF Films

Genre

Dramat

Budżet

$590 192 191

Opłaty

$59 884 129

Witryna internetowa

Reżyser

Anton Mierdiczew

Aktorzy

Władimir Maszkow, Iwan Kołosnikow, Wiktoria Tolstoganowa, Marat Baszarow, Andriej Smołjakow, Siergiej Garmasz, Dżon Sawidż, Andrius Paulavičius, Aleksandra Revenko, Jay Bowdy
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Nikita Michałkow, Leonid Wereszczagin, Anton Złatopolski, Aleksandr Utkin, Sergey Gurevich, Siergiej Gurewicz

Operator

Igor Griniakin

Kompozytor

Julia Holter

Artysta

Siergiej Agin

Casting

Instalacja

Anton Mierdiczew, Vazgen Kagramanyan, Piotr Zielenow
Cały zespół (23)

Krótki opis

Film rozgrywa się w 1972 roku, podczas finałowego meczu w koszykówce na olimpiadzie.

Co pozostało za kulisami

Przygotowując się do zdjęć, aktorzy grający główne role trenowali po kilka godzin dziennie przez kilka miesięcy.
Scena legendarnego meczu była kręcona podczas pierwszych dni zdjęciowych. Zdjęcia finałowego spotkania trwały miesiąc.
Dla efektu wizualnego twórcy filmu zniekształcili pewne fakty historyczne, takie jak: Aleksander Biełow nie był śmiertelnie chory w 1972 roku, Modestas Paulauskas nie próbował uciec z ZSRR, Siergiej Biełow nie miał problemów z kolanami i nie nosił wąsów, Ałżan Żarmuchamiedow nie nosił soczewek. Niektóre z tych faktów miały miejsce w życiu sportowców, ale w innych momentach ich życia.
Film oparty jest na autobiograficznej książce wielkiego koszykarza Siergieja Biełowa, zatytułowanej „W górę”.
CG Factory („Załoga”, „On – smok”, „Metro”) pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na ujęciach od bardzo ogólnych do średnich.
Koszykówkę kręciło sześć ekip operatorskich na sześć kamer – unikalny przypadek w krajowej kinematografii. Kamera-pająk poruszająca się po linach pod sufitem odpowiadała za szybkość i zasięg sportowych elementów. Druga kamera była stale na boisku. Trzecia kręciła zbliżenia, czwarta – rywali radzieckiej reprezentacji. Jeszcze jedna kamera odpowiadała za wzrost i perspektywę, a kamera-"rapid" rejestrowała wydarzenia, spowalniając czas. Wszystkie sygnały z boiska łączył sprzęt synchronizujący Q-take.
Specjalnie dla projektu uszyto ponad 500 kostiumów – cywilnych i sportowych kompletów.
Konsultantami projektu byli uczestnik złotego meczu, Iwan Jedeszko, a także syn Siergieja Biełowa, Aleksander, który odegrał niewielką rolę (gracza reprezentacji ZSRR, Giennadija Wołnowa) i był autorem scen sportowych w filmie.
Złoto Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku – pierwsze w historii olimpijskie zwycięstwo krajowych koszykarzy.
Do filmu zamówiono ponad 20 historycznie dokładnych piłek do koszykówki: wyprodukowanych według radzieckich standardów, do zawodów międzynarodowych oraz miękkich, używanych podczas kaskaderki.
Z powodu pozwów sądowych wniesionych przez Jewgienię Kondraszyną i Aleksandrę Owczinnikową (wdowy Włodzimierza Kondraszyna i Aleksandra Biełowa) przeciwko twórcom filmu, imię głównego trenera męskiej reprezentacji ZSRR w koszykówce zostało zmienione na Włodzimierz Garanczin. Prawdziwe imię trenera to Kondraszyn Włodzimierz Pietrowicz.
Na etapie przygotowawczym przez pół roku operator i reżyser prowadzili testowe nagrania scen koszykarskich w poszukiwaniu najbardziej efektywnych środków wyrazu. Wśród nich Igor Griniakin próbował kręcić, poruszając się na rolkach (sceny nakręcone w ten sposób trafiły do filmu).
Zdjęcia realizowano od lipca do listopada 2016 roku.
Liczba aktorów epizodycznych sięgała 500 osób.
CG Factory («Ekipaż», "On – smok", "Metro") pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na planach od bardzo ogólnych do średnich.
System do kamery-pająka został stworzony od podstaw przez młodych inżynierów z Uniwersytetu Moskiewskiego. Jest szybszy, bardziej mobilny i tańszy od wszystkich zagranicznych odpowiedników.
Dla głównych bohaterów przygotowano po cztery komplety strojów do gry, a także dresy i codzienne stroje.
Zdecydowana większość koszykarzy w filmie to profesjonalni koszykarze również w życiu. Aleksander Riapołow, debiutujący w filmie koszykarz, przez półtora miesiąca szkolił się w aktorstwie, aby zagrać Ałżana Żarmuchamiedowa.
Ostateczna wersja scenariusza filmu była dwudziesta druga.
Na aktorach grających role epizodyczne można zobaczyć ubrania w stylu vintage z końca lat 60. i początku lat 70.
Tytuł filmu na zagraniczne festiwale filmowe to „Trzy sekundy” („Three Seconds”).
Kostiumograf Siergiej Struczew dokładnie przestudiował archiwalne zdjęcia i nagrania wideo, niuanse kroju i faktury tkanin, które w tamtym okresie były używane w sporcie w naszym kraju i za granicą. Na przykład okazało się, że spodenki koszykarzy radzieckiej reprezentacji szyto z bawełnianego satynu, podczas gdy Amerykanie grali już w dzianinie. „To zachowaliśmy – mówi Siergiej – ale niektórymi innymi faktami historycznymi musieliśmy zrezygnować na rzecz estetycznej i filmowej prawdy. Na przykład w filmie radzieccy koszykarze mają nieco luźniejsze i szersze stroje niż w rzeczywistości”.
W scenie, gdy drużyna wraca z Mistrzostw Europy i wychodzi z budynku lotniska, w tle wyraźnie widać budynek wieżowca „Triumf Pałac”, choć został on zbudowany znacznie później.