3 sekundy
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$590 192 191
Opłaty
$59 884 129
Reżyser
Aktorzy
Vladimir Mashkov, Iwan Kołosnikow, Viktoriya Tolstoganova, Marat Basharov, Andrey Smolyakov, Sergey Garmash, John Savage, Andrius Paulavičius, Aleksandra Revenko, Jay Bowdy
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Nikita Mikhalkov, Leonid Vereshchagin, Anton Zlatopolskiy, Aleksandr Utkin, Sergey Gurevich, Siergiej Gurewicz
Operator
Igor Grinyakin
Kompozytor
Julia Holter
Artysta
Siergiej Agin
Casting
Instalacja
Krótki opis
Akcja rozgrywa się podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku, gdzie drużyna amerykańska po raz pierwszy od 36 lat przegrała finał koszykarski. Ostatnie sekundy finałowego meczu stały się jednym z najbardziej kontrowersyjnych wydarzeń w historii olimpiad. Przy wyrównanym wyniku, dźwięk syreny zegara tabeli wynikowej rozległ się podczas drugiej próby rzutu wolnego, który dał Amerykanom prowadzenie jednym punktem. Jednak Sowieci twierdzili, że zażądali przerwy na żądanie przed tym koszem, co wywołało zamieszanie. Zegar został cofnięty o trzy sekundy dwukrotnie z rzędu, a ostatecznie Rosjanie zwyciężyli w samej końcówce. Amerykanie zaprotestowali, ale jury orzekło na korzyść ZSRR, a drużyna USA jednogłośnie zdecydowała o odmowie przyjęcia srebrnych medali. Sowieccy zawodnicy zostali na ojczyźnie potraktowani jak bohaterowie.
Co pozostało za kulisami
- Podstawą filmu była autobiograficzna książka wielkiego koszykarza Siergieja Biełowa „W górę”.
- Złoto Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku – pierwsze w historii olimpijskie zwycięstwo krajowych koszykarzy.
- Ostateczna wersja scenariusza filmu była dwudziesta druga.
- Konsultantami projektu byli uczestnik złotego meczu, Iwan Jedeszko, a także syn Siergieja Biełowa, Aleksander, który odegrał niewielką rolę (gracza reprezentacji ZSRR, Giennadija Wołnowa) i był autorem scen sportowych w filmie.
- Zdjęcia realizowano od lipca do listopada 2016 roku.
- Liczba aktorów epizodycznych sięgała 500 osób.
- CG Factory («Ekipaż», "On – smok", "Metro") pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na planach od bardzo ogólnych do średnich.
- Zdecydowana większość koszykarzy w filmie – to profesjonalni koszykarze również w życiu. Aleksander Riapołow, debiutujący w filmie koszykarz, przez półtora miesiąca uczył się aktorstwa, aby zagrać Ałżana Żarmuchamiedowa.
- Przygotowując się do zdjęć, aktorzy grający główne role trenowali po kilka godzin dziennie przez kilka miesięcy.
- Kostiumograf Siergiej Struczew dokładnie przestudiował archiwalne zdjęcia i nagrania wideo, detale kroju i faktury tkanin, które w tamtym okresie były używane w sporcie w naszym kraju i za granicą. Na przykład okazało się, że spodenki koszykarzy radzieckiej reprezentacji szyto z bawełnianego satynu, podczas gdy Amerykanie grali już w dzianinie. „To zachowaliśmy – dzieli się Siergiej – ale niektórymi innymi faktami historycznymi musieliśmy poświęcić dla dobra estetyki i filmowej prawdy. Na przykład, w filmie radzieccy koszykarze mają nieco luźniejsze i szersze stroje niż w rzeczywistości”.
- Specjalnie dla projektu uszyto ponad 500 kostiumów – cywilnych i sportowych.
- Na aktorach grających role epizodyczne można zobaczyć ubrania w stylu vintage z końca lat 60. i początku lat 70.
- Dla głównych bohaterów przygotowano po cztery komplety strojów do gry, a także dresy i codzienne stroje.
- Do filmu zamówiono ponad 20 historycznie dokładnych piłek do koszykówki: wyprodukowanych według radzieckich standardów, do zawodów międzynarodowych oraz miękkich, używanych podczas kaskaderki.
- Na etapie przygotowawczym przez pół roku operator i reżyser prowadzili testowe nagrania scen koszykarskich w poszukiwaniu najbardziej efektywnych środków wyrazu. Wśród nich Igor Griniakin próbował kręcić, poruszając się na rolkach (sceny nakręcone w ten sposób trafiły do filmu).
- Koszykówkę nagrywało sześć ekip operatorskich na sześć kamer – unikalny przypadek w krajowej kinematografii. Kamera-pająk, poruszająca się po linach pod sufitem, odpowiadała za szybkość i zasięg sportowych elementów. Inna kamera stale znajdowała się na boisku. Trzecia kręciła zbliżenia, czwarta – przeciwników radzieckiej reprezentacji. Jeszcze jedna kamera odpowiadała za wzrost i perspektywę, a kamera-"rapid" rejestrowała wydarzenia, spowalniając czas. Wszystkie sygnały z boiska były scalane przez synchronizujący sprzęt Q-take.
- System do kamery-pająka został stworzony od podstaw przez młodych inżynierów z Uniwersytetu Moskiewskiego. Jest szybszy, bardziej mobilny i tańszy od wszystkich zagranicznych odpowiedników.
- Scena legendarnego meczu była kręcona podczas pierwszych dni zdjęciowych. Zdjęcia finałowego spotkania trwały miesiąc.
- Z powodu pozwów sądowych wniesionych przez Jewgienię Kondraszyną i Aleksandrę Owczinnikową (wdowy Włodzimierza Kondraszyna i Aleksandra Biełowa) przeciwko twórcom filmu, imię głównego trenera męskiej reprezentacji ZSRR w koszykówce zostało zmienione na Włodzimierz Garanczin. Prawdziwe imię trenera to Kondraszyn Włodzimierz Pietrowicz.
- Tytuł filmu na zagraniczne festiwale filmowe to „Trzy sekundy” („Three Seconds”).
- Dla efektu wizualnego twórcy filmu zniekształcili pewne fakty historyczne, takie jak: Aleksander Biełow nie był śmiertelnie chory w 1972 roku, Modestas Paulauskas nie próbował uciec z ZSRR, Siergiej Biełow nie miał problemów z kolanami i nie nosił wąsów, Ałżan Żarmuchamiedow nie nosił soczewek. Niektóre z tych faktów miały miejsce w życiu sportowców, ale w innych momentach ich życia.
- W scenie, gdy drużyna wraca z Mistrzostw Europy i wychodzi z budynku lotniska, w tle wyraźnie widać budynek wieżowca „Triumf Pałac”, choć został on zbudowany znacznie później.
- Film oparty jest na autobiograficznej książce wielkiego koszykarza Siergieja Biełowa, zatytułowanej „W górę”.
- Złoto Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku – pierwsze w historii olimpijskie zwycięstwo krajowych koszykarzy.
- CG Factory („Załoga”, „On – smok”, „Metro”) pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na ujęciach od bardzo ogólnych do średnich.
- Zdecydowana większość koszykarzy w filmie to profesjonalni koszykarze również w życiu. Aleksander Riapołow, debiutujący w filmie koszykarz, przez półtora miesiąca szkolił się w aktorstwie, aby zagrać Ałżana Żarmuchamiedowa.
- Kostiumograf Siergiej Struczew dokładnie przestudiował archiwalne zdjęcia i nagrania wideo, niuanse kroju i faktury tkanin, które w tamtym okresie były używane w sporcie w naszym kraju i za granicą. Na przykład okazało się, że spodenki koszykarzy radzieckiej reprezentacji szyto z bawełnianego satynu, podczas gdy Amerykanie grali już w dzianinie. „To zachowaliśmy – mówi Siergiej – ale niektórymi innymi faktami historycznymi musieliśmy zrezygnować na rzecz estetycznej i filmowej prawdy. Na przykład w filmie radzieccy koszykarze mają nieco luźniejsze i szersze stroje niż w rzeczywistości”.
- Specjalnie dla projektu uszyto ponad 500 kostiumów – cywilnych i sportowych kompletów.
- Koszykówkę kręciło sześć ekip operatorskich na sześć kamer – unikalny przypadek w krajowej kinematografii. Kamera-pająk poruszająca się po linach pod sufitem odpowiadała za szybkość i zasięg sportowych elementów. Druga kamera była stale na boisku. Trzecia kręciła zbliżenia, czwarta – rywali radzieckiej reprezentacji. Jeszcze jedna kamera odpowiadała za wzrost i perspektywę, a kamera-"rapid" rejestrowała wydarzenia, spowalniając czas. Wszystkie sygnały z boiska łączył sprzęt synchronizujący Q-take.
- Tytuł filmu na zagraniczne festiwale filmowe to „Trzy sekundy” („Three Seconds”).
- W scenie, gdy drużyna wraca z Mistrzostw Europy i wychodzi z budynku lotniska, w tle wyraźnie widać budynek wieżowca „Triumf Pałac”, choć został on zbudowany znacznie później.
- CG Factory („Załoga”, „On jest smokiem”, „Metro”) pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyło system klonowania statystów, który pozwala na pracę z fotorealistycznymi postaciami w planach od bardzo ogólnych po średnie.
Podobne filmy
8.8/10
8.8/10
8.7/10
8.6/10
8.5/10
8.5/10
8.5/10
8.4/10
8.4/10
8.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
